Iets positiefs zeggen over een ander is heel krachtig. Toch doen we het niet regelmatig. We zijn vaak erg druk met van alles en nog wat en vooral met onszelf. Niets om je voor te schamen hoor, dat is ook maar gewoon menselijk. Toch merk je het effect van een compliment meteen. Waardering is tenslotte een basisbehoefte. Als je een compliment ontvangt, dan doet dat iets met je. Het geeft je een lekker gevoel. Waarom doen we het dan toch zo weinig, terwijl je weet dat je iets toevoegt voor de ander?

Ook als bedrijf ontvang je wel eens een compliment. Een klant is dan zo aangenaam verrast, vooral vaak onverwacht verrast, dat deze je een brief schrijft om dit te melden. Dit is eigenlijk de hoogste vorm van een compliment. Er is moeite gedaan om het je te melden, zonder dat er sprake is van een persoonlijk gewin.

In mijn vorige banen bij NS Hispeed, Palm en Psion kwam een dergelijke brief nog wel eens aan de muur, op de leestafel of in de interne nieuwsbrief terecht. Maar veel verder reikte deze boodschap niet. Ik had als marketingverantwoordelijke de behoefte om deze complimenten van klanten aan andere klanten te laten zien. Maar waar doe je dat? Op je eigen website? Dat komt natuurlijk niet erg objectief over. Dus net als vele anderen deed ik er niets mee. Zo blijft die brief van een tevreden klant, je meest krachtige marketingboodschap, liggen op je bureau. En erger nog: daarna raakt het in een ‘file’ om daarna af te treden naar de prullenbak. Wat enorm zonde!

Dit was voor mij één van de redenen om te geloven in het Preferenso-concept. Ik geloof in de kracht van een compliment. Ik ga ervoor strijden dat mensen hun compliment over bedrijven gaan plaatsen op Preferenso. Daarmee wordt het transparant wie de goede bedrijven zijn. Bedrijven bestaan uit mensen en mensen verdienen een compliment als ze het goed doen.

In de conceptfase van Preferenso kreeg ik vaak de vraag: hoe voorkom je dat mensen alleen gaan klagen op Preferenso.nl? Dat voorkom ik inderdaad niet. Sterker nog: doet iemand het slecht, dan moet dat ook transparant zijn. Er is ook zoiets als de kracht van de klacht. De huidige verhouding op Preferenso is nu dat 80% positief is over hun ervaringen met bedrijven en professionals en 20% negatief. Het is nog een pril begin en we leven in Nederland, dus de balans zal wel 50/50 worden.

Ja, we zijn allemaal druk, druk en nog eens druk. Maar mocht je de tijd hebben gevonden dit artikel uit te lezen, en mocht de kracht van het compliment je hebben geïnspireerd, plaats dan meteen een compliment op Preferenso.nl aan een bedrijf, organisatie of professional. Maak je iemand blij. Zomaar.

Het is zover: ik ben internetondernemer! Wat voelt dat een potje lekker zeg! Alle inspanningen van de afgelopen 1,5 jaar glijden als een ‘nooitgeweestgevoel’ van mijn schouders. Ieder moment dat ik nu achter mijn laptop zit, voelt als een feestje. Als ik terug reken, is het wel een lange rit geweest. Het plan om echt de stap te nemen naar ondernemerschap is eigenlijk meer dan twee jaar geleden. Echter, de daad bij het woord voegen deed ik pas begin 2009. Een half jaar heeft het me gekost om hét idee te vinden waar mijn hart sneller van ging kloppen en waarmee ik ook wat kan verdienen. Niet onbelangrijk uiteindelijk.

Bijna een jaar heeft het geduurd om er met mijn Engelse businesspartners uit te komen. Uiteindelijk is het een hele andere relatie geworden. In plaats van dat ik in hun bedrijf ging participeren, zijn zij minderheidsaandeelhouders geworden in het mijne, in ruil voor de softwarecode. Maar in dat jaar is natuurlijk ook het businessplan geschreven, zijn veel contacten gelegd, is gesproken met financierders en zo zijn de eerste zaadjes voor preferenso.nl gezaaid. Ook groeide en bloeide het concept verder in mij en het geloof dat dit gewoon een keigoed concept is.

De website-ontwikkeling vond ik het pijnlijkst. De afhankelijkheid die ik heb gevoeld, heeft me regelmatig naar de meditatieboeken doen grijpen om maar rustig te blijven. Ik kon niet anders dan lijdzaam accepteren dat de weken voorbij gingen. De aanvankelijk 12 weken ontwikkeltijd werden er vrolijk 24. Maar al die inspanning voelt nu licht. Wat een heerlijk gevoel om even te zwelgen in het moment dat het nu echt zo ver is. Het meest idiote is dat het voelt als vakantie als ik nu werk. Toch wel een beetje bizar.

De Grote Uitdaging komt eigenlijk nu pas echt. De boel is gebouwd en nu moet het gebeuren. Hoe zorg ik dat iedereen zijn mening gaat achterlaten over ervaringen met bedrijven, organisaties en professionals. Hoe wordt Preferenso bekend en blijft het top of mind? Je kunt dus reflecteren op je ervaring en met je mening help je andere klanten en het bedrijf. Maar is dit voldoende voor mensen om die moeite te nemen en het echt op de site te plaatsen?

Op mijn platform gaan bedrijven luisteren naar hun klant. Op Twitter ben ik dan ook gestart met de cases #nietgoedluisterennaarjeklant en #luisterennaarjeklant. Maar ik kreeg gisteren wel een behoorlijke spiegel te zien in het kader van #luisteren. Mijn oudste zoon van 7 was op de hoogte van mijn eerste week in ondernemerschap. Hij feliciteerde mij dan ook heel serieus met de start van mijn bedrijf. Doch keek hij mij strak aan en zei: “Maar mama, nu je eigen baas bent, ga je wel minder achter de laptop zitten hè en wat meer tijd voor ons maken?” Ik moet dat werken met vakantiegevoel dus niet te veel overdrijven.

Preferenso: klantkoers gaat even belangrijk worden als beurskoers

Ze was hoofd marketing van NS Hispeed en heeft inmiddels 39 weken een column geschreven voor The Next Women NL: Linda Schulte, alias LinerChi. Linda schreef het afgelopen jaar over de overwinningen en worstelingen van een starter in spe. Nu ze full force gaat, kruipt ze uit haar anonieme schulp. Ellen Kleverlaan tekende het verhaal van Linda Schulte op.

“Ik ben erg voor transparantie. Dat ik ervoor koos om onder een pseudoniem te schrijven, heeft te maken met mijn werk. Een werkgever en collega’s zitten niet te wachten op iemand die aangeeft over een jaar op te stappen. Als je ontslag neemt, dan moet je niet te lang daarna ook werkelijk opstappen. Ik had echter wel de behoefte om dit afgelopen jaar te schrijven over wat mij bezighield. Het diende als motivatie voor mijzelf, als middel om te reflecteren. Ook zou het anderen kunnen motiveren, wat kom je tegen aan apen en beren op de weg naar ondernemerschap.

“Preferenso is een online platform waarop consumenten hun mening kwijt kunnen over de service en kwaliteit van bedrijven en waarop bedrijven zich kunnen profileren. De dienstverlening in Nederland kan omhoog. Maar wie zijn de goede en wie de minder goede bedrijven? Het is voor klanten niet altijd duidelijk, meestal pas nadat je hebt gekozen. Het is een gat om nog te dichten in de markt, het gat tussen bedrijven en consumenten. Bedrijven willen heus wel graag service verlenen, maar luisteren niet altijd echt naar wat hun klanten daarover zeggen. Met dit platform hoop ik dat ze wel gaan luisteren. Met Preferenso breng ik daarmee het niveau van dienstverlening in Nederland omhoog. Dat is mijn hogere missie.
Preferenso is niet een klaagforum. Ik wil juist ruimte geven aan positieve meningen. Wat gebeurt er in de regel met een positieve brief van een klant? Die komt aan de muur van de kantine. Met Preferenso komt het op een podium, voor iedereen zichtbaar. Anno 2011 moet je als bedrijf of merk naar je klant toe om te horen wat ze van je vinden. De beurskoers zou eigenlijk minder belangrijk moeten zijn dan de klantkoers. Preferenso faciliteert de klantkoers op een onafhankelijke manier en daarmee de tijdgeest.

“Het stemmetje dat mijn roeping als ondernemer verwoordde, was er altijd. Maar loondienst was veilig en goed. Ik heb altijd met heel veel plezier gewerkt in banen die ik had.
Er is één groot nadeel aan loondienst, je kunt nog zo hoog in de boom zitten, belangrijke strategische beslissingen worden nu eenmaal bepaald door de hoogste baas. Toch zie ik een groot voordeel aan het feit dat ik pas na mijn 40e voor het ondernemerschap kies. Ik heb geleerd wat mijn waarden en normen zijn in hoe ik wil werken, ik neem nu een netwerk en levenservaring mee die ik niet zou hebben op mijn 20e.

“Op mijn zevende maakte ik al businessplannetjes. Een dierenpension in de tuin, waar mensen die op vakantie gingen, hun huisdier konden stallen. Ik bedacht hoeveel voeding er nodig was, welke dieren wel en niet mochten logeren en hoeveel geld ik ervoor zou vragen.
Mijn vader was ondernemer en eigenlijk mijn grote voorbeeld. Hij had een reclamebureau in displaymateriaal. In mijn herinnering kwam hij overal en had een boeiend leven.

“Op het idee achter Preferenso werd ik gewoon verliefd. Zo simpel is het. Toen wist ik dat ik mijn roeping om ondernemer te worden, kon omzetten in klinkende munt. Want ik heb niet alleen een hogere missie, ik wil er ook een succesvol bedrijf van maken. Het businessmodel achter Preferenso draait om de bedrijven die zich op Preferenso kunnen registreren.
Registreren moet sowieso, want ik moet wel weten dat de reactie van het bedrijf zelf is. Deze vorm van registreren is gratis. Daarnaast bied ik bedrijven de mogelijkheid om zich te profileren op de website. Het kost niet veel, ik ben daarin volkomen transparant: het staat gewoon op de site.

“Ja, ik ben ervan overtuigd dat hieraan een grote behoefte is in Nederland. Er zijn al meer landen waar een dergelijk platform, reviews van klanten, bestaat. Het is gewoon heel leuk om een compliment te geven, daaraan appelleer ik. Verbetervoorstellen en ideeën aan bedrijven zijn ook meer dan welkom. Daarmee kan een bedrijf of merk zijn voordeel doen. Ik geef met Preferenso een stem aan wie een pluim wil uitdelen na een ervaring met een bedrijf, én aan mensen die goede ideeën hebben voor hoe het beter kan. Eigenlijk wil ik met Preferenso een soort digitaal zeepkistje zijn.”

Preferenso.nl opent haar virtuele deuren in bèta. Het platform is nieuw en Preferenso is nog lerende en hoopt op korte termijn zoveel mogelijk beoordelingen te verzamelen van mensen.

Toen ik dinsdag uit bed stapte was ik ondernemer. Ik ben nu officieel een nieuw pad aan het bewandelen. Wat voelt dat heerlijk. Voor het eerst in mijn werkleven heb ik geen baas. Ik heb geen tien vergaderingen op een dag. Ik hoef niet dagelijks ergens ’s ochtends aan te treden. Ik hoef geen stapels informatie te lezen over besluiten die dienen te worden genomen. Goodbye corporate leven.

Natuurlijk had het zijn leuke kanten. Je hebt andere mensen om je heen, voor de gezelligheid maar ook om mee te sparren. Je voelt je onderdeel van een team. Je hoort ergens bij. Je hoeft niet alles alleen te doen. Dat zijn zeker dingen die ik op termijn wel weer zal gaan missen. Maar die energie ga ik nu krijgen van mensen die mijn website gaan bezoeken, van partnerships, van klanten en het netwerken waar ik mij op ga toeleggen de komende periode.

De verantwoordelijkheid die ik voorheen voelde maakt plaats voor een nieuw ander gevoel. Verantwoordelijkheid over je eigen toko. Ik ben altijd al een behoorlijk betrokken werknemer geweest, dus dat is geen groot verschil. Maar de realiteit is nu: als ik niets doe, dan gebeurt er ook niets. Die druk voel ik dus wel.

In driekwart jaar zal ik het project van de grond moeten trekken. En de eerste tegenslag voel ik al. De ontwikkelaar zit te schuiven met het live zetten van preferenso.nl, iedere keer weer een dag, dan twee dagen en nu weer een weekend. Ik ben echt op van ongeduld en heel erg knorrig nu. Al die dagen gaan van mijn opbouwperiode af.

Het nu live zetten van de site is eng. De meningen zijn verdeeld of het slim is. Hij is nu ook nog erg leeg. Maar zonder de echte opening komen er ook geen meningen. Een typisch kip-ei-geval. Ik  weet dat nog niet alles 100% zal werken en leuke dingen die ik had bedacht nog moeten worden geïmplementeerd. Maar het moet nu kunnen. En de feedback van echte mensen gaat helpen om het iedere dag weer wat mooier te maken.

Zelfs de langste weg begint met de eerste stap. Dit was de tekst op zo’n boeddhistisch kaartje dat uit zo’n doosje komt. Ik heb het maanden geleden een keer getrokken uit de stapel en ergens neergelegd. Ik zag het vandaag liggen in de badkamer (vraag me niet waarom het daar lag). Waarom heb ik het vandaag opgepakt of gevonden? Ik weet niet. Maar het is wel een passende stelling voor een ongeduldige ondernemer als ik.

Ik zou willen dat ik kon programmeren. Ik heb niet eerder die behoefte gevoeld, maar nu is die echt goed aanwezig. Mijn Engelse websitebouwer heeft me nogal laten zitten deze week. En een website wordt nu eenmaal door een ontwikkelaar gebouwd. Zonder code, geen website. Deadlines maken hem nerveus. Hij verdween weer in zijn mentale grot en had zichzelf afgesloten van de buitenwereld. Helaas niet voor de eerste keer.

De afhankelijkheid die je dan voelt, is niet fijn. Je kunt wel boos en geïrriteerd zijn, maar veel schiet je er niet mee op. Dus dan berust je maar. Geen 21e februari livegang van de site en je slikt de vierde vertraging weg. Een nogal onrechtvaardig gevoel, dat je ook maar weer gewoon terzijde moet zetten. Als het straks goed draait ben je deze periode weer vergeten. Zeggen ze.

Het voelde toch wel een beetje of ik nu echt de sleutels zou krijgen van mijn langverwachte nieuw verbouwde huis. Dat gevoel dat je de spanning van je schouders kan afschudden. Dat je even heerlijk kunt genieten van het moment dat je dan je huis binnentreedt. Jezelf nestelt in dat gevoel, dat het erop zit. Ook al weet je best dat er dan nog van alles moet worden gedaan aan dat huis en dat de inrichting dan pas echt begint. Dit geldt ook voor Preferenso. Als de fundering staat, is er nog heel veel content nodig om de site te meubileren. Dan pas start het echte werk.

Dus ik moet nog een week geduld hebben. Het kan er nog wel bij. Als het eindresultaat maar goed is. Volgende week dan maar. Maar misschien moet ik ondertussen toch maar een snelcursus programmeren doen. Voor het geval de geluidsdichte programmeursgrot weer een hoge aantrekkingskracht krijgt voor mijn websitebouwer.

Ik heb nog veel te doen. Er staan precies 76 acties op mijn lijst die voor 21 februari moeten zijn gerealiseerd. Ik heb ze geteld. Dit moet ik van niemand anders dan van mijzelf. Ik ben tenslotte mijn eigen baas. Bijna. De deadline van de 21e heb ik zelf verzonnen. Ik ben echter een strenge baas voor mijzelf: ik ga niet meer schuiven. Het wordt dus nog even flink buffelen.

Ik heb op dit moment ook nog een vakantie tussendoor, die was al gepland. Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd voor vakantie in dit stadium. Ik moet nog veel te veel doen. Hoe kan ik nu gaan relaxen? Maar de gedachte om het allemaal eens even te laten gaan, geen actielijsten, geen werk; het klinkt superverleidelijk. Ik hoop dat ik het even van me af kan schudden en dat ik me kan opladen voor de laatste eindsprint deze maand.

Ze zeggen dat multitasking niet gezond is. Ik doe momenteel niets anders, ik doe nu alles tegelijk en alles door elkaar. Maar multitasken is niet “mindfulness”. Ofwel: dingen doen met je hele bewustzijn erbij en niet op de automatische piloot met oogkleppen op. Ik ben bang dat het even niet anders kan deze komende periode. Nu maar hopen dat ik niks omver loop met die blinde gewaarwording.

Ik wil veel, dat weet ik best. Ik wil naast werken ook nog een leuke moeder zijn, een goede vriendin, een leuke partner. Ik wil mijn huidige baan de komende weken nog goed afronden; tot 1 maart ben ik tenslotte nog gewoon in dienst. Ik wil genieten tijdens mijn 5-daagse vakantie. En ik wil alles rond hebben als de website de 21e live gaat. Ik wil. Ik moet. Ik wil. Dit zijn niet echt bepaald de woorden van iemand die lekker senang bezig is.

Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn verstand erbij hou in de dagen die nu komen. Dat ik in mijn haast en drukte geen domme fouten maak. Niet te bewust over nadenken is nu even mijn strategie. Ik zet mindfulness even in de ijskast en haal het er later wel uit. Ik ga gewoon een fiks aantal vrije dagen plannen met als agendapunt ‘niets’. Zou het zo kunnen werken? Kan ik door rust in te plannen op een later moment, nu de rust creëren in mijn hoofd? Nog 13 dagen buffelen tot 1 maart. Nog 13 dagen tot fulltime ondernemerschap.

Ik heb een haat-liefdeverhouding met transparantie. Het heeft me dingen gebracht en het heeft mij in de weg gestaan. Ik ben nogal open en wellicht té open. Ik zeg vaak meteen wat ik denk, wat ook een negatieve impact kan hebben. In een corporate omgeving word je dit wel afgeleerd, zeker als je te transparant wordt naar gelederen boven je rang, zullen we maar zeggen. Op zich ben ik blij dat ik nu meer oplet. Ik wil niet bewust mensen pijn doen of als ondiplomatiek te boek staan. Ben wel nog op zoek naar de balans. Ik wil niet mijn temperament kwijt wanneer ik mijn mening vorm. Zo blijft een mens leren.

Ik ben wel een groot voorstander van transparant zijn in wat je doet. Ik kan trouwens ook niet liegen. Daardoor laat ik verleidingen liggen, het helpt me dus eigenlijk geen misstappen te zetten. Geheimen van anderen vind ik ook wel eens moeilijk, ik weet ze eigenlijk liever niet. Transparantie in de werksfeer is voor mij een voorwaarde. Ik vind het heel onprettig als ik voel dat het niet transparant is of als ik iets moet doorverkopen dat niet klopt.

Met de komst van het internet heeft transparantie aan belang gewonnen. Iedereen kan plotseling alles tegen iedereen vertellen. De boodschap van een bedrijf is niet meer de monoloog naar de klant. Gelukkig maar. De klant heeft nu vele “eigen” media tot zijn beschikking. Iedereen is in dialoog met iedereen.

Het internet brengt mensen nu bij elkaar om in opstand te komen, zoals in Tunesië en nu Egypte. Via online media slaan mensen de handen ineen. En alles is nu zichtbaar door de transparantie van het internet. WikiLeaks is daarbij het summum van transparantie. Ik ben voor die openheid, maar waarom WikiLeaks niet de mensen beschermt die dat nodig hebben, is mij een raadsel. Deze onzorgvuldigheid heeft niets met transparantie te maken. Ik hoop dat Amnesty hier nog wat gaat bereiken, want dat moet anders.

Met preferenso.nl bied ik een platform voor klanten. Op initiatief van de klant maakt men reclame voor de goede bedrijven en professionals en valt men de slechte af. Zo helpen klanten elkaar. Niet ieder bedrijf zal het waarderen, maar deze transparantie gaat zorgen voor betere service in Nederland, door meer bewustzijn bij de dienstverleners. Als je het goed doet, zullen klanten het tenslotte ook zeggen, dus je moet het gewoon beter doen. Je mag op Preferenso niet schelden. Je mag niet oordelen over je concurrent. De regel is dat je een echte eerlijke klantmening hebt. Is het dat niet? Dan haal ik het eraf. Het zal niet altijd gemakkelijk zijn, maar ik ga er alles aan doen om die transparantie te borgen.

Trouwens, over transparantie gesproken: op 21 februari opent Preferenso haar virtuele deuren voor breed publiek. Dan zal ik me ook een keer netjes voorstellen met mijn eigen naam. Transparant genoeg voor een anonieme columniste?

Hoe komt het dat bepaalde concepten en bedrijven in no time een megasucces worden? Wat is het geheim van hun succes? Het zijn namelijk niet altijd bedrijven die per se het beste maken of iets leveren waarvan je van te voren denkt dat je het nodig hebt.

Waarom slaat het ene concept aan en het andere niet? Vroeger maakte Apple een beter besturingssysteem dan Microsoft. Microsoft werd succesvoller door hun harde en effectieve marketing. Anno 2011 heeft Apple de strijd uiteindelijk gewonnen en lachen ze het laatst met een huidige beurskoerswaarde van 296 miljard. Microsoft mag ook niet klagen hoor, met 238 miljard, maar er is verschil. Maar goede marketing is voor beide partijen de slinger geweest.

De vroeger zo succesvolle handcomputer Palm, toch wel de vader van de simpele smartphone/pda gedachte, verloor de strijd doordat ze van hun koers af raakten. Ze verloren de simpelheid uit het oog. Bij nieuwe versies moesten klanten plotseling ingewikkelde dingen doen. Dat was niet hun gedachtegoed, dus klanten verdwenen.

Google biedt gratis diensten aan consumenten. Het zijn er zoveel en ze zijn zo goed dat je onmogelijk geen gebruiker van hen kunt zijn. Veel waarde krijgen, waar je niets voor hoeft te betalen, het blijkt ook een key succesfactor. Geld wordt verdiend via de achterdeur.

Als ik iets zie of lees over Richard Branson, dan voel ik daar de passie en plezier doorheen komen. Wie zou niet met hem willen optrekken? Avontuurlijk en supersuccesvol en men zegt dat hij ook nog aardig is. Een man met passie die schijnbaar alles wat hij doet kan omtoveren in succes. En ook nog iemand die met plezier leeft.

Dan de bedrijven die gewoon, zomaar uit niets, een idee omtoveren en een megabedrijf worden. Facebook, maar ook Groupon, als je het idee vanaf papier zou lezen, zou je denken dat je er geen behoefte aan hebt. Er zijn 650 miljoen Facebookgebruikers. Is het idee zo briljant of is er ook sprake van geluk en momentum?

Dus als ik de rekening opmaak, wat zijn dan de kritische succesfactoren? Blijf dichtbij wie je bent en wat je doet. Bied iets heel goeds gratis aan en verdien aan een andere kant je geld. Zorg voor goede marketing, je moet nu eenmaal gevonden worden en zorgen dat je klanten terugkomen en blijven. Doe alles met passie en plezier, het maakt het leven leuker en het schijnt nu eenmaal positief te werken op alles wat je doet.

En een flinke dosis geluk heb je nodig. Je moet ook gewoon net even aanslaan op het juiste moment bij zoveel mogelijk mensen. Want hebben Apple, Microsoft, Palm, Google, Facebook, Virgin, Groupon niet ook gewoon een beetje geluk gehad?

Ik ben gesprongen. Ik heb mijn baan opgezegd. Er is geen weg terug. Niet dat ik dat wil hoor. Geen loze woorden meer. Per 1 maart ben ik fulltime ondernemer. Een nieuwe fase breekt aan. Het voelt spannend en gek tegelijkertijd. Ik ben er aan toe. Maar er giert toch wel een ongemakkelijke stroom van onzekerheid door mijn maag. Dat zal er allemaal wel bij horen.

De omstandigheden om de stap te maken zijn nu gunstig, de periodes ervoor boden allerlei redenen om de stap niet te wagen. Nu is de tijd aangebroken. Waarom gebeurt het nu pas? Uiteindelijk zit er twee jaar tussen mijn besluit om een eigen bedrijf te starten en het moment waarop ik het dus echt doe. Nogal een lange aanloopfase. Menig project wordt afgeblazen als het zo lang duurt.

Had het eerder gekund? Waarschijnlijk wel. Maar blijkbaar is dit het moment geworden. Misschien moet ik me maar aansluiten bij de chakra-filosofie, die zegt dat we iedere zeven jaar vanaf onze geboorte een nieuwe fase ingaan. Toeval wil dat ik nu 42 ben, een officieel grensmoment naar de volgende fase. Fase 7, de fase van bewustzijn, kennis, weten en overgave. Klinkt toepasselijk.

Ik wil nu oogsten van alle voorgaande jaren. Ik wil nu iets neerzetten wat van mij is. Loskomen van bestaande systemen. Ik heb het gevoel dat ik nu weer nieuwe dingen ga ontdekken en uitvinden over mijzelf en over anderen. Het voelt echt als een nieuw huis betreden dat je helemaal naar eigen nukken mag gaan inrichten, zonder regels, zonder bemoeienis. Wat een hoop vrijheid.

Het gekozen pad ga ik alleen op, voorlopig. Mijn bekende veilige omgeving laat ik achter. De reacties van collega’s op mijn plan zijn hartverwarmend. Het lijkt wel of er een heel blik extra hulptroepen is open gegaan. Er zitten behoorlijk wat experts, dus mijn concept zal met hun feedback komende tijd weer sterker en sterker worden. Het voelt heerlijk om open te zijn en het te mogen delen.

Maar het gevoel van onthechting slaat ook toe. Nog twee dagen per week ga ik freelancen op mijn huidige werk. Zo verdien ik toch nog wat geld totdat de investeerders zich aandienen. Zo heb ik ook nog het gevoel van collega’s om me heen, toch wel gezellig. Als het maar niet nog een hele chakra-fase duurt voordat ik mijn bedrijf kan uitbreiden, dat is me te lang in mijn eentje.

In MBTI termen ben ik een ‘J’, ofwel ‘ver-vooruit-planner’. Daar word ik blij en rustig van. Dus voor 2011 heb ik al een parcours voor Preferenso uitgestippeld, zodat ik goed beslagen het nieuwe jaar in ga en nu al denk te weten welke route ik ga bewandelen. Planners leven graag in die illusie.

De training voor dit bewuste parcours heb ik in 2010 afgerond. Ik heb het voorbereidende equipement aangeschaft, er veel over gelezen, de plannen gemaakt, de BV’s opgericht en hulptroepen gezocht. Het ligt allemaal klaar voor de start. Er moeten nog wel wat afrondende zaken in januari geschieden, vooral in het ontwikkelproces. Wat betreft het ontwikkelproces heb ik nog wat kunstmatige hulp nodig. Ik hoop dat ik ergens aan anabolen kan komen voor mijn Engelse developer, die heeft nog een behoorlijk sprintje te maken.

De eerste etappe zal begin februari van start gaan. Ik ben dan live, ik ben uit de kast gekomen en zal mijzelf en mijn plan in detail presenteren in een kleine online besloten kring. Ik heb net een lesje social media gehad van Sigrid. Daar moet ik het bij aanvang voorlopig mee doen, want ik mis nog steeds de investeerder(s). Ik ben in deze eerste etappe geheel overgeleverd aan het publiek aan de zijlijn. Hun aanmoedigingen, hun hulp en natte sponsen zullen me door deze ronde heen moeten helpen.

Als alles goed gaat, kom ik op natuurlijke wijze terecht in de tweede etappe, en mits mijn koers goed is, zal dit in april zijn. Ik heb dan 15.000 Preferenso beoordelingen op de site staan. Het begint dan een klein beetje serieus te worden. Er staan al bedrijven in de top 25 qua dienstverlening, zowel de goede als de slechte. Preferenso loopt in het zicht van een aantal belangrijke partijen. En ja, eindelijk dienen de serieuze sponsors zich aan. De funding komt binnen.

Ik kan eindelijk de heuvel op, ik heb nu voldoende reserves. Ik stof mijn marketingplan af en ga het uitvoeren. Ik ga investeren. Ik ga daardoor ook meteen een stuk harder. Ik loop al mee in de kopgroep. Ik krijg steeds meer medestanders. Zij zien in het concept wat ik zie en er ontstaan nog meer mooie partnerships. De concurrentie heeft me nu ‘gebookmarked’, zij houden me in de gaten. Ik doe mee in de game.

De laatste etappe van dit jaar, november 2011. Ik ben behoorlijk uitgeput, maar ik ga door. Ik kan me geen pauze permitteren. Ik moet aan kop blijven. Ik krijg een kleine fanclub die mij op de been houdt. Ik heb zelfs een bescheiden groep betalende klanten, de eerste facturen gaan de deur uit. Transparantie in dienstverlening wordt een feit in Nederland en Preferenso is het gezicht aan het worden bij een belangrijke groep eerste betrokkenen. De olievlek begint zich te verspreiden.

31 december 2011. Ik ben over de finish, wat voelt dat lekker. Maar meteen bij de eindstreep ligt een nieuw parcours klaar: het pad van 2012. Ik ga meteen door. Misschien ligt dat parcours wel in het buitenland. Dat kan ik nu nog niet zien. Ik hoop maar dat ik er in 2012 niet meer helemaal alleen voor sta, dat het dan een estafetteloop wordt.