Op de laatste junidag kwamen 75 FIP’s (Female Internet Professionals) bij elkaar in het Microsoft Nederland kantoor te Schiphol. Als nieuwbakken lid van The Next Women NL mag ik mij in de rol van journalist bekwamen; een rol die weliswaar enige overlap vertoont met mijn eigen vak (tekstschrijver), maar toch een beduidend andere insteek heeft.

Nieuwkomer
Het is mijn eerste keer. Op een FIPnetwork event dus. En met mij zijn er veel nieuwkomers. In nog geen anderhalf jaar tijd is FIPnetwork onder leiding van Suzanne Pronk uitgegroeid tot een netwerk met bijna 500 professionals.
Suzannes initiatief is daarom toe aan de volgende stap; een nieuwe website met andere vormen van lidmaatschap. We kregen een klein voorproefje, en ik kan alvast verklappen dat er een goede slag wordt geslagen in de richting van professionalisering, zonder daarbij de eigen identiteit kwijt te raken. FIPnetwork vormt hiermee bij uitstek het voorbeeld van hoe passie tot succes leidt.

Ambitie
Ambitie, passie, wensen, dromen, je doelen waarmaken, hopen. Het zijn de leidende woorden van het evenement. Mijn verwachtingen over de manier waarop de vrouwelijke sprekers ons zullen benaderen, stijgt hierdoor. De eeuwige bescheidenheid waarmee het gros aan vrouwelijk medemens zich omringt, is een terugkerend thema in diverse media (o.a. MT). Vooral niet te veel van jezelf laten zien, niet te hoog van de toren blazen. Ik ben dus erg erop gespitst om powervrouwen aan te horen die zichzelf in hun volle glorie laten zien.

Kan ik dit wel?
Het is die typische vrouwelijke onzekerheid die onmiddellijk benoemd wordt door Jacqueline Smit (Consumer & Online Marketing Officer Microsoft Nederland).
Deze inspirerende dame laat zich in geen enkel opzicht van de wijs brengen door mannen die haar naar eigen zeggen geregeld vragen hoe zij ‘als vrouw’ bepaalde zaken aanpakt. “Niet anders dan jij,” is dan Jacquelines kort en krachtige antwoord. De typerende scorecultuur van het Amerikaanse bedrijf mag dan haar vrouwelijke medewerkers afschrikken, maar dankzij een flinke dosis creativiteit richt Smit haar afdelingen zodanig anders in, dat iedereen optimaal kan presteren. Hoe? Door medewerkers meer ruimte te geven in het organiseren van hun werk, door een harde boodschap anders te communiceren. Het is deze aanpak die iedereen tot zijn recht brengt. “De combinatie van alle verschillende mensen maakt de bedrijfscultuur rijker.”

Allergie
Na een seminar over het nieuwe werken door Roos Wouters volgt een plenaire lezing van Claudia Willemsen (Kleertjes.com). Van een oneindig aantal prijzen naar een benoeming tot ‘Entrepreneur of the Year’ (2009), van de Thuiswinkel Award 2007 tot hoge scores bij NPS (Net Promotors Score). Daar moet toch een gigantische ambitie achter zitten? Niet dus. “Ik ben begonnen omdat ik het leuk vond, ik had geen ambitie om groot of rijk te worden.” Ergens wordt mijn allergie getriggerd. Waarom deze bescheidenheid? Hoe past zo’n lauwe ambitie in het thema van de dag? Al gauw beantwoordt een van haar tien tegelwijsheden het antwoord op deze vraag. Passie. Wees niet ambitieus, maar passioneel. Het eerste betaalt de rekening, het laatste geeft waardering.

Burundi op de kaart
Passie is natuurlijk ook voorwaarde voor het succes van elke ondernemer. Je moet durven dromen, doelen stellen. Het doel dat Leanne Bogers (TEDxWomen) tijdens de laatste presentatie stelt, komt voort uit passie, maar is zonder meer ambitieus: Burundi terug krijgen op de kaart. Het land dat jarenlang als een gevaarlijke bestemming werd beschouwd, blijkt een rijke bron van kundige powervrouwen te zijn, zowel in overheidsfuncties als in business. Ze daagt alle FIP-leden uit om op 14 juli deel te nemen aan een brainstormsessie over country branding rondom Burundi. Hier kan ik iets mee. Deze vrouw – mededirecteur van Clev – heeft een missie, een doel, een droom, een wens en nodigt alle aanwezigen uit om hun krachten te bundelen in haar doel. Met zo’n passionele ambitie heb ik geen enkele twijfel over haar toekomstige succes hierin.

Liefdes- en arbeidsmarkt zitten elkaar in de weg

Het schiet maar niet op met vrouwen aan de top. Dus moet er een vrouwenquotum komen, want dat is goed voor bedrijf en voor de hele maatschappij, zo vindt onder meer Stichting Talent naar de Top die onlangs een charter presenteerde. Zo vindt ook de Eerste Kamer die afgelopen week instemde met een wetsvoorstel dat uiterlijk in 2016 de bedrijfstop voor minimaal 30 procent uit vrouwen moet bestaan. Wil Verschoor van MOVISIE – ‘hét landelijke kennisinstituut en adviesbureau voor maatschappelijke ontwikkeling’ – stelt dat mannen ‘vrouwen de ruimte moeten geven om de top te bereiken.’ Over een eventueel allochtonen- of gehandicaptenquotum dat goed zou zijn voor diversiteit – hét toverwoord – hoor je zelden; de lobby van vrouwen is kennelijk machtiger dan die van andere groepen. En nooit wordt er gepleit voor een vrouwenquotum in beroepen als ‘vuilnisman’. Moeten vrouwen vooral meer ‘leuk’ en ’schoon’ werk doen? Er is tegengeluid, journaliste Marike Stellinga stelde in De mythe van het glazen plafond dat veel Nederlandse vrouwen gewoonweg geen zin hebben in een topcarrière; hoogleraar economie Barbara Baarsma vindt een quotum niet zinnig.

In dergelijke debatten wordt vaak voorbijgegaan aan de biologische man-vrouw-verschillen.
Wel wordt er altijd van alles geroepen… dat vrouwen beter zijn in leidinggeven, multitasken, people’s management. Dat ze ethischer zijn. Met vrouwen aan de top zou er geen kredietcrisis zijn geweest, een variant op het aloude ‘vrouwen aan de macht: geen oorlog’. De kwaliteit van de besluitvorming zou toenemen met meer vrouwen aan de top. Culturele verschillen bestaan in deze redenering niet meer, de vrouw kan alles beter. Vreemd: de discussie begint altijd met ‘mannen en vrouwen zijn gelijk, of je man of vrouw bent doet er niet toe, dus er moeten meer vrouwen naar de top’. Snel daarna wordt het: vrouwen zijn beter in alles. Kennelijk een natuurverschijnsel, cultuur bestaat dan ineens niet meer. Of wel? Wanneer vrouwen ergens minder goed in zijn dan mannen (zoals netwerken, ambitie om de top te bereiken, heel veel uren draaien – ik verzin dit niet, het is onderzocht) geldt dat als de schuld van de maatschappij.

Relatiemarkt

In de eenzijdige berichtgeving over vrouwen aan en naar de top is zelden ruimte voor het volgende: Mannen willen een carrière –  vele mannen bereiken de top niet trouwens, dat wordt vaak vergeten! – omdat ze daarvoor beloond worden. Een mensenmannetje kan naarmate zijn status hoger is van meer en/of betere mensenvrouwtjes seks krijgen; deze zijn toeschietelijker.
Het is dus logisch dat machtige mannen, die nu in het verdomhoekje staan omdat een aantal van hen vrouwen verkracht, meer proberen – ze hebben meer succes. Ondanks alle emancipatie rekenen vrouwen, de beslissers op de relatiemarkt, een man keihard af op zijn maatschappelijke positie. Met een man die laag op de sociale ladder staat, doen ze alleen aan seks als niet beter kunnen krijgen. Van een huisman raken ze doorgaans niet opgewonden. Niet voor niets zijn werkloze mannen wereldwijd structureel vaker alleenstaand dan werkende mannen en schrijven relatiebureaus werkloze mannen niet in omdat ze niet in trek zijn. Werkloze vrouwen schrijven ze wel in.

Vrouwen willen niet massaal naar de top, omdat ze qua mannen doorgaans omhoog kijken – ook als ze een goede baan hebben. Downdaten is een leuk speeltje voor de media, maar CBS-cijfers wijzen op een weinig voorkomend verschijnsel. Eenmaal door het glazen plafond hebben vrouwen weinig oog voor de glazenwasser. Voor een avontuurtje misschien wel, maar niet voor een relatie.
Topvrouw Sylvia Tóth beklaagde zich ooit dat mannen in haar positie allemaal thuis een huisvrouw hadden zitten. Maar een huisman, daar viel ze niet op, zei ze in hetzelfde interview. Vrouwen zeggen dat mannen het erg vinden als zij meer verdient. Maar er speelt meer mee: zij gaat ervan tussen als haar inkomen hoger is. Vrouwen willen een zekere afhankelijkheid, dat is een oer-gegeven. De aantrekkingskracht van de man op de relatiemarkt zit hem vooral in zijn status: hoe hoger, hoe beter. De aantrekkingskracht van de vrouw zit vooral in haar uiterlijk. Dus net zoals een vrouw zich niet onaantrekkelijk zal maken omdat de status op de relatiemarkt nou eenmaal het hoogste telt, zal een man niet snel een stapje terugdoen op de arbeidsmarkt. Dat zou hém namelijk onaantrekkelijk maken op de relatiemarkt. En dat is voor de man evenmin een aanlokkelijk idee.

Testosteron

Daarnaast bezit de gemiddelde vrouw minder testosteron dan de gemiddelde man. Heel wat (top)vrouwen klagen dat ze ‘het gevoel hebben dat ze twee keer zo hard moeten werken als mannen’. Dat gevoel is geen bewijs voor discriminatie. Ze hebben nu eenmaal minder testosteron dan de mannen aan de top of moeten meer moeite doen een bepaald niveau van dat hormoon te halen, wat het lastiger maakt het spel aan de top mee te spelen.

Wie koste wat het kost meer vrouwen aan de top wenst, kan ik het volgende aanraden: een wekelijkse testosteroninjectie voor iedere vrouw. Het helpt, vrouwen worden er veel competitiever en mannelijker van, zo weten we van de experimenten met atletes uit het voormalige Oost-Duitsland. Verder zouden we mannen met oestrogenen kunnen injecteren en een baarmoeder implementeren. Vrouwen moeten dergelijke mannen ook nog aantrekkelijk gaan vinden en mannen moeten dol worden op vrouwen met baardgroei.

Aldus kunnen we het paradijs bereiken: volledige gelijkheid.
Brave new world, here we are.

---

Renzo Verwer is auteur van De Liefdesmarkt (Compaan, 2011). Zie ook www.liefdesmarkt.nl

Daar staan we dan. Ondernemers in de dop en een personal trainer. Met Marylin Ohm (Debicasso Control) en Alex van der Werf bekijk ik de lobby van het Nieuwegein Business Center alwaar wij gedurende het hele weekend zullen worden overspoeld door alles wat de Business Bootcamp te bieden heeft. Samen met 700 andere entrepreneurs hopen wij met een zekere mate van wantrouwen dat het voorspelde klappen, dansen en high-fiven ons prille ondernemerschap een flinke adrenalineboost zal geven.

De goeroe die dit allemaal mogelijk maakt? Nisandeh Neta, een selfmade man die met het bereiken van volwassenheid een bedrijf begon, zijn miljoenen na enkele jaren verloor, maar het recept voor succes de tweede keer uitstekend toepaste. Met zijn Open Circles Academy en Open Circles Foundation begeleidt hij ondernemers naar financiële vrijheid, onafhankelijkheid, voldoening en het contribueren aan de maatschappij.

The American Way?
Scepsis is volop aanwezig. Bij mij evengoed. Nisandeh Neta is zich volop bewust van de wantrouwende houding van zijn publiek en benoemt het als een teken van intelligentie. De feedback van het publiek over de vermeende Amerikaanse aanpak brengt hem geenszins van zijn stuk. Zo Amerikaans is de methode namelijk niet. ‘Excellerated learning’, waarbij de aandacht van het publiek door participatie continu wordt vastgehouden, is van oorsprong een Bulgaars concept. En de manier van participeren die de meeste invloed uitoefent, is door simpelweg mee te spelen in het spel. Zet je scrupules twee dagen opzij en doe gewoon mee of vertrek. Simpel. De boodschap is helder; participeer en leer dé strategie voor groei.

Motiverend
Lachend als een boer met kiespijn geef ik onwennig mijn eerste high five aan de buurvrouw. Ze is hier voor de tweede keer. Waarom gaan mensen hier meermaals heen? vraag ik me af. Al gauw begrijp ik dat het vooral de oppeppende sfeer is die je simpelweg laat genieten. Ik word meegenomen in de positieve energie die het applaudisseren voor en het feliciteren van elkaar meebrengen. After dinner dip? Die wordt na de lunch opgelost met flinke, opzwepende muziek en ik ontdek hoe veel lol ik beleef om met honderden onbekenden op de stoel te draaien met mijn heupen en te zwaaien met mijn armen. Van schoudermassages tot choreografieën, van bijenkorfspel tot knuffels. Hier sluiten we geen koude zakendeals, hier sluiten we eerst ‘vriendschap’.

Relatiemarketing
Is it all just a game? Verre van. Nisandeh Neta reikt wel degelijk praktische handvatten uit ten aanzien van je algemene bedrijfsvoering en heeft een heel scherpe visie op marketing anno 2011. In zijn ogen werkt het AIDA-principe niet meer. Het doel is niet meer om mensen te interrumperen, maar om vreemden eerst vrienden te maken en deze vrienden vervolgens tot je klanten te vormen. Klanten die je ambassadeurs worden. Netwerken, mond-tot-mondreclame en sociale media, waarbij bloggen, LinkedIn en Twitter door hem als belangrijkste middelen worden genoemd.

Mindset
Zoals elke succesvolle ondernemer zal onderstrepen, is het de juiste mindset die de weg naar succes mogelijk maakt. Een mindset die al eeuwenoud is. Een van de grootste obstakels? Denken dat je het allemaal wel weet. Niet verder kijken dan je neus lang is. Zakendoen is een spel, geen lijdensweg waaraan alleen met veel pijn kan worden gewerkt. En bij een spel gelden de volgende criteria: het doel is om te winnen, er zijn regels waaraan gehouden moet worden en er dient een strategie te zijn om het doel te behalen. Strategieën waarbij er een langetermijnvisie nodig is, doorzettingsvermogen wordt vereist, uit de ‘comfort zone’ wordt gestapt en waarbij de juiste mindset zorgt voor een open houding ten aanzien van nieuwe tactieken.

Give first
Nisandeh’s visie is: eerst geven. Het hele weekend, inclusief lunch en materiaal, wordt met kortingscoupons voor een schamele € 47,00 verkocht. Zijn vervolgcursussen zijn naar verwachting een heel stuk duurder, maar met de belofte (géén garantie) dat het opvolgen van zijn strategie je omzet zal verdubbelen, zijn er genoeg deelnemers die het de investering waard vinden. Voor iedereen die wil, deelt Open Circles Academy een envelop met 25 kortingscoupons uit, die gekoppeld worden aan onze naam. Als ik dus 25 mensen meebreng, die ieder niet meer dan 47 euro kwijt zijn, maak ik kans om met mister ‘give first’ himself mee te gaan naar België, alwaar ik met elf andere ondernemers aan mijn business zal werken. En dat kunnen Marylin en Alex ook. De eerste 75 mensen die zich dus via info@michellecoops.nl aanmelden om mee te gaan, krijgen een kortingscoupon van ons. Wil je ook geïnspireerd worden of simpelweg nieuwe contacten opdoen? Ga met mij mee!

Internationale Vrouwendag: waarom ook alweer? Oh ja: vrouwen in de V.S. staakten tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie. Datum: 8 maart 1908.
Ruim een eeuw geleden en midden in de eerste feministische golf. Dat te herdenken is de moeite waard.

Terug naar nu. Wat heeft 2011 nog met 1908 te maken? Niet veel, en dat blijkt uit de verschillende festiviteiten die er in Nederland zijn. Na jaren van een bijna stilletjes beleden dag, lijkt er in 2011 vooral ruimte voor activiteiten die ontplooiing van de individuele vrouw beogen.
Waar wij in feite op 8 maart onze vrijheid vieren, is die in een land als Egypte nog ver weg. En dat laatste is ook een reden om stil te staan bij deze bijzondere datum. Wat verbindt ons vrouwen, anders dan leven in relatieve vrijheid in een land als Nederland? Ik vond het een mooie vraag, het thema van ‘De Vrouw van 2011‘, een bijeenkomst met lezingen, workshops en netwerkmogelijkheden. Als het maar niet gaat over problemen en beren op de weg, denk ik voorafgaand. En dan is dinsdag deze week ook nog eens mijn enige vrije avond. Maar mijn partner bij thenextwomen.nl Sigrid van der Hoeven geeft er een workshop over social media.
Dus overboord met de weerstand, het is vast de moeite waard. En vrije tijd is ook zo’n overgewaardeerd begrip.

Jeuk

Als ik middenin de paneldiscussie val, is het meteen mis. De stelling ‘vrouwen kunnen zorg en werk niet combineren’ bezorgt me jeuk. Het zet vrouwen in een slachtofferrol waarmee ik me niet kan en wil identificeren. Ik ervaar het probleem niet, waarmee ik niet zeg dat het altijd gemakkelijk is. Maar daarover gaat dit helemaal niet. Slachtofferschap betekent per definitie dat je met die ander in een ongelijkwaardige relatie staat. Bovendien haal je door slachtofferschap de verantwoordelijkheid bij jezelf weg om wat te doen aan je situatie. En daar verzet ik me tegen. Als ras-liberaal meen ik oprecht dat je vooral zelf het heft in handen moet nemen om wat aan een ongewenste situatie te doen, en die verantwoordelijkheid niet bij een ander moet leggen. Kan er een heleboel over zeggen, maar dat doen we een andere keer.

Waarom

Gelukkig, tijd voor de workshops. ‘Laat jezelf zien’ kies ik uit. Aardige inleiding door Judith Webber. Heb niet je elevator pitch paraat, zegt zij, maar probeer het gesprek over wat je doet, te beginnen met de vraag ‘waarom doe je wat je doet’. Dan heb je meteen een veel interessanter gesprek. Webber schreef er een gelijknamig boek over. Het draait om de drie cruciale vragen voor succesvol ondernemerschap: ‘waarom’ dus, als tweede vraag. Voorafgegaan door met ‘wie’ je zaken wil doen. En dan ten derde: ‘hoe’ je dat wil doen. Veel workshops zijn er voor de bijna 200 mensen, merendeels vrouwen, die zich vanmiddag hebben verzameld. Een niet gering aantal, in aanmerking nemende dat het organiserende comité pas zeven weken geleden met het plan startte om een event op te zetten op 8 maart 2011. Zo’n 15 vrouwen organiseerden het, tezamen met de ongeveer 25 vrouwen die workshops en lezingen geven vandaag, onbezoldigd. Doel: geld inzamelen voor de Stichting Wellbeing Foundation, die wellness biedt voor zeer gekwetste vrouwen.

Cup of tea

Volgende ronde. We slaan de paneldiscussie maar even over. Naar de verhalenkamer. Veel vrouwen bijeen wederom. Eerst een verhaal van Monique van Etten. En zowaar, daar kom ik helemaal aan mijn cup of tea. Van slachtofferschap naar kracht. De stap die zij zet lijkt klein, maar wat een effect. Van Etten verhaalt over haar relatie met een man met taaislijmziekte. 18 jaar mochten ze samen zijn, voordat de ziekte zijn definitieve tol eiste. ‘Voor elk probleem is een oplossing’, leerde ze. Is het niet nu, dan zeker in de toekomst. En dat er een dun lijntje is tussen af- en onafhankelijkheid. In je kracht staan – Van Etten had niks met die kreet, maar inmiddels weet ze wat het betekent. Het betekent niet dat je geen verdriet ervaart. Wel, dat je het alleen ook goed weet te rooien, met en zonder partner. Haar coachpraktijk loopt inmiddels als een trein.
Haar boek ook: “Veranderingen“. Koop dat boek.

Relatie met jezelf

Een volgend verhaal was van Monique Rosier. Acteur (Zeg ‘ns AAA, wie kent het niet), coach en schrijver van ‘Monster en Mo‘, over eetverslavingen en vooral hoe ervan af te komen. We leven in een verwarrende wereld, met alles voor het grijpen, zei Rosier. We moeten ons niet concentreren op hoe we van een verslaving afkomen, zei ze, het gaat om wat de reden van de verslaving is. Eetverslaving gaat niet over eten. Het gaat om onze diepste verlangens, wie we zijn en wat er aan drijfveren in ons zit. Niet de verslaving veroordelen en nog strenger voor onszelf zijn qua eten, is de oplossing, maar de verslaving omarmen en accepteren. Verbinden met jezelf, heling van wie je écht bent, is waar echte genezing ligt. De hulpverlening is nu nog veel te veel gericht op de relatie met eten; zie de relatie met jezelf te herstellen.

Hilarisch

Daar hadden we weer een ronde workshops. Er waren wel erg veel babyklanken, meditatie en energieheling. Kom, ontspannen doe ik wel in mijn vrije tijd. Op naar de workshop ‘een opgeruimd huis’, want na een heftige verbouwing en verhuizing, zijn er nog altijd verhuisdozen. Uit het zicht, netjes opgestapeld en op alfabet, dat wel maar toch. Yvonne de Bruin en Sonja Buijs gaven een workshop waarin het Enneagram werd gekoppeld aan de voor jou beste manier van opruimen. Hilarisch en praktisch tegelijk, ik kan niet anders zeggen. Voor de inhoud moet u even wachten. Want ik kocht het boek dat zij samen schreven. Als het de moeite waard is, en dat verwacht ik wel, dan leest u er binnenkort meer over.

Old-girlsnetwork

Nog even terug naar de organisatie. Jacqueline Rozenhart was een van hen. Coach van beroep en eigenaar van de Mindfulness-workshop vandaag. Kunnen vrouwen wel verbinden? – greep ze terug op het thema van vandaag. Want we doen wel zo empathisch, maar zijn we in staat om de ander (vrouw) haar succes te gunnen? Kunnen we een old-girlsnetwork creëren naast de mannelijke variant? Terechte vragen wat mij betreft. The vibe was meer dan goed vandaag, dat is niet (meer) het probleem. Maar kunnen we ook die extra stap zetten, door elkaar niet als concurrenten te zien, maar net als jij een ander op weg naar succes? De toekomst zal het leren.
Vandaag was zonder meer een goede stap. Tevreden en energiek toog ik huiswaarts. ‘Don’t Let Me Be Misunderstood’ uit de boxen (Kill Bill I).