De meeste zaken die je moet doen bij het opzetten van een bedrijf zijn over het algemeen leerzaam en interessant. Er is één taak die valt in de categorie “niet leuk”: de belastingzaken.

De administratie en belastingzaken van de eenmanszaak had ik redelijk onder de knie. Je geeft per kwartaal op wat je hebt verdiend, in mijn geval nul komma nul, en dan betaal je ook niets. Sterker nog: de kosten die ik maakte kon ik aftrekken van mijn huidige inkomen. Ik kreeg zelfs geld terug. Heel eenvoudig via internet. Dat snapte ik allemaal wel.

Hoe anders met een BV en bijbehorende belastingzaken. Het is een soort administratieve slangenkuil waarvan iedereen zegt dat de uitgang ergens anders zit. Ook de belastingtelefoon, waar men echt heel hard werkt om klantvriendelijk te zijn, biedt geen soelaas. Er is duidelijk getraind bij de belastingdienst en op het einde wordt de tijd genomen voor reflectie: “heb ik uw vraag beantwoord?” Nee. Maar dat vond ik dan ook weer sneu om te zeggen. Uiteindelijk zegt iedereen iets anders over wat ik het beste kan doen.

Ik dacht dat ik het deels zelf zou moeten kunnen, de belasting en administratie voor de BV’s. Eigenlijk wilde ik dat ook, want hoe moeilijk kan het zijn. Maar nu vind ik twee aanslagen op de mat, want ik heb twee BV’s, dus dubbel pret. De inschattingen die ik heb gedaan leiden nu al tot een maandelijks te betalen belastingplicht, terwijl ik nog niets heb verdiend. Dat is toch gek. “Nee, niet zo gek hoor”, zegt weer een andere uiterst vriendelijke belastingdame mij, “en je mag toch in termijnen betalen?” Vrijstelling vragen kan ook hoor, alleen dan moet je wel garantiestelling van de bank hebben. Wat een gedoe.

Eigenlijk had ik bij de start al een adviseur moeten nemen, klassieke startersfout. Ik heb helemaal geen tijd om dit tot het naadje uit te zoeken en dat heeft deze materie wel nodig. Dus volgende week heb ik een afspraak en ga ik met al mijn paperassen deze ellende gewoon uitbesteden aan mensen die daar plezier aan beleven. Ik heb dan mazzel dat ik al iemand ken. Hoad BV bestaat al jaren en is specialist op dit gebied. Ik ken de eigenaar al jaren en hoef dus niet op zoek naar referenties.

Er zijn in Nederland 650.000 actieve bedrijven en al die bedrijven hebben belastinghoofdpijn en behoefte aan adviseurs. Er zijn dan ook een heleboel belastingadviseurs. Hoe vinden mensen nu een goed adres als je niet al iemand kende? Fijn dat Preferenso.nl komt om ondernemers meteen inzicht te geven in welke adviseurs worden aanbevolen en welke niet. Help ik wellicht ook weer wat mensen van hun hoofdpijn af.

Preferenso maakt transparant hoe bedrijven en professionals omgaan met hun klanten. De echte klantervaringen resulteren dan in een gezamenlijk door de klant bepaald rapportcijfer. Hierdoor kun je de beste van de klas onderscheiden. Mijn wens is dat bedrijven en professionals die er slecht voor staan deze signalen van hun klanten begrijpen en aanbevelingen gebruiken om te verbeteren. Zo maken klanten hun eigen wereld toch weer een beetje mooier.

Ik bied eigenlijk een soort gratis marktonderzoek aan voor bedrijven. Het marktonderzoek is echter wel gestart door de klant. Een klacht is nu eenmaal een kans. Het compliment aan de concurrent is ook een kans. Je moet er alleen wel wat mee doen. Ik wil geen klaagsite. Daarom voeg ik nog iets belangrijks toe aan mijn concept. Een co-improvement element, afgeleid van het vaak gehoorde co-creatie. Het samen bouwen, samen creëren. In dit geval met je klanten. Op Preferenso komt hiervoor een ‘Verbeter’sectie. Ik roep klanten op hun omgeving te verbeteren.

Klanten weten heel veel. Het zijn de ervaringsdeskundigen die het beste weten hoe het beter of anders moet. Maar ook wat hen zo raakt in jouw aanbod. Tevreden klanten zijn je beste verkopers en aan de andere kant geven de ontevreden klanten je de grootste reputatieschade. Een slechte ervaring wordt 23 maal doorverteld en een goede ervaring gaat acht maal over de tong. Aandacht geven aan je klanten is belangrijker dan ooit in de keuzestress anno 2010.

Ik gebruik nu ook co-improvement om mijn concept en site beter te maken. Mijn ideeën zijn leuk en goed bedoeld, maar ik ben er nog lang niet. Ik doe dan ook momenteel aan concepttesting, bij mijn potentiële bezoekers en gebruikers, bedrijven en experts. Want als je iets nieuws gaat doen, is je eigen n=1 ervaring niet voldoende; ik moet weten waar ik het verschil ga maken.

Co-improvement is een mooi creatief proces, waarbij ik soms geheel uit mijn balans wordt gebracht door inzichten vanuit een kant die ik niet had gezien. Vervolgens moet ik me weer staande houden aan de handvatten van mijn eigen visie. Het is heerlijk te voelen hoe mensen je willen helpen en hoe scherp je iets kunt krijgen als je het anderen vraagt. Dus deze column is ook een soort tribute aan mijn conceptadviseurs.

Dus dank aan Ronald voor het co-improvement belang, dank aan Madeleen voor belang van transparantie, dank aan Robert voor de essentie van storytelling, dank aan Marjolein voor ‘choose or lose’, dank aan Marc voor de commerciële kansen met de NPS en dank aan al die anderen die er al waren en die er nog komen. Preferenso bevat straks ook een deel van jullie.

Ik heb waardevolle ingrediënten gekregen om in januari een smakelijk Preferenso-gerecht te serveren. Maar ook na de lancering moet ik blijven verbeteren, blijven innoveren, dus ik hoop dat zowel ik als al die andere bedrijven straks hulp krijgen van klanten hoe het beter moet.

Hoe zet je een nieuw internetconcept neer zonder een budget? Helaas ziet het ernaar uit dat mijn lancering niet gepaard zal gaan met een prettige financiële ondersteuning. Maar goed, it’s been done before. Er zijn veel succesvolle en niet succesvolle bedrijven die ook gewoon gestart zijn. Je grootste vriend is dan meneer buzz en mevrouw geluk. Ik heb ze beiden uitgenodigd in mijn introductieteam.

PR is het belangrijkste instrument. Dus ik heb een PR-bureau ingeschakeld. Zonder ingewikkelde pitches en intakegesprekken, gewoon lekker een bureau waarmee ik eerder succesvol heb gewerkt: Pride PR. Ik ga namelijk een ondernemer zijn die meer op gevoel gaat acteren dan ratio. Ik heb mijn buik vol van de ratio. Afgelopen weken hadden we een brainstormsessie over hoe ik mijn concept het beste in de markt zou moeten zetten.

Gedurende de sessie werd het hen heel helder hoe het moet. Ik moet mijn concept introduceren met mijn passie, met mijn missie. En daar hoef ik niet mijn best voor te doen, want die voel ik. Ik moet Preferenso introduceren met het verhaal erbij. Waarom doe ik dit? Waarom ik? Wat wil ik dan bereiken? Wat is mijn missie en mijn doel? Ik werk er al anderhalf jaar in de luwte aan, dus op al die vragen heb ik een antwoord dat uit mijn hart komt.

Dus mijn PR-strategie is mijn passie. Mijn passie om service transparant te maken, waardoor bedrijven en klanten een betere relatie krijgen. Waardoor de goeden meer business krijgen en de slechten hun service moeten verbeteren, anders verliezen ze klanten. Ik ga zorgen dat de service in Nederland verbetert met transparantie als de motor. Ik wil een algehele hogere klanttevredenheid in Nederland.

Echter, mijn PR-strategie heeft nu iets ironisch. Want zo anoniem als ik nu aan het werk ben met de opbouw, gezien mijn loonslaafstatus, zo open in the air moet ik zijn als ik ga lanceren. Ik heb ook maar vast een fotograaf gebeld, want een beetje leuk beeld van jezelf moet er wel zijn. LinerChi moet zo spoedig mogelijk haar coming out regelen. Zo onbekend als ik nu ben, zo bekend moet ik worden met de Preferenso-missie. Dus: aangenaam, ik ben mevrouw de service-betweter. Ik ga de service in Nederland naar een hoger pad brengen. Waar passie allemaal al niet goed voor is.

Als het waar is dat iedereen circa acht personen van elkaar verwijderd is, dan zou jij inmiddels ook van mijn plan gehoord moeten hebben. Ik heb mijn plan namelijk al veel gedeeld. Om verder te komen moet ik er tenslotte over praten. Met designers, banken, ontwikkelaars, investeerders, vrienden en mensen in de industrie. Op dit moment kan ik nog steeds de eerste in Nederland zijn met dit specifieke concept, maar hoe lang nog?

Ik heb ontdekt dat er twee kampen zijn. Aan de ene kant van de lijn staan de vrije lieden, degenen die in de goedheid van de mens geloven. De mensen die zeggen dat je alles met iedereen moet delen, dat je niet bang moet zijn en dat het allemaal goed komt. Aan de andere kant van de lijn staan de sceptici, de behoudende lieden. Zij stellen dat je juist heel voorzichtig moet zijn. Zij zeggen dat je zonder ondertekening van een NDA (een Non-Disclosure Agreement, ofwel gewoon in het Nederlands een geheimhoudingsverklaring) tegen niemand iets moet vertellen.

Ook al voel ik me meer betrokken bij het kamp dat gelooft in de menselijke goedheid; ik heb toch maar een blaadje toegevoegd bij mijn teaser en bij mijn businessplan. Het stelt dat als je mijn plan leest, je het vertrouwelijk behandelt en indien je daar niet aan wenst te voldoen, dat je binnen 48 uur dat schriftelijk moet aankondigen. Ik heb er nog nooit een brief over gehad. Maar dat betekent niet dat ik nu beschermd ben.

Het werd me recent weer gevraagd of ik mijn concept had beschermd. Maar niet door zomaar iemand. Door mijn vader. Geen bange man en ook niet heel behoudend. En hoe je het wendt of keert, na jaren van afzetten in je jeugd krijgen vaders toch die invloed op je. Toen heb ik het toch maar eens uitgezocht hoe het zit met merkenrecht. Ik ben tenslotte een gehoorzame dochter.

Hoe zit het dan? Bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom (BBIE) kun je je merk en je idee vastleggen. Ik was er in een half uurtje mee klaar. Je kunt alle documenten aanhechten waarvan je denkt dat ze belangrijk zijn. Daarna krijg je een mooi depotnummer dat je dan op je businessplan kunt zetten; wordt het toch behoorlijk officieel van. Het biedt nog steeds geen harde garanties, maar het voelt toch een beetje beschermd met zo’n officieel nummer.

In januari wil ik starten met preferenso.nl. Dat betekent dat ik dan mijn huidige baan moet opzeggen. Sommige dingen gaan nu eenmaal niet samen. Dat betekent geen veilig, maandelijks salaris meer. Ondernemen is tenslotte risico nemen. Echter, in de boeken over ondernemers die ik heb gelezen staat altijd hetzelfde advies: geef je vaste salaris niet te snel op. Zorg dat je de financiële ruimte hebt om te ondernemen. Maar hoe moet ik dit dan aanpakken?

Ik heb geen grote buffer meer, al mijn geld zit nu in de site. Ik heb ook nog geen investeerders. De bank wil wel een lening geven, maar dan alleen met mijn huis als onderpand. Dus hoe moet dit nu? Over dit vraagstuk denk ik al enige maanden na. Freelancen lijkt een logische optie. De helft van je tijd jezelf verhuren en de andere tijd besteden aan je bedrijf. Klinkt gemakkelijk. Maar ik heb nog nooit freelance gewerkt. Ik heb geen freelance netwerk, geen ervaring om zo te werken en momenteel is er meer aanbod dan vraag naar mensen zoals ik. Dit lijkt dus niet de juiste weg op dit moment.

En dan zomaar uit het niets komen er kansen. Niet één, maar zelfs twee kansen, zomaar op mijn pad, zomaar uit de lucht vallen. Kans nummer 1. Ik werk momenteel meer dan vijf jaar in mijn functie. In mijn laatste beoordelingsgesprek kwam mijn toekomst weer ter sprake. Ik heb een jaar geleden aangegeven dat ik voor mijzelf wil starten (nooit doen, by the way!), dus dat staat in mijn papieren. Er ontstaat dan natuurlijk iets van ‘wanneer gaat deze mevrouw eens bewegen!?’. Dus er kwam een soort voorstel. ‘Wat denk je ervan om op te zeggen en wij huren je in voor een paar maanden zodat je een start kan maken’. Geen slechte gedachte!

Kans nummer 2. Ik werd benaderd door een investeerdersclub die ik eerder sprak over mijn plan. Mijn plan zagen ze toen niet zo zitten, maar ik had een goede indruk achtergelaten. Of ik een keer koffie kwam drinken. Afgelopen week zat ik met een beker warme koffie in mijn hand in hun kantoor, waar mij een aanbod werd gedaan. Of ik directeur en aandeelhouder wilde worden van een online software club die ze willen opzetten. Een soort appstore met software voor specifieke organisaties. Of ik niet op twee paarden wilde wedden, en naast mijn plan ook deze uitdaging zou willen aangaan. Of ik naar het businessplan wil kijken. Natuurlijk wil ik dat!

Dus liggen er zomaar twee mooie springplanken klaar om ondernemer te worden met een gedoseerde hoeveelheid financieel risico. Of het allemaal zo gaat lopen? Ik weet het niet. Het zit in de verkennende fase. Maar het is wel geweldig om te zien dat er zomaar kansen opduiken die het zware gevoel van risico doen vervagen tot een licht gevoel van spanning.

Ik weet dat ‘t niets helpt. Doemdenken. Twijfelen. Boos zijn. Verongelijkt zijn. Toch overkomt het me best vaak in dit project. En moet het niet eigenlijk altijd leuk zijn wat je doet? Ben je anders niet verkeerd bezig? Ik voel af en toe de kracht en energie in hoog tempo wegvloeien naar onbekende terreinen. Tijd om in te grijpen.

Het is tijd voor meer zen. Dingen laten komen zoals ze komen. Vertrouwen dat het blijkbaar allemaal even zo moet gaan. Proberen de positieve kanten te zien van de dingen die er gebeuren. Met lichtheid naar de dingen kijken. Concentreren op wat ik allemaal wel al heb bereikt. Want er staat heus al heel wat. Mijn aandelendeal met de Engelse partners is rond. De BV’s zijn officieel per 1 oktober. Ik heb mijn merk gedeponeerd, het concept beschermd en de domeinen geclaimd. De website is weliswaar zwaar over tijd, maar ik zie groei, ik zie ontwikkeling. En ik ben nog steeds in gesprek met partijen om het project te financieren. Ik heb nog steeds de ‘misschien’-gevallen en dat is beter dan alleen maar ‘nee’.

Het eindpunt blijven zien en daar je focus op houden. Ik moet er af en toe weer op gewezen worden. Ik zie vaak de lege kant van het glas, als het nog niet loopt zoals het moet lopen. Mijn stemming is soms net eb en vloed; alles of niets. Ik word ook moe van mijzelf. Dus ik moet terug naar de kern. Waarom wil ik dit ook al weer. Aan de basis voelt het goed, gaaf en spannend. Dus dan klopt het toch? Het loslaten van de regie van wat wanneer moet gebeuren, dat is mijn uitdaging. Ik moet gewoon weer een beetje zen-feeling brengen in dit project. Zen-nig blijven dus.

De tijd tikt weg. En ja, niet alles gaat snel genoeg. Jammer dan, maar het gaat toch echt gebeuren. Ik ga dit doen en ik wil niet opgeven, hoe verleidelijk dit af en toe naar mij lonkt. Dus ik klauter nog even lekker verder over de hobbels die ik niet had verwacht met een zen attitude gericht op het eindpunt. Maar hopen dat het eindpunt echt zo aantrekkelijk is als ik verwacht.

Wat is iets waard? Deze vraag is soms makkelijk en soms heel moeilijk te beantwoorden. Als je iets koopt in de winkel en je weet ongeveer wat het mag kosten, is het makkelijk. Zonder vergelijkingsmateriaal is het al weer wat moeilijker. Maar schaarste of het moment spelen ook mee. Een paraplu in de stromende regen heeft nu eenmaal meer waarde dan als het zonnig is. Het draait om vraag en aanbod. En natuurlijk speelt ‘het merk’ mee, wat soms onbeperkte waarde kan toevoegen en de prijs exorbitant hoog kan maken.

Wat is mijn bedrijf nu waard? Dit is dus een moeilijke vraag. Maar investeerders willen hier wel een antwoord op. Maar ik besta nog niet, dus waar baseer je je op. Ik ben nog geen merk. Er is geen schaarste aan projecten voor investeerders, sterker nog: de crisis zit nog op de bank bij vele huiskamers en is nog niet vertrokken. En echt vergelijkingsmateriaal is er ook niet. Ieder bedrijf is toch echt weer anders en de meeste online vergelijkers zijn eerst begonnen en toen pas gaan investeren.

Hoe pak je dat dan aan? Ik hoop aan het einde van deze columnreeks hier het ei van Columbus aan je te kunnen presenteren. Ik heb ‘m nog niet. Ik mag wel vaak komen praten op basis van mijn investment ‘teaser’. De teaser beschrijft kort wat het bedrijf (de site) gaat doen, waarom het een succes wordt en wat ervoor nodig is om het succes te bereiken. Dus afspraken krijg ik wel op basis van mijn “brochure”.

Ook de afspraken verlopen eigenlijk allemaal goed. Het zijn vaak prettige gesprekken en men geeft bijna altijd aan het plan te snappen en het gat in de markt te zien. Ik heb ook een mooie PowerPoint laten maken met heel veel beeld, wat meer binnenkomt dan bulletpoints. In veel gevallen geeft men aan het met een partner te willen bespreken en erop terug te komen. Na die gesprekken ben ik altijd heel positief over de zaak.

Wat op het einde vaak de bottleneck is, is de hoeveelheid geld. Ik heb bottom-up berekend wat er nodig is om deze site meteen een succes te maken. Natuurlijk worden de social media en slimme internettechnieken ingezet. Maar ik heb haast, het concept moet snel staan. Door op de juiste manier in bekendheid te investeren wil ik dit proces versnellen. Ik weet dus hoeveel geld er nodig is. De waardebepaling voor een investeerder is een simpele berekening. De waarde van de onderneming is dan het aandelenpercentage dat je weggeeft x de gevraagde cash voor die aandelen en voilà: zie het bedrag wat de organisatie waard is, als dat geld erin zou zitten. Ik kan je zeggen dat mijn bedrijf op deze wijze meteen twee miljoen waard moet zijn. En dan heeft men de gewetensvraag: “Is dit realistisch? Want veel bewijslast is er nog niet”.

Ik weet ook niet of dit bedrag realistisch is, mijn businessplan geeft mooie cijfers als het gaat lopen zoals verwacht. Met minder geld voelt het niet goed. Dus ik zit wat klem in mijn eigen plan. Ik heb inmiddels twintig personen gesproken over een participatie en ben daar al een jaar mee bezig. Momenteel heb ik twee hot leads en nog twee nieuwe gesprekken. Ik houd voet bij stuk, dit is het geld dat nodig is om het te doen. Ik weet dat het het waard is, nu nog de mensen die er ook in geloven.

Hoe maak je de juiste keuze als je een bedrijf of professional selecteert? Je vraagt via via naar iemand met een goede referentie. Je kiest met een blinddoek op iets uit de Gouden Gids (online natuurlijk). Je kiest een naam die leuk klinkt. Of je gaat straks natuurlijk naar preferenso.nl. Maar ja, die site bestaat nog niet. Helaas, want ik moet concluderen dat ik voor mijn belangrijkste project, de ontwikkeling van deze site, een verkeerde leverancier heb gekozen. Wat een ironie. Althans, zo lijkt het er nu toch echt op. Je hoort mijn twijfel, ik zit nog in de ontkenningsfase.

De website gaat niet live per half november. Ik voelde het al aankomen, een paar weken geleden, maar ik hoopte dat als ik er maar heel sterk in geloofde, dat het goed zou komen. Dat heeft niet gewerkt dus, dat positieve denken. Mijn developer zit in Engeland en heeft een burn-out, consequent ander werk ernaast of is gewoon verschrikkelijk lui. Dit heeft hij redelijk goed kunnen verbergen. Tot nu. Ik kan niet langer ontkennen dat er te weinig tot niets is gebeurd. Wat moet ik nu doen? Terugtrekken?

Werkrelaties tussen opdrachtgever en leverancier zijn ook relaties. Ik vind het echt rot voor hem om het project bij hem weg te trekken, maar heb ook veel medelijden met mijzelf momenteel. Ik had heel dichtbij de start van mijn bedrijf moeten zitten, wat nu helemaal niet het geval is. Ik moet me mentaal weer uit het putje trekken. Wat moet ik hier nu weer van leren? Of is het gewoon vette pech?

De keuze voor deze developer was op basis van een referentie van mijn Engelse businesspartners. Hij werkt freelance ook voor hen. Hij heeft tenslotte ook de andere site gebouwd en zou het dus het snelst en meest effectief moeten kunnen doen. Hij was wel wat moeilijk in de communicatie, maar ach, tenslotte kwam hij altijd over de brug. Zeiden zij. De alarmbellen hadden natuurlijk moeten rinkelen, want ik ben een planner en word heel onrustig van mensen die niet doorpakken op hun belofte. Mijn intuïtie heeft dus even niet thuis gegeven, toen ik ja tegen hem zei.

Afgelopen weekend heb ik dan die mail gestuurd. Ik stop ermee met je. Maak maar af wat er is, geef me mijn voorschot terug en succes met je leven. Adieu, ik zoek wel een ander. Toen kwam er weer urgentie. Een pleidooi, geef me nog één kans. Maar het wordt dan inmiddels de vierde. Ik denk dat ik wel weet dat het op niets gaat uitlopen, maar ik ga de vierde kans geven, met gekruiste vingers en staart tussen mijn benen. Ik zoek wel vast weer naar andere ontwikkelaars, met meerdere goede referenties dit keer, die kan ik maar beter paraat hebben.

Ik lees graag interviews. Wat mensen hebben gedaan, wat hen bezighoudt en waar ze naartoe willen; het intrigeert mij. Interviews gaan over alle mensen en alle mensen hebben weer andere dingen, van heel gewoon tot heel bijzonder. Echter, als het gaat over mensen die succesvol zijn in wat ik nu doe of wil gaan doen, dan kan ik het niet laten mijzelf te vergelijken. Een lastige menselijke kwaal.

Als ik dus lees over succesvolle ondernemers, die inmiddels ook vaak veel jonger zijn dan ik, dan voel ik urgentie. De urgentie van “Ik wil dat ook”. Maar ik voel ook twijfel: waarom heb ik dat nog niet bereikt? Kortom, het stimuleert mij en spreekt mij tegen. De beroemde twee stemmen in jezelf die je gek maken.

Door de jaren heen ben ik wel de dingen gaan doen die op mijn ‘lijstje’ stonden. Als klein meisje droomde ik van een zakenkoffertje en een Porsche. Het eerste heb ik gekregen, het laatste niet. Of misschien nog niet. Een mens moet blijven dromen. Ik wilde het buitenland zien. Ik wilde studeren. Ik wilde in marketing. Ik wilde internationaal werken. Ik wilde een grote afdeling leiden. Ik heb het kunnen afvinken van mijn lijst. En nu wil ik ook de baas worden. De baas van mijn eigen bedrijf; mijn visie, mijn beleid gaan uitdragen.

Ik heb enorm veel zin in de nieuwe fase. Wat ik nu doe voor Preferenso voelt niet als werk. Het is een missie. Ik voel dat dit een enorm leuk en goed bedrijf kan worden. Gevaarlijke zone, want soms voelt het zelfs als een hobby. Of voelt het straks toch als écht werk? Ik zal het moeten ondervinden.

Maar even terug naar de interviews en hun invloed op mijn carrière. Eerst baalde ik van mijzelf dat ik bij het lezen van interviews over het succes van anderen, vaak ook zelf dat succes wilde. Het voelde als een misplaatste ontevreden gedachte. Echter, sinds kort ben ik erachter dat juist deze verhalen mij helpen: ze stimuleren mij om verder te gaan. Ze zeggen mij dat ik nog niet klaar ben. Ik heb namelijk nog ambitie. Ik wil nog verder. Ik wil ook mijn eigen bedrijf. Ik wil ook het succes daarvan proeven. Het lezen van interviews met anderen is eigenlijk een soort peper voor mijn carrière, die zorgt dat ik nog niet berust in waar ik  nu sta.
Ik moet gewoon nog wat pittige dingen doen.

Afgelopen week had ik een gesprek met de Rabobank. Ik wil voor een kwart van mijn kapitaalbehoefte een lening aanvragen. Mijn businessplan was beoordeeld door een “speciale afdeling” om het gehele verhaal door te lichten. Het voelde toch een beetje als een examen. Er kwamen goede vragen, logische én open-deur-vragen. Mooiste moment was op het einde. In het rapport van 15 kantjes stond geschreven: “Als Preferenso de cijfers waar kan maken is dit een bedrijf met grote potentie”. Een opsteker.

Maar ik liep niet met het bundeltje geld de deur uit, zoals ik graag wilde. De cijfers moesten verder gehard worden. Alle mogelijke ‘what if scenario’s’ moeten worden bekeken, want de bank wil – zeker anno 2010 – natuurlijk geen enkel risico lopen, ook al staat de overheid voor 6 jaar garant voor deze bewuste lening. Mijn bedrijf is nieuw, dus de cijfers zijn niet gebaseerd op een verleden en zelfs een goede benchmark ontbreekt. Kortom, het gaat om cijfers die deels op mijn buikgevoel zijn gemaakt.

De bank wil echter zekerheid, wat betekent dat er nog 2 rondes van screening aankomen. De lening is dus ook volgende maand nog niet in zicht. Eerst moet ik naar een accountant. Ik wil helemaal niet naar een accountant, maar dit is dus een vereiste. Een blik van de “experts” op de logica van de cijfers. Dan gaat de hele papierwinkel naar een kredietbeoordelaar. En dan is het weer wachten. Daar ben ik in ieder geval goed in geworden afgelopen maanden, dat wachten, ik weet niet meer beter.

Dus ik tik weer nieuwe cijfers in. De inschatting van kosten per scenario. De inschatting van opbrengsten. Ik weet ongeveer wat dingen kosten, maar zeker weten wat het gaat opleveren blijft toch een inschatting. Kortom, spreadsheet versie 7 is in de maak, met 3 scenario’s die vervolgens ook allemaal weer moeten worden doorgerekend in cash flows. Ik bof dat ik toevallig een financiële partner heb, ik sta er niet helemaal alleen voor. Het bouwen van goede spreadsheets die doorrekenen is ook een vak. Ik moet er dus weer even doorheen. Ik zet mijn schouders eronder. Want met alleen buikgevoel zal het bij de bank niet gaan lukken, die willen harde cijfers zien.