Momenteel ben ik nog steeds manager van een team. Zeventien mensen om precies te zijn. Een manager wordt geleid, maar moet ook zelf sturen. Als manager moet je “de dingen goed doen”, als leider moet je “de goede dingen doen”.

De marketing manager anno 2010 moet veel kunnen: meepraten op strategisch niveau in de boardroom, de klantgerichtheid bewaken terwijl iedereen alleen op kosten let, innovaties ruiken die klanten echt willen én die wat opleveren, de executie van de plannen borgen en als belangrijkste de juiste mensen op de juiste plek hebben met ook nog eens een positieve instelling. Best veel dingen. Hoe houd je jezelf scherp?

Zelf heb ik een paar jaar geleden een prachtige leiderschaptraining gevolgd die mij een bijzonder stuk levensbagage bracht wat ik nog dagelijks gebruik. Bezielend leiderschap van de Baak. Het klinkt wellicht zweverig, leiding geven met je ziel, maar het was zeer zeker een training die mij zeer concrete inzichten bracht. Als je met bezieling leiding geeft, kan niets anders daar tegenop. Dat geldt overigens ook voor vele andere dingen. Het gaat om balans en acceptatie. Weten waar je goed in bent. Weten waar jij het verschil kan maken. Maar het gaat ook om kwetsbaarheid tonen en niet denken dat je als leider alles moet kunnen. Ruimte laten aan anderen, maar er wel zijn als het moet. ‘Zacht stuurmanschap’, het is sturen terwijl je ook balanceert op een koord.

Als ondernemer ben ik straks de leider, de manager en de medewerker van mijn bedrijf. Ik heb nu op verschillende treden van de ladder gestaan en hoop met die ervaring dan ook een vliegende start te maken met Preferenso. De koers uitzetten, het plan maken en volgen, de resources en middelen inzetten en de cultuur bewaken zijn de stappen om van droom naar realiteit te komen. Ook al zit er bij aanvang niet een heel team achter mijn bedrijf, ik zal deze structuur wel volgen omdat deze ook mij als zelfstandig ondernemer handvatten biedt om een stevige basis te leggen voor mijn bedrijf.

Ik zal een team gaan missen. Ook al piep ik nu regelmatig hoeveel energie mensen mij soms kosten. Soms heb ik helemaal geen zin om de professional uit te hangen en heb ik zin om ze door elkaar te schudden. En toch is het oplossen van issues met ‘mensen’ vaak het meest bevredigend. Niets is mooier dan iemand te zien opbloeien als deze weer in zijn element zit: pas dan gebeuren er mooie dingen. Het is aan de manager om hier continu op te sturen, dat ook anderen bezieling voelen in wat ze doen.

Als baas van mijn eigen toko zal ik deze lessen blijven toepassen. Bewust stilstaan bij wat ik doe en hoe ik het doe. Veel ondernemers nemen niet de tijd en rust om even die spiegel te pakken en te zien waarom dingen lopen zoals ze lopen en welke invloed je daar zelf op hebt gehad. Dat is jammer, want hoe klein je bedrijf ook is, hoe je de onderneming stuurt is net zo belangrijk als het succes dat je boekt.

Bij het opzetten van een bedrijf komt ontzettend veel papiergebeuren kijken. Ik schaam me diep als ik moet zeggen dat ik inmiddels een stapel kan maken die komt tot mijn kin; ik ben 1 meter 68. Ben bang dat ik al heel wat jonge bomen heb verkwist. Maar ja, alles moet tenslotte goed op papier staan.

Ik begon aan mijn businessplan in mei 2009, inmiddels ben ik bij versie 2.6 en het totaal bevat 40 pagina’s en nog eens 30 voor de appendix. Het plan is inmiddels aan minimaal 15 mensen verstrekt en dus geprint, anders leest het niet lekker. Dat zijn veel pagina’s papier. Ik had behoorlijk wat natuur kunnen sparen door mijn verhaal korter en bondiger te schrijven.

Het contract met mijn Engelse businesspartners is inmiddels getekend. Er zijn 42 versies heen en weer gegaan tussen mij, hen, mijn advocaat en hun advocaat. Ik durf niet te tellen hoeveel papier het heeft gekost om dit 5 pagina’s tellende documentje getekend te krijgen. Dit had ook wel wat minder energie en papier mogen kosten.

Dan, de oprichting van de Preferenso BV én een holding, die de toepasselijke naam LinerChi gaat krijgen. Niet één, maar twee conceptaktes van beide 14 pagina’s lang, waarin per akte 5787 woorden worden gewijd aan juridische zaken waar de BV voor staat en zich aan moet houden. De oprichting is niet alleen een papierwinkel bij de notaris, maar ook een papierwinkel bij de bank, want ook daar moet alles tot in detail worden vastgelegd.

Komende weken zal mijn papierproductie zich richten op het ontwikkelingsproces, het schrijven van specificaties, code bouwen, changes doorvoeren, aanpassingen en de documentatie. Het zal allemaal goed moeten worden vastgelegd. Het is onoverkomelijk dat ik nog pakken papier erdoorheen ga draaien, ondanks dat alles ook digitaal is.

En dan natuurlijk de kosten. Essentieel om alles goed te documenteren. Want starters hebben een interessant belastingvoordeel: alle kosten van het opzetten van je zaak kun je zo lang je nog een eenmanszaak bent van je belasting aftrekken. Eigenlijk kun je, als je het goed doet, de heft van je startkapitaal nog een keer investeren en dan daarvan weer de helft en daarvan ook weer de helft. Fijne tip als je cash schaars is.

Ondernemen is dus ook veel papiermanagement. Bij aanvang, maar ook na de start. Als je teveel CO2 uitstoot als bedrijf kun je dat compenseren. Misschien moeten ondernemers hun papierwinkel goedmaken door ook wat nieuwe boompjes aan te planten.

Ik ben een groot aanhanger van de ‘core business’ filosofie. Zowel voor organisaties als voor mensen. Core business betekent voor mij focus, datgene doen waar je goed in bent en de rest aan anderen overlaten. Eigenlijk een vorm van kwetsbaar en open zijn en je tegelijkertijd heel sterk opstellen.

De website die ik ga starten heeft als core business de meningen van klanten over bedrijven. Alle bedrijven. De reden om mijn site te bezoeken, is weten wat andere mensen van het bedrijf vonden, om zelf een mening te geven en verbeteringen aan te dragen. Ook de positieve feedback. Dat lijkt me een online verademing, want geklaagd wordt er genoeg. Met een heus beurskoersen mechanisme zie je welke bedrijven het beste (en slechtste) scoren op service en waar-voor-het-geld. Electronic Word of Mouth (eWOM): dit wordt de core business en niet breder.

Het delen van mijn plannen met anderen zorgt dat mensen gaan meedenken. Super, want zo heb ik meerdere online ogen in het www-veld. Er zijn heel veel sites die natuurlijk iets soortgelijks doen, meestal op bepaalde typen bedrijven gericht. Maar Google is natuurlijk mijn grootste dreiging. Dat krijg ik van alle kanten terug. Echter, Google is een bedreiging voor ieder succesvol online concept. Google heeft haar core business nogal ruim gedefinieerd. Alle content beheren. Ze zijn één van de machtigste bedrijven van de wereld, dus ze doen wel het een en ander goed. Alleen, ze laten niet veel ruimte voor andere ondernemers. In het begin natuurlijk wel, totdat ze het overnemen. In de “doe-goed-filosofie” die zij hanteren vind ik dat niet echt een mooi uitgangspunt. Ik geloof niet dat je goed moet willen zijn in alles. Uiteindelijk maak je fouten. Word je te groot en verlies je slagkracht. Daar zijn genoeg voorbeelden van.

Ik heb veel respect voor de merken die hun core business aanhangen, de single use products en services die niet afwijken van hun gekozen pad en niet nog andere dingen willen meepikken: TomTom, Funda, Coca-Cola, IKEA. Ze hebben bewezen dat ’stick to the core’ helderheid biedt aan klanten en daarmee aan hun visie.

Ook voor mensen geldt dat je eigenlijk niet alles goed kan. Op een paar supermensen na die alles lijken te beheersen, zijn wij stervelingen ook gedoemd tot bepaalde kwaliteiten. Als we die kwaliteiten vinden en inzetten zijn we vaak het meest succesvol en gelukkig. Wat je leuk vindt, doe je vaak ook goed. Ook voor mensen geldt dus eigenlijk: blijf bij je core business, doe datgene waar je goed in bent en laat de rest over aan anderen. Ik probeer die filosofie na te leven en ben bezig de juiste mensen te zoeken om mijn bedrijf straks te versterken, op die paar dingen na die ik denk zelf te kunnen en waar ik blij van word.

Ik geloof in mijn succes omdat ik geloof in die core business, die focus. Ik leg me toe op datgene wat anderen er soms een beetje bij doen. Maar er zijn natuurlijk genoeg voorbeelden van succesvolle alleenheersers. Ik hoop dan maar dat mijn geheime wapen, de pure liefde voor dat ene ding, mij toch dat plekje verschaft om dat te doen waar ik goed in ben.

Wat een baalweek. Het loopt allemaal niet zoals ik had gehoopt. Het contract met mijn Engelse businesspartners had al weken geleden afgerond moeten zijn. De ontwikkeling van de software had meteen daarna moeten starten. Echter, het contract is nog steeds niet getekend. Weken zijn verloren. Als een irritante boemerang, een niet te vermorzelen kakkerlak, blijven zij terugkomen met iedere keer weer nieuwe punten. Punten die hen meer en meer beschermen. Punten die mij meer en meer aan banden leggen. Juridisch allemaal best logisch vanuit hun perspectief, maar het voelt allemaal niet fijn. Lekker hoor, die afhankelijkheid, en ondertussen loopt de urenteller bij de advocaat flink door.

In dergelijke frustrerende weken kun je niet veel hebben. Toen ook een echt leuke en goede potentiële investor afbelde, was de maat vol. De twijfel sloeg toe. Op de trap naar boven om dit bedrijf neer te zetten voelde ik me meer en meer naar beneden glijden en was ik beland op de treden van twijfel. Wat ben ik eigenlijk aan het doen hier? Als het zo moeilijk is om een normaal contract te sluiten voor gewoon een licentie, wat voor signaal is dat? Hoeveel blijf ik slikken? Wil ik wel met dergelijke mensen werken? Als een leuke potentiële investeerder afbelt, is mijn plan dan wel goed genoeg? Kortom, niets was meer goed.

Positivisme en vertrouwen in wat je doet zijn waarschijnlijk de belangrijkste ingrediënten om een bedrijf te kunnen starten. Zij zorgen dat je bij treden van twijfel doorgaat. Mis je dat, dan gaat het niet. Bij mij was het compleet weg afgelopen week. De angst en onzekerheid van het loslaten van al mijn zekerheden namen de overhand. Ik heb een week machteloos gestaan om het tij te keren. Ik voelde me onrechtmatig behandeld. Ik was boos op mijn Engelse businesspartners, zij kennen mijn planning en blijven draaien en dingen veranderen. Ik kom maar niet verder. Voelde me compleet afhankelijk. Ik stond op het punt ze de rug toe te keren, na anderhalf jaar met ze in contact te zijn. Best zonde.

Mijn geest was een kwelgeest, maar gelukkig kan hij ook vergeven. Ik stelde mij de vraag: waarom doen de Engelse businesspartners zo moeilijk? Onzekerheid en angst. Ook voor hen is het nieuw, zo’n contract. Dus alles wat mogelijk verkeerd kan gaan, waardoor hun geïnvesteerde software nutteloos wordt, moet worden voorkomen. Ieder detail wordt binnenstebuiten gekeerd en iedere letter in het contract wordt gewogen. Angst is iets in jezelf. Angst is nooit een goede raadgever. Hun angst zorgt ervoor dat ik de deal kan afblazen. Maar toen bedacht ik me dat ze nog jong zijn, onervaren. Het gaat niet om mij persoonlijk. Ze zijn gewoon echt bang voor alles wat mis kan gaan. Ik kan niet anders dan hun angst accepteren. Ik zal het ze maar moeten vergeven.

En de investeerder? Ik moet vasthouden aan mijn visie, uiteindelijk is het zijn gemis. Ook bij investeerders is sprake van twijfel en angst om je centen te stoppen in iets waarvan niet 100% zeker is dat het wat wordt. Het heet niet voor niets risicokapitaal. Iedere investeerder heeft het volle recht nee te zeggen tegen mijn plan, maar loopt daarmee wel degelijk kans iets moois mis te lopen. Dat is dan hun trede van twijfel voor de toekomst. Ik sta inmiddels weer op een wat positievere trede.

Ik ben niet van het proces. Ik geniet van resultaat. Daarnaast wil ik ook nog eens graag snel resultaat. Niet erg Zen dus. Het is jammer voor mij, maar het starten van een bedrijf is een proces. Dus ik moet er maar aan wennen. De verlichte filosofen hebben stellingen als ‘het verleden is herinnering, de toekomst is verwachting, maar het heden is bewustzijn’. Dus houd je aandacht in het heden en je intentie voor de toekomst. Ik zou ook graag een gebalanceerd mens willen zijn, maar ik denk niet dat ik het kan.

Het opzetten van een bedrijf is een langdurig proces. Er komt veel bij kijken. Een kleine greep uit mijn actielijst: je begint met het idee, dan businessplan, nieuwe naam, in mijn geval onderhandelingen met businesspartners, financiering verkrijgen, designs en presentaties, softwareontwikkelaar zoeken en briefen, akte van oprichting voor de BV verkrijgen bij de notaris, naar de bank, veel geld storten, veel rekeningen betalen, een contract opstellen met een advocaat voor het vergeven van aandelen aan de businesspartners, PR-bureau selecteren, een launching partner zoeken, launching klanten zoeken en ga zo maar door. Mijn basisactielijst dijt gaandeweg uit zonder dat er veel zaken die erop stonden worden afgevinkt. Kortom, het proces om te beginnen wordt langer en langer en de te te nemen horden lijken hoger en hoger. Althans, bij mijn plan.

Ik moet af en toe bewust stilstaan bij wat ik doe. Bewust even genieten dat ik echt aan het doen ben wat ik ga doen. Ik voel me soms op een duikplank in het zwembad. Ik zie de duikplank en het grote zwembad van ondernemerschap onder me liggen. Aantrekkelijk met een mooie schittering erin. Ik kan de vrijheid en spanning tegelijkertijd ruiken en voelen. Alleen is de duikplank bij mij wel erg lang; ik moet wel behoorlijk veel stappen nemen voordat ik mag duiken. Het lijkt eindeloos te duren.

Toch voel ik soms ook wel een klein beetje trots. Dat is best bijzonder, want het lukt mij en vaak mensen in het algemeen niet zo vaak trots te zijn op wat we doen. Eerder klagen we, en ik doe daar hard aan mee, over wat we allemaal niet kunnen of doen of hebben gedaan. Ik kan een flinterdun straaltje trots voelen dat ik het toch maar mooi aan het doen ben. Met name als het ingewikkeld wordt, zorgt dat kleine beetje trots ervoor dat ik het mijzelf kan vergeven als ik het niet meteen goed doe.

Dat gevoel gaat in mijn levensbagage. Die nemen ze mij niet meer af. Dat gevoel dat ik het wel heb geprobeerd. Mocht het onverhoopt niet zo succesvol worden als ik nu hoop, dus spaargeld en een paar jaar van mijn leven weg, dan heb ik toch iets gewonnen. Ik zal nooit meer het gevoel hebben dat ik nooit heb geprobeerd een eigen bedrijf te starten. Die winst is er dan. Maar ja, dan heb ik het weer over een resultaat hè, een eindstand waar ik naar kijk.

Hoe zorg je nu dat je geniet terwijl je maar aan het doen bent? Dat ook alle stappen in het proces leuk en nuttig zijn om ze intens te beleven. Ja, ook de stappen met advocaten, notarissen, bankmensen en ga zo maar door. Ik blijf het lastig vinden, voor mij voelen ze echt als ‘noodzakelijk kwaad’: processtappen om daar te komen waar ik wil zijn. Ik vind het koud op de duikplank van het proces. Ik moet teveel stappen zetten, te lang op mijn beurt wachten. Ik wil gewoon erin duiken, het water voelen, ondernemer zijn, aan de slag ermee. Het proces mogen ze houden. Niet erg Zen. Sorry.

De uitdrukking ‘the devil is in the detail’ ondervind ik helaas aan den lijve. Het contract met mijn Engelse business partners stond wederom op tilt. Dit is al eerder gebeurd in januari dit jaar. Ook toen was de deal bijna afgeketst. Ook toen werd het best een beetje nasty. Niet omdat we slechte mensen zijn, maar omdat we beiden onervaren zijn met deze materie. We willen beiden het beste eruit halen. Dat we niet dezelfde moedertaal hebben helpt ook niet.

Het contract gaat over het licentiegebruik van software waarmee ik mijn website kan bouwen. In ruil voor de code en IP krijgen zij een aandeel in het bedrijf. Klinkt logisch. Klinkt mooi. Klinkt eenvoudig. In april sloten we de deal. Op papier stond hoe het zou zijn en dat hadden we gezamenlijk ondertekend. Echter, ik maakte een fout. Ik was te eager. Ik deed hen een aanbod van niet-verwaterbare aandelen zonder te weten wat dat precies inhield en te hebben onderzocht wat de consequenties zijn. Dom. Wie weet behoed ik nu iemand hiervoor in de toekomst. Zoek alles eerst tot de bodem uit. Het lijkt langer te duren, maar bespaart je achteraf veel tijd.

Dus duveltje kwam uit het doosje. Ik moest terug naar hen dat ik alleen normale aandelen kon geven. Niet fijn. Ik had wel gezegd dat ik dat aspect nog moest uitzoeken, maar dat stond niet meer in de getekende versie. Dom. Want zie maar dat de andere partij zich dan dat deel van een gesprek herinnert. Verwijten richting mijn kant. Terecht.

Ik bood hen een gouden deal en kwam terug met een zilveren deal met een gouden randje. Althans, volgens hen. Dan krijg je gezeur. Dan krijg je wantrouwen. Dan krijg je problemen. Ik baal, want de softwareontwikkeling zou verleden week beginnen en staat nu on hold. Dus van blijde verwachting nog even geen sprake. Geen contract, geen code. Welkom in de wereld van de zakendeals.

Hoe komt het toch dat ik weer op een dergelijk punt sta? Helderheid hebben over alle details is essentieel. Niets aan twijfel overlaten. De letter van de wet letterlijk nemen. Met tegenzin toch uitgebreid de tijd voor deze dingen nemen. Dit is waar het om gaat. Maar het gaat ook om vertrouwen. Je kunt niet alle onvoorziene dingen dicht timmeren. Je zult er ook op moeten vertrouwen dat de andere partij er niet zit om jou te bedriegen. Jij bedriegt hen ook niet. Maar ik voel hun wantrouwen. Ik houd mijn emotie in bedwang met innerlijk geweld. Ik moet professioneel blijven.

Nu negen versies verder met weer een nieuwe variant om te reviewen, wat zou ik anders doen? Naast echt flink de tijd nemen ervoor, ook professionele hulp zoeken. Nee, niet op dat emotionele vlak, maar op aandelendeals-vlak. Het sluiten van een aandelendeal is specifiek. Sommige dingen kunnen wel, sommige niet. Wat is handig. Wat is slim. Het is speciale kennis. Ik had vanaf het begin een expert moeten zoeken. Ik had met liefde de duivels dure nota aan die persoon betaald.

Ambitie is een keuze. Ambitie kun je niet aanleren, het zit in je. Het is drang, geen dwang. Drang om datgene te bereiken wat je ambieert. Je bent bereid er (soms te) lang over te doen om het te bereiken. Je bent bereid na iedere val er weer voor op te staan. Als je iets bereikt dat je fantastisch vindt, maar wat je niet hebt geambieerd, wat is dat dan? Toeval? Lot? Onbewust door geluk getroffen? Maar voelt dat dan hetzelfde? Of is het juist zo leuk als je er veel voor hebt moeten doen? Door ambitie ga je dromen. Door ambitie ga je aan de slag om je dromen te bereiken.

In mijn dromen zie ik het voor me: Preferenso over een aantal jaar. In Nederland is het succesvol. Het zit in de ‘favourites’ van vele mensen. Het heeft op haar manier de wereld op een positieve manier transparantie gebracht. Er is een leuk, energiek, enthousiast en ambitieus team. Ik zie 45 mensen wereldwijd. Het staat als een huis, ook in andere landen. Toevallig ook nog eens in landen die ik heel leuk vind. Nou ja, toevallig…

In boeken over ondernemerschap staan tips. Inmiddels heb ik er een paar gelezen. Vaak staat er dat je als ondernemer klein moet beginnen. Ik volg dat advies op. Ik ga ook klein beginnen, maar ik denk wel groot. Eigenlijk nu al. Is dat te vroeg? Wie zal het zeggen. In alles wat ik doe houd ik rekening met expansie naar andere landen: de keuze van de naam, type design, de kleuren, de structuur van de organisatie en ga zo maar door. Ook bij het verkrijgen van financiering praat ik over de grote droom. Eerst Nederland en dan expansie. Ik hoop dat ik mijn droom kan delen.

Maar goed, ik start dus echt op een zolderkamer, weliswaar met veel ambitie. Vijf procent van nieuwe start-ups slaagt erin succesvol te worden. Waarom gaat het mij lukken? Ik heb geen garantie. Wel drive en passie. En een grote ambitie dus. Een grote droom. Ik geloof dat ik ook wel een heel grote dosis geluk kan gebruiken.

Wat zegt het spreekwoord ook al weer: De wens is de vader van de gedachte. Wat zoiets betekent als: je gelooft iets, omdat je wil dat het zo is. Hmm, is dat wel voldoende? Mijn grote dromen heb ik vertaald in plannen en ambitie is de motor. ‘Failing to plan, is planning to fail’. Hopelijk kun je dromen gewoon plannen.

Ik ben in blijde verwachting. Ik heb namelijk een go gegeven op de start van de bouw van de website. Eindelijk gaat mijn project, mijn kindje, vorm krijgen. Op 16 juli aanstaande wordt de eerste code getikt voor preferenso.nl. Acht weken later moet ie staan. 8 september staat het live. Gaaf.

Na ruim 12 maanden preconceptietijd is er dan nu een datum. Niet december 2009, niet mei 2010, de eerdere data in mijn hoofd, maar september 2010 gaat het worden. Het bouwen van een bedrijf kost tijd. Het bouwen van een bedrijf kost geduld en vraagt flexibiliteit om je planning te herzien. Dit hoort er blijkbaar bij.

De website bouwen is het grootste deel van het opzetten van mijn bedrijf. Dit deel geef ik echter uit handen. Het is de programmeur die het moet gaan doen. Je spreekt een startdatum af. Je spreekt een planning af en de opleverdatum is uitgerekend. Ik kan de champagne inkopen (of natuurlijk beschuit met muisjes) voor 8 september om het resultaat te vieren.
Maar gaat dat ook lukken? Alle ICT-projecten waar ik ooit bij ben betrokken zijn altijd uitgelopen.

Het gaat nu dus om vertrouwen. Ik heb geen verstand van programmeren. Zij wel. Ik moet blind varen op wat mij verteld wordt over de haalbaarheid, de kosten, de technieken en ga zo maar door. Het gaat dus een spannende tijd worden. Ik heb al mijn geld erin gestopt en moet nu afwachten. Voelt wel even als een black box, maar ik heb geen keuze.

Ik voel de euforie van in verwachting zijn. Het gaat dus echt gebeuren. Gelukkig hoef ik nu niet 9 maanden maar 8 weken te wachten. De wachttijd is te overzien. De spanning voelt soortgelijk. Zou het allemaal wel goed gaan? Zal alles erop en eraan zitten wat nu in mijn hoofd zit en via specs is opgegeven aan de ontwikkelaars? Zal alles werken zoals het moet?
Kon ik tussentijds maar een echo maken om te zien dat het goed komt.

Het wordt dus afwachten. Het is vertrouwen hebben. Het wordt goed vinger aan de pols houden op de ontwikkeling. Regelmatige controles hebben. Het wordt dus september. Het wordt gaaf. Het gaat nu echt gebeuren. Tussentijds is er nog een hele hoop te doen.

Een vriendje van me kan niet kiezen waar hij wil wonen. Hij heeft de afgelopen jaren dan ook evenveel in Nederland gewoond als in Italië. Is hij in Italië dan mist hij Nederland en in Nederland mist hij Italië. Hij is zelfs een keer officieel geëmigreerd naar Italië om zijn keuze nog beter af te dwingen. Zonder succes, want een paar jaar later heeft hij die hele papierwinkel weer teruggedraaid en nu is hij weer Nederlander. Tot op de dag van vandaag weet hij het niet.
Het gras lijkt altijd groener aan de andere kant. Waarschijnlijk moet hij gewoon in beide landen gaan wonen.

Ook ik lijd aan het groener gras syndroom. In mijn carrière ben ik van eenpitterfuncties gegroeid naar het aansturen van kleine teams, weer terug gegaan naar een eenpitfunctie en heb die weer verlaten om vervolgens weer een groter team te gaan aansturen. Ik heb die heen en weer beweging nu al 5 maal gemaakt. Iedere keer denk ik dat aan de andere kant het gras groener is.

Het aansturen van teams heeft voordelen. De ideeën die je hebt voer je niet in je eentje uit, maar met een heel team. Je kunt meer dingen doen met meer mensen. Ook geven anderen je waardevolle input en samen bouw je verder aan de doelen. Het is ook gezellig zo met zijn allen. Echter, er zijn ook nadelen. Processen en plannen kunnen vertragen omdat iedereen er iets van moet vinden, krachtige energie kan verloren gaan. In het ergste geval komt er niets terecht van je initiële idee of lijkt het in de verste verte niet op wat je had bedoeld.

Alleen werken heeft ook voordelen. Je voelt en ervaart continu de vrijheid. Je schakelt snel. Je hebt geen tijdrovende interne overlegstructuren en bent meteen bezig je idee van doen te maken. Alles lekker zelf doen van a tot z kan tot hoge bevrediging leiden als je naar het resultaat kijkt. Maar alleen werken kan ook vermoeiend en soms eenzaam zijn. Een team, collega’s om dingen mee te delen en die zorgen dat je er niet altijd alleen voor staat, het heeft zeker zijn waarde.

Het gras is niet echt groener aan de zijde waar jij niet staat. Het kan net zo super zijn om in je eentje te werken als in een team en beide kunnen frustraties geven.

Ik sta aan de vooravond om weer de switch te maken. Ik ga van een managementfunctie weer naar een eenpittersrol. Ik ben straks de directeur, de marketeer, de projectmanager, de databasecoördinator en de telefoniste ineen. Alles weer even zelf doen. Zelf beslissen, van strategie tot executie. Ik heb er zin in, want nu lijkt dat weer zo aantrekkelijk.

Ik hoop wel dat ik een succesformule te pakken heb met mijn bedrijf zodat ik op termijn kan gaan uitbreiden naar een leuk team, want ik wil natuurlijk niet te lang alleen werken. Ik lijd tenslotte aan het groener gras syndroom.