Dit interview is onderdeel van een serie van 40 interviews met werelds meest invloedrijke vrouwelijke oprichters, investeerders en beslissers. Deze serie interviews is in stand gekomen in samenwerking met het Dell Women’s Entrepeneur Network.

In de DWEN Interview Series: Jessie Paul, CEO en oprichtster van Paul Writer, India’s meest vooraanstaande B2B marketing platform.
Voorheen was Jessie Chief Marketing Officer bij Wipro IT Business en Global Brand Manager bij Infosys Technologies Ltd. Als CMO bij Wipro was Jessie verantwoordelijk voor de wereldwijde branding en marketing van de technologieën van Wipro

TNW vroeg Jessie hoe het is om een technologie ondernemer te zijn in een BRIC land (Brazilie, Rusland, India, China); welke gouden regels er zijn voor low-cost marketing; en hoe ondernemers de online aanwezigheid van hun bedrijf kunnen vergroten.

TNW: Wat heeft je ertoe gebracht Paul Writer Strategic Advisory te lanceren?

JP: Ik heb een passie voor marketing, maar deze discipline staat nog in de kinderschoenen in India. Er bestaan een heleboel goede producten, die maar zelden hun volle potentie behalen – vaak door gebrek aan goede branding en marketing. Mijn doel was om een bedrijf te beginnen waar ik een passie voor heb, waar ik naar perfectie kan toewerken en dat winstgevend is.

Het idee van het Paul Writer platform is een plek te creëren voor marketeers in India – om advies en ideeën te bieden, maar ook om een levendige gemeenschap op te bouwen.

TNW: Hoe belangrijk is technologie voor het succes van je bedrijf?

JP: We zijn een modern bedrijf en omarmen open-source en cloud-technologie – voor onszelf en voor onze klanten. Onze website is gebouwd met behulp van Joomla en we gebruiken cloud-diensten om onze vragenlijsten, marketingacties en werkstromen te beheren. Daarnaast is Paul Writer actief in de digitale media, zowel om in contact te komen met onze gemeenschap als om inzichten te vergaren en te leren. Onze community op LinkedIn heeft in de ‘LinkedIn Hall of Fame’ gestaan. Technologie helpt ons efficiënt te blijven werken en onze sales kosten te reduceren. Ook sporen we het gebruik van technologie in marketing aan – in onze consultancy en door het creëren van conferentieplatforms als The Futurist CMO.

TNW: Hoe zorgde je er in het begin voor dat de Paul Writer website geld zou opbrengen en hoe is dit veranderd nu de site is gegroeid?

JP: PaulWriter.com is een platform dat steunt op crowdsourcing. Wij zijn curators die de creatie en selectie van de beste marketingcontent faciliteren. In het begin zagen we onszelf als een website die gefocust is op Indiase ondernemingen, maar nu realiseren we ons dat we marketeers over de hele wereld aanspreken – die een bepaalde verbinding hebben met India.

De website zelf heeft geen commerciële doeleinden – we gebruiken de website om een podium te bieden aan gedachtengoed van opinieleiders, ons netwerk uit te breiden en de promotie van onze congressen en consultancy diensten.

TNW: Paul Writer is het grootste B2B netwerk van marketeers in India. Welk advies zou jij ondernemers geven die hun online aanwezigheid willen vergroten?

JP:  De volgende tips:

A: Houd de focus op content die waardevol is voor de lezer. Vermijd zelfpromotie.

B: Bied een platform voor mensen met dezelfde interesses – het is erg moeilijk om in je eentje originele content te blijven produceren in de hoeveelheid die nodig is om je publiek geïnteresseerd te houden.

C: Integreer verschillende media – wees ook aanwezig op verschillende andere sociale en digitale mediakanalen.

TNW: Wat ligt er in het verschiet voor Paul Writer? Op welke manier is technologie een belangrijke factor voor de groei?

JP: Onze digitale aanwezigheid ondergaat op dit moment een metamorfose. Ik heb nu veel meer zicht op hoe ik de community wil laten groeien en winstgevend wil maken – wat de juiste middelen hiervoor zijn. En er is natuurlijk veel veranderd op technologisch gebied de afgelopen jaren en daar willen we goed gebruik van maken. We zijn erg afhankelijk van digitale en sociale media, dus ja, technologie is een belangrijk onderdeel van de toekomst van het bedrijf.

TNW: Je bent een expert op het gebied van low-cost marketing. Wat zijn drie gouden marketingregels die je zou willen delen met ondernemers met weinig tijd en een klein budget?

JP: Regel nr. 1: Het is altijd een afweging tussen tijd en geld. Als je het niet kan veroorloven om reclameruimte in te kopen, zal je tijd moeten investeren om het te verdienen.

Regel nr. 2: Globaliseer je marketing. Veel werk kan tegenwoordig virtueel of op afstand gedaan worden – het beste land waar je je marketingactiviteiten uit kan besteden hoeft niet altijd hetzelfde te zijn als dat waar je bedrijf gevestigd is. Door cloud-technologie is het onbelangrijk geworden waar deze diensten precies geleverd worden.

Regel nr. 3: Wees interessant. Onderneem spannende dingen. Dit zal je een momentum bezorgen dat een saai merk – hoe welvarend dan ook – nooit kan evenaren.

TNW: Hoe voelt het om op dit moment een technologische ondernemer te zijn in een BRIC-land?

JP: Het heeft iets heel positiefs om in een land te wonen waar de meerderheid van de mensen van mening is dat de toekomst beter zal zijn. De globale economie heeft zeker invloed op India maar  we hebben ook plaatselijke problemen waar we mee kampen zoals een tekortschietende regering, hoge inflatie en ongelijke inkomens,; als klein bedrijf met een grote doelgroep ondervinden we hier relatief weinig hinder van. Het is niet moeilijk om 100 of zelfs 1000 afnemers te vinden voor een product op een snelgroeiende markt, als die van India. De issues waarmee we te maken hebben liggen meer op het gebied van het verhogen van de winstgevendheid, duurzaamheid en het verlagen van risico’s.

TNW: Wat is het meest waardevolle dat je geleerd hebt tijdens je MBA en hoe heb je dit toegepast bij het oprichten van Paul Writer?

JP: Ik heb veel gehad aan de visie van Jim Collins op ‘The Hedgehog and the Fox’ – een beroemde essay over visies van verschillende filosofen, waarin de ruimdenkende en veelomvattende visie tegenover de visie wordt gezet die uitgaat van een enkel punt, red. Wanneer je na een corporate carriere van 15 jaar je eigen bedrijf begint, is het beter om bij je eigen specialiteit te blijven. Ik heb ook gebruik gemaakt van zijn venndiagram – waarmee je de raakvlakken van perfectie, je passie en winstgevendheid kan vinden om zo je strategie en werkveld te bepalen.

TNW: Denk je dat mensen je serieuzer nemen als vrouwelijke ondernemer door je technische achtergrond?

JP: Het belangrijkste zijn mijn professionele reputatie en het feit dat ik een boek heb gepubliceerd meer dan mijn diploma Informatica. In India zitten er redelijk veel vrouwen in zowel de technologie als de marketing. Het is niet iets opmerkelijks om een ondernemer in deze vakgebieden te zijn.

TNW: Hoe zou je jouw manier van leidinggeven omschrijven? Hoe is dit gedurende de jaren veranderd?

JP: Ik denk dat ik veel beter ben geworden in het loslaten van dingen. Maar ik denk ook dat het logisch is dat je in het begin meer controlerend bent en bezig bent met micro-management. Naarmate je bedrijf groeit en je teams onder je hoede krijgt verschuift de focus naar het onderhouden van je bedrijf en het inspireren van je medewerkers.

Gek genoeg vind ik ondernemen minder stressvol dan het werken bij een corporate; nu heb ik meer zaken, of zelfs de meeste, onder eigen controle. Ik verspil minder tijd en voel dat ik het lot meer in eigen handen heb. Ik kan mijn dag beter indelen omdat er minder onderbrekingen, vergaderingen en bureaucratie bestaan. Op het moment zijn we met een klein team, dat enkel uit vrouwen bestaat. De zachtaardigere manier van leidinggeven die hieruit voortkomt werkt goed.

TNW: Hoe heeft Dell of het Dell Women’s Entrepeneur Network jouw bedrijf geholpen te groeien? Wat zie je als voordelen van vrouwennetwerken als DWEN?

JP: Ik heb veel steun gehad van Dell. Ik ben door ze uitgenodigd om op een congres in Shanghai te spreken, wat een enerverende ervaring was. Daarnaast ondersteunde Dell mij in het opzetten van het The Futurist CMO congres.

Tijdens een gemixt congres is het moeilijker om het ijs te breken. Vaak krijg je dan clichématige vragen als ‘waar werk je’ of ‘wat doe je’. Maar bij een vrouwencongres, zoals dat van DWEN, is het heel normaal om een gesprek te starten met ‘Leuk sjaaltje heb je om’ of ‘Wat een mooi pak’. Dit maakt het makkelijker om te netwerken en nieuwe vriendschappen aan te gaan. Ik heb het vrouw-zijn als ondernemen nooit als een nadeel gezien, dus ik zie vrouwennetwerken ook niet als een ’supportgroep’. Wel denk ik dat vrouwen vaak andere prioriteiten en interessegebieden hebben dan mannen. Dergelijke netwerken maken het mogelijk om zoveel mogelijk uit deze verschillen te halen, in plaats van deze verschillen te onderdrukken – zoals vaak gebeurt.

Poppy’s Parade is een onlangs gelanceerd social media concept op de Nederlandse (vintage)modemarkt. Poppy’s verkoopt vintage- en tweedehandskleding op Facebook.

Het systeem dat Poppy’s hanteert is gebaseerd op snelheid en interactiviteit – helemaal volgens de tijdsgeest en de doelgroep waarop Poppy’s zich richt. Een foto van een kledingstuk wordt met alle Poppy’s fans op de tijdlijn gedeeld. Volgens het principe ‘wie het eerst komt, het eerst maalt’ is de eerste die ‘verkocht’ onder de foto plaatst de nieuwe eigenaar van het product.

Het bedrijf is opgericht in 2011 door Eva, Marre en Rosa de Visser, drie zusjes die  – vriendschap en passie voor fashion delen – in de avonduren, de weekenden en tussendoor, runnen ze Poppy’s naast hun vaste banen.

Kort geleden is een investeerder ingestapt in het bedrijf. Tijd voor een grote professionaliseringsslag, om Poppy’s naast een grote fanbase ook een goede omzet te bezorgen.

De zussen hebben er samen voor gekozen dat Eva, de oudste van de drie en CEO, vanaf nu fulltime gaat werken voor Poppy’s.

The Next Women.nl sprak met Eva de Visser, CEO van Poppy’s Parade over het bedrijf, het belang van plezier in je werk en authenticiteit. Over de uitdaging van het professionaliseren en de toekomst. En hoe het is om met je zussen een bedrijf te runnen.

TNW: Hoe zijn jullie op het idee gekomen voor Poppy’s Parade? En wat waren en zijn de uitdagingen van het omzetten van ideeën naar werkelijkheid?

Eva: Rosa heeft een half jaar in Australië gestudeerd. Toen ze terugkwam vertelde ze ons – Marre en mij – laaiend enthousiast over dit idee. Ze was daar op een Facebook-pagina gestuit die hetzelfde deed en was, net als velen daar, fan geworden. We zagen hier alle drie eigenlijk meteen het perfecte idee in. We wilden altijd al samen iets opzetten en dit was heel toegankelijk; we hadden geen startkapitaal nodig en samen hadden we genoeg Facebook-vrienden om een eerste netwerk te creëren.

Omdat het een nieuw concept was in Nederland werd het ook best snel opgepikt door verschillende blogs en televisie. We beleefden hierdoor een vliegende start van iets dat we eigenlijk nog zelf aan het uitproberen waren. Dat was best heftig. We konden niet meteen voldoen aan de vraag en het heeft ook een tijd geduurd om deze nieuwe onderneming goed te kunnen balanceren met onze vaste banen.

In het begin was het vooral een tijdrovende hobby, maar nu zijn we veel meer bezig met de professionalisering van het bedrijf. En dat werpt zijn vruchten af.

Het is van belang om snel door te pakken. Dat is bij ons best lastig geweest omdat we drie zusjes zijn en geen zakelijke band hadden. In het begin was het lastig om hier verandering in te brengen. Maar als je iets echt van de grond wilt krijgen moet je op een gegeven moment risico’s nemen, door bijvoorbeeld andere dingen op te geven of af te zeggen. De kans dat je bedrijf anders echt van de grond komt is heel klein. Dan blijft het bij een hobby, waar je geen geld aan verdient en enkel tijd aan kwijt bent.

We worden steeds vaker benaderd voor samenwerkingen, krijgen veel open sollicitaties en hebben een eerste investeerder gevonden!

TNW: Hoe heb je deze investeerder gevonden?

Eva: We kunnen helaas niet teveel in details treden hierover. Maar wat ik kan vertellen is dat deze investeerder iemand is die ons van het begin af aan in de gaten houdt en onder de indruk is van ons werk en de manier waarop we dat doen. Op een gegeven moment heeft hij dus besloten om ons te helpen.

De investeerder zit trouwens zelf in een totaal andere branch. Ondanks dat het geen miljoeneninvestering is geweest, is het wel genoeg geweest om onze website een kickstart te geven. En natuurlijk om ons nog meer vertrouwen te geven in Poppy’s – zodat ik nu bijvoorbeeld fulltime kan gaan werken.

TNW: Hoe ga je om met concurrentie?

Eva: Er is niemand die precies hetzelfde doet, maar er is altijd concurrentie. Er is een website die iets soortgelijks doet en -omdat ons business model zo toegankelijk is – bestaat de kans dat andere (bestaande) kledingverkopers deze weg inslaan.

Aan de andere kant is dit wel onze corebusiness, waar wij inmiddels veel ervaring in hebben en waarvoor mensen juist naar ons toe komen. Daarnaast presenteren wij de vintage op een eigen manier, wat commerciëler: We combineren het altijd met nieuw en brengen het op een blog-achtige manier – fris, licht en interactief.

We zijn dus onderscheidend genoeg. Dat is denk ik het belangrijkst. Je moet echt ergens uniek in zijn en je eigen verhaal hebben. Mensen moeten je herkennen. Je moet niet de H&M of de Zara willen nadoen, dat is er al en daar kan je toch niet mee concurreren.

Dat we goed bezig zijn, kan je ook zien aan de reacties van klanten. De hoeveelheid retouren neemt af, klachten hebben we haast nooit en we krijgen vaak spontane positieve feedback. Zo krijg je bevestiging dat ook je klanten en partners enthousiast zijn over je werk – en dat is inspirerend.

TNW: Wat zijn de plannen voor de toekomst?

Eva: De verkoop van vintage zal onze grootste bezigheid blijven. Vintage verkoopt goed, maar is helaas niet schaalbaar. Daarom zijn we ook al bezig met het verkopen van nieuwe kleding naast de vintagekleding. We werken samen met een aantal merken, waarvan we items op onze site (www.poppysparade.nl) verkopen. We zorgen er wel voor dat we ons imago van uniciteit en toegankelijkheid behouden.

De nieuwe items die we verkopen moeten voldoen aan een paar voorwaarden: ze moeten betaalbaar zijn, bijzonder en van goede kwaliteit – we verkopen geen kleding die gemaakt is in Bangladesh. Binnenkort gaan we bijvoorbeeld mooie T-shirts verkopen met opdrukken die door een illustratrice speciaal voor Poppy’s gemaakt zijn. Overigens heb ik niets tegen Bangladesh als productieland, maar wel als deze productie in een dubieuze sweatshop plaatsvindt.

Ook zullen we uitbreiden door samenwerkingen aan te gaan met niet-kleding merken voor product-placement (het tegen betaling opnemen van andermans producten in je campagnes, red.). Hierbij letten we er natuurlijk op dat het dingen zijn die bij onze doelgroep passen en die we sowieso al gebruiken – cosmetica, eten en drinken bijvoorbeeld. We hebben net ons eerste contract gesloten met een frisdrankmerk.

Het voordeel van Facebook is dat onze bestaande klanten makkelijk mee kunnen gaan met deze ontwikkeling. Ook nieuwe klanten werven gaat deels vanzelf, door het virale effect van Facebook. Maar we houden ons ook actief bezig met het uitbreiden van ons klantenbestand. Zo organiseren we Facebook-winacties (met partners) en benaderen PR-bedrijven en media. Marre werkt bij een PR-bureau, en weet precies op wat voor manier je je verhaal moet inpakken. Wat bijvoorbeeld leuk is om over ons te vertellen is dat we zusjes zijn, dat ons bedrijf is vernoemd naar onze oma – dat we dus niet zomaar drie collega’s zijn die kleding leuk vinden.

TNW: Wat zijn de voor- en nadelen van het ondernemen met je zussen? Zou je het anderen aanraden?

Eva: Van tevoren dacht ik: als ik met iemand een bedrijf ga beginnen dan is het met mijn zusjes. Dat stond vast. We schelen allemaal twee jaar en kennen elkaar door en door. We weten van elkaar waar we hetzelfde over denken en waar onze meningen over verschillen. Dit betekent dat we elkaar heel goed aanvoelen maar dat we elkaar ook in de haren kunnen vliegen.

Wat heel fijn is, is dat we met zijn drieën zijn en dat er dus altijd een meerderheid is. Zo kom je er sneller uit. Omdat je alles tegen elkaar kan zeggen, krijg je misschien vaker confrontaties maar dat leidt uiteindelijk tot een positieve en constructieve ontwikkeling.

Het kan wel lastig zijn om te professionaliseren als je samenwerkt met mensen waar je in eerste instantie geen professionele band mee hebt. Je bent alle drie gewend om anders te werken en je hebt geen leidinggevende. We eisen enkel iets van onszelf. Ik heb van ons drieën wel de sterkste mening en eis dingen misschien op, maar dan kunnen mijn zusjes het ook weer makkelijk zeggen als ze het er niet mee eens zijn.

TNW: Zijn er bepaalde dingen rondom het ondernemen waar je ’s nachts van wakker ligt?

Eva: Nee, er is eigenlijk niets waar ik wakker van lig. Geen grote dingen, soms wel om kleine dingen, zoals deadlines. Ik heb er gewoon veel vertrouwen in en denk altijd: Het komt wel goed. Ook als het niet goed komt, dan komt het nog steeds goed. Maar ik heb ook niet heel mijn leven aan ons bedrijf opgehangen. Ik heb nog geen gezin om te onderhouden en kan mede daardoor nog redelijk zorgeloos experimenteren. Dit zou er misschien voor kunnen zorgen dat er minder druk achter zit, maar ik ben wel een harde werker dus dat zie ik niet als gevaar.

Het is in ieder geval belangrijk dat je in je werk enige luchtigheid blijft behouden en dat je kan relativeren. Toen onze website net gelanceerd was keek ik ieder uur op Google Analytics. Daar wordt uiteindelijk niemand wijzer van. Als je teveel op de details let verlies je het overzicht; je ziet niet welke richting je opgaat en hoe je daarop kan inspelen.

Soms moet je ook even een stapje terug doen uit het zakelijke proces. En jezelf er weer aan herinneren wat je zo leuk vindt aan je bedrijf – waarom je het in eerste instantie bent begonnen.

www.facebook.com/poppysparadevintage

www.poppysparade.nl

Dit interview is onderdeel van een serie van 40 interviews met werelds meest invloedrijke vrouwelijke oprichters, investeerders en beslissers. Deze serie interviews is in stand gekomen in samenwerking met het Dell Women’s Entrepeneur Network.

Sue Chen, Oprichtster & CEO van Nova Medical Products: Er werd me verteld dat ik dit niet bereikt zou hebben als ik een broer had gehad

Op 23jarige leeftijd al heeft Sue Chen Nova Medical Products opgezet, met een duidelijke visie – stijlvolle designs en keuzes bieden voor mensen die mobiliteitshulpmiddelen behoeven.

Inmiddels is Nova uitgegroeid tot marktleider in mobiliteits- en badkamer-veiligheidsproducten, waarmee ze meer zelfstandigheid en een groter welzijn mogelijk maken voor mensen in alle levensfasen. De producten weerspiegelen de schoonheid, stijl en zelfverzekerdheid van hun klanten.

Sue heeft gezorgd voor een grote omslag in het uiterlijk en imago van medische apparatuur en hiermee de levens van miljoenen Amerikanen, die eerst een weerstand voelden tegen mobiliteitshulpmiddelen, veranderd. Dit heeft ze gedaan door mode en functionaliteit te combineren in producten als designer wandelstokken en kleurrijke rollators. Met haar handelsmerk “Mobility Makeover” helpt Sue haar klanten om hun eigen stijl te laten zien en een actieve levensstijl te behouden.

Recentelijk was Sue finalist bij de prestigieuze Ernst and Young Entrepeneur of the Year Awards, heeft zij de Community Leadership Award van het President’s Council on Fitness gewonnen en is zij benoemd tot een van de tien meest invloedrijke vrouwelijke ondernemers in Fortune Magazine’s Most Powerful Women editie.

Daarnaast is Sue voorzitter van het NAWBO-LA (National Association of Women Business Owners), lid van YPO (Young Presidents’ Organization), curator van het California Lutheran University Board of Regents, voorzitter van de Reef Check Foundation en van Shark Savers. Ook is Sue auteur van Confessions of the Walker Stalker – een boek dat verhaalt over haar ervaringen rondom het veranderen van de manier waarop Amerikanen tegen mobiliteitsproblemen aankijken.

The Next Women vroeg Sue naar de uitdagingen die zij aan moest gaan als een 23-jarige CEO en de reden waarom zij loonsverhogingen invoerde op het hoogtepunt van de crisis.

TNW: Nova was in Taiwan – opgezet door jouw ooms – al marktleider op het gebied van medisch apparatuur. Op je 23ste ging jij de enorme uitdaging aan om Nova Medical Products in de Verenigde Staten op te zetten, een ontzettend dappere zet op die leeftijd. Wat herinner je je van die begintijd?

SC: Het was inderdaad uitdagend! Door mijn leeftijd en mijn geslacht. Toentertijd werd me geadviseerd om twee verschillende visitekaartjes te laten maken; een waarop CEO stond en de andere met de titel Account Executive. Sommige mensen dachten dat ik niet serieus zou worden genomen als CEO. Wat ook een uitdaging was, was het feit dat ik niet alleen het nichtje maar ook een 23-jarige vrouw was in een door mannen gedomineerd familiebedrijf en de daarbij behorende bedrijfscultuur. Mijn mening, motivatie, leiderschap, doelen en visie werden totaal niet serieus genomen. Er werd mij duidelijk gemaakt dat ik slechts in het bedrijf werd opgenomen als nagedachtenis voor mijn vader.

Ze zeiden tegen me dat ik hier niet geweest was als ik een broer had gehad en later, toen mijn bedrijf al succesvol was: “stel je voor hoe succesvol het was geweest als je een jongen zou zijn.”

Ik heb geleerd om mijn zelfverzekerdheid niet te laten beïnvloeden door deze vrouwonvriendelijke houding en bedrijfscultuur. En eigenlijk heeft het me juist veel geleerd over alle aspecten van het vrouw-zijn in het zakenleven. Nu ik hier in de Verenigde Staten werk, moet ik zeggen dat er nog steeds niet veel veranderd is. Mijn bedrijfstak is nog steeds een ‘old boys’ club’. Maar dat is juist ook hetgeen dat mij inspireert om dingen anders aan te pakken, om een geheel ander product te creëren binnen een industrie die in de afgelopen 100 jaar niet veranderd is, en om als CEO anders te zijn.

TNW: Wat heb je overgenomen van Nova Taiwan en wat heb je veranderd toen je begon in de VS?

SC: Eigenlijk zijn het echt twee verschillende bedrijven. Nova Taiwan is een productiebedrijf en wij een distributiebedrijf. Veel Taiwanese bedrijven maken wanneer ze zich uitbreiden naar Amerika de fout dat ze een uitbreiding willen worden van de Taiwenese organisatie – ze nemen Taiwenees personeel aan, volgen Taiwanese bedrijfsprincipes, ze recreëren hetzelfde bedrijf. Ik begreep juist dat we een Amerikaans bedrijf moesten bouwen om een gat te kunnen vullen binnen de Amerikaanse markt.

TNW: Hoe belangrijk is technologie voor het succes van je bedrijf?

SC: Technologie is erg belangrijk. Ten eerste zijn we constant bezig om innovaties door te voeren aan de hand van onbeantwoorde vraag op de markt en de feedback van klanten. Zo kregen we bijvoorbeeld van iemand te horen dat het problematisch was om inklapbare rollators ingeklapt te houden wanneer deze moeten worden ingeladen in voertuigen. Aan de hand van deze feedback hebben we apparatuur ontwikkeld: de Lock and Load, wat nu standaard op al onze inklapbare rollators aanwezig is. Het klinkt misschien simpel, maar we zijn wel de eerste geweest die dit product hebben geïntroduceerd en wel omdat we zo’n goede communicatie onderhouden met onze klanten. Het eerste wat een van onze ingenieurs deed toen hij bij ons in dienst kwam, was naar buiten gaan om (potentiele) klanten en hun dagelijkse (lichamelijke) uitdagingen en mogelijkheden te leren kennen. We hebben ook meer in media technologie geïnvesteerd dan elk van onze concurrenten. Een grote uitdaging in dit vakgebied is het overdragen van nodige informatie van de gebruiker, die niet altijd veel van technologie af weet, naar hun verzorgers en familieleden. We werken er constant aan, ook me behulp van technologie, om deze kloof te dichten, want technologie biedt prachtige instrumenten – het internet, youtube, social media. De traditionele gebruiker is dus gewend aan traditionelere communicatie, welke wij ze bieden in de vorm van een gebruiksvriendelijke klantenservice. Maar we gebruiken ook technologie om te onderwijzen en communiceren.

TNW: Wat is de grootste uitdaging geweest in de geschiedenis van je bedrijf, van de planning tot aan financiering en uitvoering, en hoe zouden anderen hiervan kunnen leren?

SC: De grootste uitdaging voor ons is dat we een product verkopen waarvan iedereen hoopt dat ze het nooit nodig zullen hebben. De vraag naar ons product is gebaseerd op ontkenning.

De uitdaging hier ligt in het enthousiasmeren van mensen over mobiliteitshulpmiddelen en ze zover krijgen om een verandering in hun leven, die ze niet willen doorgaan, te omarmen. Het verliezen van mobiliteit is een van de grootste angsten bij de mens. Je maakt het er dan zeker niet beter op door saaie, grijze apparatuur te ontwerpen, die benadrukt dat wanneer je je mobiliteit verliest alle spanning uit je leven verdwenen is. Na bijna twee decennia in dit vakgebied gewerkt te hebben kan ik namelijk met zekerheid zeggen dat dit niet waar is. Het leven gaat niet enkel gewoon door na het verlies van mobiliteit, maar is vol met avontuur, plezier, liefde, overvloed en, ja, ook seks. De producten die je aanbiedt zouden dit alles moeten reflecteren in plaats van iets dat grijs is en verjaard.

TNW: Welk moment herinner je je als hoogtepunt in de geschiedenis van je bedrijf?

SC: De dag dat Denise bij ons op kantoor kwam en ik vroeg of ik haar zou mogen interviewen. Denise is jong – ongeveer mijn leeftijd -, ze is ambitieus, houdt van reizen, onwijs zelfstandig, zeer creatief en een fantastische fotograaf. Maar ze heeft ook ALS, een slopende en fatale ziekte die geen behandeling kent. Toen ik haar ontmoette kon ik mezelf voor het eerst echt identificeren met een klant van Nova. Niet mijzelf wanneer ik ouder zal zijn, maar de persoon die op dit moment ben.

Deze ervaring zorgde voor nieuwe inzichten, op persoonlijk niveau en bedrijfsniveau. De zelfstandige, creatieve, prachtige levensgenieter – dat is onze klant.

TNW: Wat is de volgende stap voor Nova Medical Products? Welke rol zien jullie voor technologie in de groei van het bedrijf?

SC: De volgende stap is allereerst het doorzetten van onze missie: het veranderen van het ‘mobiliteitslandschap’ in Amerika en de manier waarop we dit definiëren. Elk mens krijgt ooit te maken met mobiliteitsproblemen, direct of indirect. Wij willen ervoor zorgen dat mensen weten dat er mooie en stijlvolle oplossingen bestaan. Daar maakt technologie een belangrijk deel van uit. We zullen producten blijven bedenken en maken die de menselijke mobiliteit bevorderen, maar we zullen ook technologie blijven gebruiken om de Nova missie ‘viral’ te krijgen – door middel van mond-tot-mondreclame, youtube, Facebook, Twitter en alle andere mogelijke manieren die er bestaan. De feedback die ik het vaakst krijg is: “Ik wou dat ik had geweten dat uw product bestond”. Iedereen heeft wel iemand in zijn kennissenkring of familie die lelijk, grijs, verouderd apparatuur heeft moeten verduren. Niemand zou dit hoeven meemaken, daarom zullen wij er alles aan doen om mensen te informeren over alternatieve opties.

TNW: Onder jouw leiding is Nova uitgegroeid van drie tot zestig werknemers. Je lijkt daarom de perfecte persoon aan wie we iets kunnen vragen over schaalbaarheid, een veelvoorkomend onderwerp van discussie in de gemeenschappen van The Next Women en DWEN. Welk advies zou jij geven aan ondernemers die hun onderneming willen opschalen?

SC: Investeer in je werknemers! Wij volgen niet de trend van het telkens bezuinigen wanneer er zich een (kleine) economische hindernis voordoet. Iedereen die bij Nova werkt krijgt een ziektekostenverzekering na twee maanden in dienst te zijn geweest. We zijn een van de enige bedrijven die de ziektekostenverzekering voor 100% dekt, zelfs wanneer de kosten hiervan jaarlijks met meerdere cijfers achter de komma toenemen. We hebben loonsverhogingen gegeven op het toppunt van de recessie. Waarom? Omdat de mensen die voor ons werken en onze missie uitleven dit bedrijf tot het succesvolle bedrijf dat het is maken. Ik ontvang elke dag brieven met complimenten voor onze klantenservice medewerkers, onze ingenieurs, de telefonistes..

Wat mijn advies is voor andere ondernemers? Onthoud goed dat er niets belangrijker is dan de mensen waaruit je bedrijf bestaat en zorg dat je goed voor ze zorgt en in ze investeert.

TNW: Hoe ben jij in je leidinggevende rol veranderd, naarmate je bedrijf is gegroeid?

SC: Het leidinggeven is meer gaan draaien om het uitleven van onze missie en mijn werknemers inspireren om dit ook te doen. Ik houd me bezig met een groter en vollediger scala aan zaken – niet enkel de kwartaalcijfers – en met het creëren van een bedrijf dat voldoet aan de wensen van al onze belanghebbenden, van consumenten tot winkelpersoneel. Naarmate ik steeds meer vertrouwen heb gekregen in mijn leiderschap, heb ik ook steeds meer mijn team kunnen begeleiden in het uitleven van onze missie. Als bedrijf en als team zijn we allemaal eensgezind in onze waarden en onze missie.

TNW: Als je niet Nova Medical Products was begonnen, welk alternatief carrièrepad had je dan gekozen?

SC: Dan was ik dirigent geworden! Ik heb nog steeds een dirigeerstokje in mijn kantoor – voor de zekerheid.

TNW: Hoe heeft Dell of het Dell Women’s Entrepeneur Network je geholpen bij het uitbreiden van je bedrijf? Wat zie jij als de grootste toegevoegde waarden van vrouwennetwerken zoals DWEN?

SC: DWEN heeft mij echt geholpen om een goed netwerk op te bouwen en naamsbekendheid te verkrijgen voor Nova. Ik heb zoveel mensen ontmoet. Ik heb vrouwen ontmoet waarmee ik dingen kan delen en overleggen. Vrouwen waarin ik mezelf kan terugzien en vrouwen die mij inspireren. Ik heb andere vrouwelijke ondernemers ontmoet die aan iets fantastisch bouwen. Het is anders om een vrouwelijke ondernemer te zijn, maar daar ben ik blij om. In de gemeenschap van DWEN voel je op individueel niveau zoveel momenten van verbondenheid en inspiratie, en op een groter niveau – bijvoorbeeld tijdens een enorm congres waar je met zijn allen aan deelneemt. Hierdoor heb ik gerealiseerd dat alles mogelijk is als we elkaar ondersteunen.

TNW: Is er iets dat we je niet hebben gevraagd, maar wat je graag zou willen delen met onze lezers?

SC: Wat er komt kijken bij het voeren van een missie-gedreven bedrijf. Dat dit betekent dat je verbonden bent met jezelf, met de mensen met wie je werkt en vooral met de mensen waarvoor je werkt: de consumenten van je product. Vrouwen kunnen dit over het algemeen heel goed, misschien zelfs iets beter dan mannen. Vrouwen kunnen vakgebieden veranderen, omdat ze van nature al meer missie-georiënteerd zijn. Wij beslissen over de meerderheid van alle aankopen, dus zijn we goed in het steeds bedenken van nieuwe manieren om problemen op te lossen of in een behoefte te voorzien. Van alle consumentenbeslissingen wordt 87% gemaakt door vrouwen – we zijn dus een enorme bron van kennis, ideeën en innovatie! Een missie-gedreven bedrijfsvoering hebben betekent dat we ons in alles wat we doen laten leiden door onze missie. Sales en financieel succes zijn zeker nodig en belangrijk maar het is iets heel anders om een vakgebied te veranderen, de meningen van mensen te veranderen, om de wereld te veranderen.

Maar dat is wel hetgeen waarvoor ik elke ochtend uit bed kom, enthousiast om de dag te beginnen. Dus, ja – ik ben begonnen met het leiden van mijn bedrijf maar ben nu bezig om de wereld te veranderen…op hakken van 10 cm!

Origineel: http://www.thenextwomen.com/2012/02/02/sue-chen-founder-ceo-nova-medical-products-they-told-me-i-wouldn-t-be-here-if-i-had-broth

Op de .com een van de meest gelezen artikelen van de afgelopen tijd, dus nu ook op de Nederlandse site!

De Chinees-Russische Dina Yuen is ondernemer, gepubliceerd auteur, journalist, musicus, chef-kok en CEO van het multimedia-bedrijf AsianFusion. Ze is als jongste student ooit, op 12-jarige leeftijd, afgestudeerd aan de Nila Chandra Culinary Academy en is hierna Industriële Bouwkunde en Klassieke Piano gaan studeren. Ze heeft veel gereisd door heel Azie, waarbij zij heeft gewerkt met weeskinderen en met jonge meisjes die de prostitutie in waren gedwongen – zaken die zij nog steeds ondersteund door deze een stem te geven als vrouwen- en kinderrecht activist.
Op het moment is ze bezig om verschillende productlijnen te ontwikkelen onder de merken AsianFusion en AsianFusionGirl. Zo staat de eerste televisie serie op de planning en het derde en vierde boek.
Dina woont in San Francisco. Haar bedrijf kan online bezocht worden op de websites Asian-Fusion.com en AsianFusionGirl.com.

The Next Women praatte met haar. Het resultaat is een stuk waarin zij openhartig vertelt over de vijf lessen in ondernemerschap, die zij niet heeft kunnen leren van haar vader, maar wel door vallen en opstaan.

“Ik groeide op met drie zussen, zonder broers en dat was precies hoe mijn Aziatische ouders het gewild hadden. Mijn ouders behielden en behouden nog steeds een fascinerend evenwicht tussen moderne vooruitstrevendheid en traditionalisme, waardoor zij millennia aan overtuigingen en gedachtengoed uitdagen. Ze geloven sterk in het belang en de kracht van het traditionele gezin en het onvoorwaardelijke gevoel van liefde, toewijding en verwantschap dat hieruit voortkomt – zaken die de huidige generatie als vreemd of verstikkend ervaren. Ik zie mijn ouders als mijn grootste zegen. Ze hebben altijd hun liefde in overvloed aan ons geschonken en bekrachtigd dat wij, meisjes, grootse dingen konden bereiken en daarnaar moesten streven. En dat we ons nooit mochten laten intimideren door mannen.

Mijn vader nam me weleens mee naar zijn kantoor en moedigde mij toen aan om elke zet daar nauwlettend te observeren. Zonder deze ervaring was de ondernemersgeest in mij misschien wel nooit aangewakkerd.
Hiermee was ook het idee op jonge leeftijd in mijn hoofd geslopen, dat ik iets zou kunnen creëren dat van waarde zou zijn, mijn eigen baas zou kunnen zijn en dat ik een groot bedrijf zou kunnen opbouwen.

Herhaaldelijk heeft mijn vader tegen mij gezegd:

‘Als je bereid bent om hard te werken, bepaalde dingen op te offeren en onbegane paden te bewandelen, zal je succesvol zijn.’

Ondanks alle wijsheden en onmisbare adviezen die hij met mij heeft gedeeld, zijn er valkuilen waar hij me nooit op zou kunnen wijzen, simpelweg omdat hij een man is.Vrouwelijke rolmodellen voor mijn ondernemerschap had ik niet. Dus heb ik de moeilijke lessen op de ouderwetse manier geleerd: door verschrikkelijke fouten te maken en te falen, maar daarna weer in het zadel te klimmen en moedig verder te gaan.

Dit zijn vijf dingen die ik zelf geleerd heb:

1. Wanneer je integriteit en zelfrespect achterop stelt, ben je daar zelf uiteindelijk de dupe van – en niet degene op wie je acties gericht zijn.

Als je nog nooit in de verleiding bent gekomen om de makkelijke en/of verkeerde weg te nemen, dan ben je onmenselijk of heb je nog nooit hebt geprobeerd om grootse dingen te bereiken.

Op een erg jonge leeftijd een bedrijf opzetten heeft zijn voor- en nadelen. Een nadeel is dat we op zo’n leeftijd nog niet met zekerheid hebben vastgesteld wat onze waarden zijn. Zelfs als we dat al wel hebben vastgesteld, zijn deze vaak nog niet genoeg getest in werkelijke situaties. Het is makkelijk om hypothetisch te zeggen hoe je in een bepaalde situatie zou handelen als je deze nog nooit in het echt hebt meegemaakt.
Je zou bijvoorbeeld concurrenten kunnen tegenkomen die kwaadwillende methoden gebruiken om je neer te halen. Je zou te maken kunnen krijgen met roddel en achterklap op de werkvloer of een zakelijk aanbod kunnen krijgen wat erg verleidelijk is maar waarbij een ethisch addertje onder het gras zit.

In deze situaties reageer je vaak op grond van overweldigende emoties, zelfverdediging en overwinningsdrang. Hoe je ook handelt, als je hierbij je integriteit, zelfrespect en intuïtie in de wind slaat zal dit slechts ten nadele van jezelf zijn. De slapeloze nachten en het knagende geweten zullen je te grazen nemen, op manieren die je het minst verwacht.

2. Als jij niet opkomt voor je belangen, zal ook niemand anders dat doen.

In de eerste jaren van mijn ondernemerschap hield ik mij veel bezig met de tevredenheid van anderen. Het belangrijkste vond ik dat mijn klanten en partners een goede deal zouden krijgen en gelukkig zouden zijn. Op deze manier wilde ik een reputatie krijgen van iemand die, in mijn ogen, eerlijk en rechtvaardig is en waarmee het fijn is om samen te werken. Toch bracht het weinig van dit alles teweeg. Het resulteerde in mensen die mijn werk, producten en bedrijf van lage kwaliteit bevonden.
Hierdoor heb ik geleerd dat het gaat om het vinden van de balans tussen het geruststellen van alle partijen en het behouden van je eigen waarde.

Er zullen altijd mensen zijn die proberen een slaatje te slaan uit anderen, maar dit zijn niet de mensen waarmee je moet willen samenwerken.

De mensen met wie je samenwerkt zouden jouw kwaliteit moeten erkennen, of je nou een freelancer bent, een klein bedrijf hebt of aan een corporatie aan het bouwen bent.

De stress en de tijd die je kwijt bent aan het samenwerken met de verkeerde mensen zullen je op de lange termijn duurder komen te staan. Dus ben rechtvaardig, maar zorg ervoor dat je altijd voor jezelf opkomt.

3. Als je weet waar je mee bezig bent en hard werkt, zal je uiterlijk niet hetgeen zijn dat er het meeste toe doet.

Het valt niet te ontkennen dat uiterlijke verschijning er in elk vakgebied toe doet, al is dat in sommige vakgebieden natuurlijk meer het geval dan in andere.

Toen ik net begon met werken, was ik geobsedeerd met het dragen van mantelpakjes naar meetings. Ik had het gevoel dat deze kledingstukken op een bepaalde manier mijn bekwaamheid en intelligentie duidelijk zouden maakten. Ook behoedde ik mijzelf altijd dwangmatig voor het ontbloten van teveel decolleté.

Achteraf gezien moet ik echter constateren dat potentiele partners in de manier van kleden een onderliggende onzekerheid zagen en daarom wel eens afzagen van een samenwerking met mij.

Nu ik dertig ben, al genoeg succes en tegenslag heb meegemaakt en, belangrijker, mijn kunnen heb bewezen tegenover mezelf, draag ik geen (mantel)pakken meer. Niet dat er iets mis is met die kledingstukken als je ze graag draagt. Persoonlijk houd ik het meest van vrouwelijke jurken, die mijn vormen doen uitkomen. Niet omdat ik de drang voel om mijzelf te etaleren voor mannen (of vrouwen), maar omdat ik het fijn vind om mezelf te zijn.

Ik kleed mijzelf nu enkel voor mijzelf; mijn zakelijke reputatie, mijn intelligentie en mijn bekwaamheid spreken voor zichzelf.

Nieuwe zakencontacten zijn aanvankelijk verwonderd door mijn jurken, maar zodra ik mijn mond open doe zijn ze dit vergeten. En voor de enkeling die dat niet doet: het is zijn of haar eigen probleem dat ze zijn afgeleid en niet de intelligentie bezitten om te focussen op de zaken die ertoe doen. Kleed je als jezelf, kleed je met klasse en richt je aandacht op de zaken die belangrijk zijn – je hersenen en geest.

4. Het starten van een eigen bedrijf betekent niet altijd dat je meteen je huidige baan moet opzeggen en een apocalyptische wending aan je leven moet geven.

Over het algemeen zijn vrouwen wat dramatischer ingesteld dan mannen. We zijn Herculische doeners en vinden het moeilijk om dingen uit handen te geven. Het is dan ook niet verrassend dat veel vrouwen ervan overtuigd zijn dat het nodig is om al het andere stop te zetten om een bedrijf te kunnen beginnen. Deze manier is in de meeste gevallen zelfs niet vruchtbaar en erg onpraktisch. Erg weinig startende ondernemers zijn zo gezegend dat ze zich geen zorgen hoeven te maken over financiën. Ook ik ben verschillende bedrijven begonnen terwijl ik nog steeds in dienst was van een ander bedrijf of aan het werk was aan mijn vorige bedrijf, dat al winstgevend was en waarvan ik kon leven.

Ik ben een van de vurigste supporters van vrouwen die hun dromen najagen, maar daarom ook erg pragmatisch over de manier waarop dit het best gedaan kan worden.

Als je al een fulltime baan hebt, waarmee je in je levensonderhoud moet voorzien en het je niet kan veroorloven om deze op te geven, doe dat dan niet. Echter zal je wel wat moeten opofferen als je echt je dromen wilt waarmaken. Bijvoorbeeld je slaap (ik sliep jaren maar vier uur per nacht) om in de avonduren en weekenden aan je bedrijf te kunnen gaan bouwen. Dit betekent dat wanneer al je vrienden en vriendinnen uit eten of aan het feesten zijn jij thuis vrijwillig zal moeten zitten werken. Dit betekent dat je dezelfde kleding voor langere tijd zal moeten dragen, terwijl je vriendinnen al de volgende collectie van Gucci en Pucci in de kast hebben hangen. Dit betekent dat je je lattes, dure televisieabonnement en elk ander overbodig luxe zal moeten opgeven. Door hard werk, opofferingen en het nemen van weloverwogen risico’s zal je uiteindelijk je bedrijf groter zien groeien en zal ook de dag aanbreken dat je de baan, welke je voorzag in je levensonderhoud maar niet in de verwezenlijking van je dromen, kan opzeggen.

5. Door jaloers en bitchy te zijn tegenover andere vrouwen krijg je niets anders dan de verkeerde mannelijke aanbidders en een leven vol eenzaamheid.

Ten eerste, jaloers zijn brengt je sowieso niets goeds. Het is verspilling van energie en tijd. Wanneer je deze houding tegenover andere vrouwen aanneemt is dit enkel een tentoonstelling van de schitterende afwezigheid van jouw eigen zelfverzekerdheid. Je ziet het overal om je heen: Vrouwen op kantoor, vrouwen op de sportschool, zelfs vrouwen binnen een vriendinnengroep die kattige en venijnige opmerkingen naar elkaar maken (“laat mij maar betalen, ik weet dat je krap zit”, “die jurk staat jou zoo goed, zou mij nooit staan met mijn petite vorm”, “hoe heette die loser ook al weer, waar jij een tijd mee was?”). Deze vrouwen denken dat ze slim zijn door jou neer te halen, maar iedereen die een beetje intelligent is kan zien dat ze zichzelf beter willen laten voelen over hun eigen leven. Maak je geen zorgen, je bent niet de enige waar ze dit tegen zegt. Er is dan ook een goede reden aan te dragen voor het feit dat jaloerse en bitchy vrouwen alleen zijn, slechts neppe vriendschappen hebben of begeerd worden door niet begeerbare mannen.

Ondanks alle triomfen van vrouwen in de zakenwereld van de afgelopen decennia, hebben we nog een weg te gaan.
Het is ook echt ontzettend lastig om als vrouw het bouwen van een succesvolle onderneming te combineren met het gezinsleven. Alle hulp die jij nodig hebt hebben andere vrouwen ook nodig. Hoe aardig en oprecht je zou willen dat andere vrouwen tegen jou zijn, zo aardig en oprecht moet jij ook zijn tegen hun. Het leven is een stuk leuker en makkelijker met een grote groep vriendinnen om je heen, want hoe een fantastische man je ook in je leven mag hebben, sommige zaken begrijpt alleen een vriendin – en in het bijzonder een medeonderneemster.”

Origineel: http://www.thenextwomen.com/2013/05/15/5-things-every-female-entrepreneur-should-know-30

Mijn leven is altijd vol geweest met verandering. Ik ben geboren in Engeland en mijn jeugd heb ik voornamelijk doorgebracht tussen Canada en Jamaica. Als volwassene keerde ik terug naar Engeland, waar ik heb gewerkt als beeldend kunstenaar getraind op St Martins, als accessoire ontwerpster, fysiotherapeut en kostuumontwerpster.

Heel mijn leven heb ik altijd onafhankelijker willen zijn en een eigen bedrijf te starten. De diagnose borstkanker heeft mij laten inzien dat ik het in me had deze droom daadwerkelijk waar te maken. De diagnose heeft me doen beseffen dat ik wel de ervaring en vaardigheden had om een eigen bedrijf te starten. En zo is mijn avontuur begonnen: Ik ontwerp en produceer nu zwemkleding die vrouwen met ongelijke borsten meer zelfvertrouwen geeft.

Toen ik werkte aan de vormgeving van de kerst etalages van Selfridges, voelde ik voor het eerst een bobbel in mijn rechter borst. Ik heb me direct laten onderzoeken, maar dat wees niets uit. Mijn clinici besloten- omdat ik nog zo jong was, dat het geen kanker kon zijn, en ik werd naar huis gestuurd. Toch wist ik dat er iets niet klopte. Ik bleef daarom aandringen voor meer onderzoek. De bobbel die ik had gevoeld bleek toch kanker te zijn, en sinds die diagnose is mijn leven nooit meer hetzelfde geweest.

5% van alle vrouwen onder de 45 jaar ontwikkelen borstkanker. Bij vrouwen die nog niet in de overgang zijn is de kans dat de kanker terugkomt veelvoorkomend. Om dit te voorkomen nam ik de moeilijke beslissing een mastectomie met reconstructie te ondergaan. Hoe goed al deze operaties (en chirurgen) ook zijn. Het resultaat is altijd onvoorspelbaar en nooit perfect symmetrisch. Terwijl ik herstelde van mijn operaties voelde ik me geïsoleerd. Niemand van mijn vrienden of familie leden had ooit iets soortgelijks meegemaakt.

Mijn negatieve gevoelens groeide meer en meer omdat mijn lichaam was veranderd, en daarmee ook mijn zelfvertrouwen. Het merendeel van mijn kleding kon ik niet meer dragen, laat staan mijn bikini’s en lingerie die ik met veel liefde over de jaren had verzameld. Ik kon geen van mijn favoriete kleding stukken meer dragen. En juist die kleding hielp me mijzelf aantrekkelijk te voelen  in tijden dat ik dat het meeste nodig had.

Ondanks uitputtende zoektochten kon ik geen bikini’s of lingerie vinden die mooi, jong of praktisch waren en het verschil tussen mijn borsten konden verhullen. Wanhopig begon ik zelf zwangerschapslingerie te customizen, toch sloot dit nooit perfect aan op mijn wensen.

Op fora’s en online groepen kwam ik gelijkgestemde tegen, meer vrouwen hadden dezelfde ideeën. Dankzij hen kon ik mijn zelf-beeld beter construeren, het voelde alsof ik me had aangesloten bij een wereldwijde gemeenschap van vrouwen die leven met- of na kanker. Samen met deze vrouwen deelde ik mijn ervaringen en de problemen met het vinden van geschikte bikini’s en lingerie. Zelf vrouwen van 60 en 70 waren niet tevreden met het aanbod in winkels, en klaagde dat ze zich te oud voelde in de lingerie. Deze gesprekken werden het start punt van mijn onderzoek voor mijn bedrijf.

De vrije tijd die ik nodig had om van mijn operatie te herstellen gaf me in eerste instantie een laag zelfvertrouwen, al snel realiseerde ik me dat ik juist deze tijd kon gebruiken om de richting van mijn carrière te evalueren. Zodoende maakte ik de beslissing iets te gaan doen aan de problemen die ik had ervaren. Ik had het idee dat ik het probleem niet alleen voor mezelf, maar voor alle vrouwen in dezelfde situatie moest oplossen. Meer operaties zijn altijd een optie voor vrouwen met ongelijke borsten, maar het moet niet de enige optie zijn. Deze vrouwen willen er goed uitzien in comfortabele kleding die de ongelijkheid verhult.

Nadat ik bestaande gespecialiseerde winkels, tijdschriften, wetenschappelijke artikelen en shows had onderzocht kwam ik tot de conclusie dat er bijna niets in de buurt kwam van de wensen van mijn nieuwe gemeenschap. Ik wist toen dat ik dat zelf moest gaan ontwerpen om deze niche te vullen.

Ik ben toen lingerie & zwemkleding ontwerp gaan studeren aan het London College of Fashion. Hierna heb ik stage gelopen bij een vooraanstaande post-operatie online webwinkel, om een beter begrip te ontwikkelen van de markt. Ik begon een samenwerking met de geweldige technische ontwerpster Olga Lage. Zij heeft mij geholpen met het vertalen van mijn ontwerpen in test producten voor mijn klanten, en met de voorbereidingen van de productie.

Tijdens mijn onderzoek vond ik een lokale competitie van Brand Amplifier, voor jonge vrouwelijke ondernemers, waar ik aan mee heb gedaan. Ik haalde de finale en begreep daardoor steeds beter de waarde van mijn bedrijf, en hoe ik gebruik moest maken van mijn ervaring om een verhaal rondom mijn idee te maken. Ik begon mezelf te waarderen als een vrouw met een echte ervaring achter mijn merk, dit voegt veel waarde toe aan je bedrijfsidee. Hiervoor had ik juist mijn ervaring erg privé gehouden, dus dit was me nogal een inzicht! Dit alles kwam als een onverwachte bonus in mijn project dat heeft geholpen al mijn inspanningen te focussen, het gaf me moed, zelfvertrouwen en een gevoel van professioneel zelfvertrouwen. Alle waarden die ik als onmisbaar zie voor een succesvolle vrouwelijke onderneemster.

Nu, na drie jaar kanker vrij te zijn, ziet het ernaar uit dat mijn leven weer gaat veranderen. Ik ben klaar om Clover Lewis Badmode op de markt te brengen, onze eerste collectie zal in de lente/zomer van 2014 worden gelanceerd. Stay tuned!

Auteur: Clover Lewis

Orgineel: http://www.thenextwomen.com/2013/04/29/startup-diaries-how-breast-cancer-inspired-my-fashion-start

Deel 1 in The Next Womens reeks over Mode & Ondernemen: Sarah Curran – my-wardrobe.com.

In April 2006 startte Sarah Curran my-wardrobe.com. Tegenwoordig is het de eerste keuze van veel Engelse als het gaat om ‘alledaagse luxe’ designer mode voor zowel vrouwen als mannen.

Met een groot en sterk team van 100 werknemers en internationale kantoren in Sydney, Dubai en Noorwegen, biedt my-wardrobe.com een prachtige collectie van meer dan 180 vooraanstaande modemerken, waaronder Marc by Marc Jacobs, Anya Hindmarch, 3.1 Philip Lim, Camilla Skovgaard, Paul Smith, Burberry en Acne.

my-wardrobe.com heeft al meerdere onderscheidingen gewonnen. In 2012 ontvingen ze Best Online Retailer van Grazia Middle East Style Awards 2012 in Dubai, in 2011 Best Customer Experience op het WGSN Global Fashion Awards in New York, in 2010 Best Cumstomer Experience bij de Drapers Etail Awards. En in het jaar daarvoor wonnen ze bij Drapers de Best Innovationa award en waren all-round winnaar.

Voordat ze my-wardrobe.com begon, startte Sarah haar carrière bij News International, als een sub-editor voor Times Online. Hier startte en ontwikkelde zij haar passie voor de online wereld.

Alles begon in 2003 toen Poweder de deuren opende, een designer boetiek in Crouch End in het Noorden van London. Hier verkocht Sarah voor het eerst haar ‘alledaagse luxe’ kleding. Nadat ze naar Zuid Frankrijk verhuisde, en was bevallen van haar eerste kind, besloot Sarah haar bedrijf online uit te breiden. Vooruitlopend op de snelle groei van de online mode-industrie, lanceerde Sarah my-wardrobe.com. De snelle groei van haar bedrijf bracht Sarah terug naar het Verenigd Koninkrijk, waar ze de basis van my-wardrobe.com opzette in Nottingham, en het hoofdkantoor in Centraal London.

Na het benoemen van een Mondiale CEO om de internationale uitbreiding van het bedrijf te sturen, vervult Sarah nu de rol van oprichter van my-wardrobe.com. Ze bezoekt fashion shows over heel de wereld, geeft geregeld commentaar op trends en ontwerpers voor vooraanstaande magazines en TV, en spreekt op verschillende evenementen.

Thenextwomen.com sprak Sarah over het terugtreden als CEO van haar bedrijf; de mode wereld, en haar top vijf tips voor mode ondernemers.

TNW: Vertel ons iets meer over je leven na my-wardrobe.com. Waar werk je momenteel aan?

Sinds ik David Worby als CEO heb benoemd, heb ik de gelegenheid gekregen om me te concerteren op het brengen van meer balans tussen werk en leven. Ik kan nu meer tijd doorbrengen met mijn zoon Jake. Ik maak nog steeds deel uit van het toezicht wat betreft de toekomst van het merk en het bedrijf, maar het was tijd dat ik iemand naar voren bracht met David’s expertise om de wereldwijde groei in goede banen te leiden. Nu focus ik me veel op werk in liefdadigheidsprojecten, zo ben ik betrokken bij het Prince’s Trust en werk ik bij een aantal mentor programma’s. Ook komt er deze maand een special Channel 4TV project op de buis genaamd de Intern. Waarin drie jong volwassenen kans maken op een 3 maanden durende stage bij my-wardrobe. Het gaat echt spannen worden om dat eindelijk te zien.

TNW: Wat was het moeilijkste aan het aftreden als CEO, en wat vond je juist leuk aan de transitie?

my-wardrobe.com is 24/7 mijn leven geweest voor bijna 7 jaar, en het is moeilijk om daar zomaar van weg te stappen. Je moet al je prioriteiten bijstellen, en je energie opnieuw focussen, de controle loslaten en niet direct bijspringen als er beslissingen moeten worden gemaakt. Je moet echt in je team geloven en ze toelaten hun werk te doen. Het beste wat ik eruit heb gekregen is het feit dat ik nu meer tijd met mijn zoon Jake kan spenderen. Jake is opgegroeid toen ik mijn energie focuste op het laten groeien van mijn bedrijf, en ik heb toen altijd geweten dat er een tijd zou komen wanneer ik dat zou kunnen veranderen.

TNW: Hoe heeft je ervaring als sub-editor bij de Times Online geholpen met het lanceren en leiden van je online bedrijf?

Mijn tijd bij de Times Online heeft me inzicht gegeven in online publiceren. Al die jaren, terwijl het team van de papieren krant naar ons keek en dacht, wat doen zij daar toch weggestopt in die verre hoek. Het heeft me de mogelijkheid gegeven om een goed begrip te ontwikkelen van merk consistentie, de toon, en ook de kracht van het internet als het gaan om publicaties.

Ik wist dat de toekomst in het internet lag, en het zou niet alleen gaan om publiceren; ons leven zou zich gaan focussen rondom dit medium.

TNW: my-wardrobe dankt een deel van haar succes aan haar uitstekende klaten service, die erop is gericht de klant dezelfde ervaring te geven als ware zij in een echte winkel. Wat voor advies zou jij geven aan een ondernemer met een online bedrijf dat zijn klanten ook een ‘real world’ ervaring wil geven terwijl ze online shoppen?

Elke verkoper moet zich focussen op de klant. De klant dient echt het middelpunt te zijn van alles wat je doet, en dit is iets wat we altijd heel serieus hebben genomen, het zit in het DNA van ons merk.

Ondernemers moeten zich focussen op hun target customer, hun lifestyle, hun gedrag, de media die ze gebruiken, en wat ze verwachten van een bedrijf. Om vervolgens te kijken hoe je eigen merk daarin past.

De klant heeft enorme verwachtingen, en je kan echt niets meer half doen. Het is nu een erg competitieve markt, en je moet echt alles uit jezelf en het bedrijf halen om iets unieks te leveren.

TNW: Tegen wat voor soort uitdagingen ben je aangelopen toen my-wardrobe internationaal uitbreide, en hoe ben je deze overkomen?

De grootste uitdaging voor ons was om een lokaal maar tegelijkertijd globaal bedrijf te creëren, en de ervaring van een persoonlijke touch te behouden. Onze strategie is lokale experts vinden om het bedrijf te leiden en uit te breiden. Dit maakt het voor ons mogelijk om een lokaal begrip te hebben van de markt, de klant, het media landschap, de marketing kalender. En om een lokale, relevante stem voor onze editorial en sociale media te vinden.

TNW: my-wardrobe heeft meerdere miljoenen opgehaald aan investeringen door de jaren heen. Wat zij jouw tips voor vrouwelijke ondernemers die zelf investeerder zoeken voor hun bedrijf?

Heb een absoluut begrip van je bedrijf, je markt, en je verkoop plan.

Het is niet genoeg om in een bestuurskamer in te lopen met een grote glimlach en kennis van je bedrijf en het product. Je moet je cijfers kennen, en wat zijn de kansen voor de investeerders?

Zorg er daarnaast voor dat je je verhaal doet voor mensen die kennis hebben van de markt en industrie waarin je bedrijf fungeert.

TNW: Welke opkomende mode ondernemers bewonder je het meest?

Er zijn echt een paar geweldige ondernemingen gestart. Een van de meest inspirerende moet wel de Cambridge Satchel Company zijn. Het verhaal van de twee oprichters die  moeder en dochter zijn, en hun passie voor het bedrijf is ongelooflijk.

TNW: Op een van onze recente Pitch events was een groot gedeelte van de deelnemers een mode ondernemer. Wat voor soort startups denk jij dat er zullen floreren in de komende haren, en welke juist niet?

Het zijn juist die bedrijven die floreren die met iets nieuw of innovatiefs komen, die echt een verrijking zijn voor het leven van de klant. Als het een mode zaak is, dan moet het iets anders aanbieden, bijvoorbeeld een innovatieve manier van winkelen.

Het is zo’n dichtbevolkte markt nu, je moet met iets unieks komen om het verschil te maken.

TNW: Wat zijn vijf tips die ij iemand zou geven met aspiraties om onderneemster in mode te worden?

• Begrijp je markt, je product, en je klant
• Begrijp je potentiele marktaandeel en gelegenheid
• Neem de beste aan. Je hebt experts nodig in elk gebied omdat je het niet allemaal zelf kan doen
• Controleer je geld stroom. Mode bedrijven zijn vaak erg geld afhankelijk.
• Plaats de klant voorop en focus op het creëren van een exceptionele ervaring.

Elke twee weken publiceert The Next Women, in samenwerking met XS4ALL, een interview over de toekomst van het internet en technologie. Nummer vijf in de reeks: Dorien Zandbergen, onderzoeker en docent culturele antropologie aan de Universiteit Leiden.

In 2011 promoveerde ze op een onderzoek naar de culturele geschiedenis van de ‘informatiesamenleving’, zoals die sinds de jaren 60 in de San Francisco Bay Area vorm kreeg in contact tussen ‘hippies’ en ‘hackers’. In haar huidige onderzoek, The Future is Elsewhere, bekijkt ze de verschillende wijzen waarop groepen mensen zich in de Nederlandse samenleving orienteren op de toekomst. Wat zijn de verschillende verhalen, beelden en visies die mensen in het publieke domein maken rondom het breed-gedragen idee dat we een moment van politieke, economische, sociale en technologische ‘crisis’ en ‘transformatie’ doormaken? Hoe hangen die beelden samen met de sociaal-economische achtergrond van die mensen? Met hun technische kennis? Met het medium waarin ze zich uitdrukken? Geloven mensen er nog in dat ze zelf in staat zijn een betere toekomst te realiseren? En wat voor rol speelt technologie in dat geloof?

Wie ben je en wat heb je zakelijk met ‘de toekomst’?

Ik ben onderzoeker en docent culturele antropologie aan de universiteit Leiden. Ik onderzoek hoe verschillende groepen mensen in de Europese en Noord-Amerikaanse samenleving de toekomst voor zich zien en daar uiting aan geven in het heden. Ik ben gepromoveerd op een onderzoek naar de culturele geschiedenis van de informatiesamenleving, zoals dat ontstond in de interactie tussen ‘hippies’ en ‘hackers’ in de San Francisco Bay Area sinds de jaren 60. Met mijn kennis op zak over de ‘toekomsten van het verleden’, kijk ik dus met een vergelijkende blik naar de ‘toekomsten van nu’.

Is technologie belangrijk voor je? Privé en/of zakelijk?

In 1997 belandde ik na een studie biologie te hebben afgebroken bij een bedrijfje dat net was opgericht vanuit een pand aan de Prins Hendrikkade. Een vriend van me woonde in dat pand. Het bedrijfje heette XS4ALL, en ze waren net bezig aan hun verhuizing naar Diemen. Daar zochten ze nog mensen voor op de helpdesk. Een van de sollicitatievragen was hoe ik een bestand van de ene floppydisk op de andere kon zetten. Deze basale kennis was genoeg om aan de slag te gaan, de rest leerde ik al doende op de helpdesk aan de telefoon met systeembeheerders en oude mensen die zich geen raad wisten met deze nieuwe vorm van technologie. Ik was gefascineerd. Niet alleen door mijn eigen vaardigheid om de technologie in de vingers te krijgen en het plezier dat ik beleefde aan het in elkaar zetten van mijn eigen pc. Maar vooral door de scène van mensen waarmee ik werkte en door hoe zij hun rol zagen in de bredere samenleving: dit waren mensen die gegrepen waren door de mogelijkheden van het internet en voor wie die interesse onderdeel was van een veel bredere omarming van nieuwe experimentele dingen die potentieel emancipatoir waren. Die medewerkers van het eerste uur waren vooral een groep vrienden die met elkaar met van alles experimenteerden en niks als zomaar waar aannamen. Ze waren daarnaast ook erg lief en tolerant tov elkaars “gektes”. Ook de klant werd echt op handen gedragen: iedereen moest gewoon op het net, en eigenlijk moest iedere klant zo goed geholpen worden dat hij/zij het daarna zelf kon, het deed er niet toe hoeveel tijd dat kostte. Op die manier raakte mijn eerste echte ervaring met computers en het internet verweven met mijn ervaring van een bepaalde ethos waarbij openheid, creativiteit, experimenteren, tolerantie en vooral scepsis tov alles dat anderen voor je bedenken, voorop stonden.

Op dit moment kijk ik met wat meer afstand en met een meer bewust kritische blik naar de wijze waarop onze ‘informatiesamenleving’ zich aan het vormen is. Dat aanvankelijke optimisme, wat is daar eigenlijk het resultaat van geweest? Wat voor onvoorziene gevolgen heeft de massale omarming van informatietechnologie gehad? En hoe kon het nou gebeuren dat diegenen die zo enthousiast waren over de emancipatoire effecten van informatietechnologie, zich nu gevangen zien in een wereld waarin slechts een paar grote bedrijven het monopolie hebben gekregen over het dataverkeer, en daar ook de inhoud en architectuur op belangrijke manier van bepalen?  Na mijn periode bij XS4ALL ben ik dus als antropoloog begonnen met het stellen van dit soort vragen. En ik ben nog steeds absoluut gefascineerd door de cultuur van “de informatiesamenleving”. Dan heb ik het niet alleen over de technologische gadgets, maar ook over politieke structuren, ideeën die we hebben over burgerschap, eigendom, waarde, sociale verbanden, uitsluitingsprocessen etc.

In mijn werk, dat zich nu afspeelt op het raakvlak tussen de academische, creatieve en de corporate wereld, wil ik blijven proberen om meer te begrijpen over onze informatiesamenleving, en te discussiëren over hoe we als mensen op een humane, sociale, bedachtzame manier kunnen leven met en temidden van technologieën waar we de werking vaak niet van begrijpen, en die ons afhankelijk maken van entiteiten die we niet altijd vertrouwen.

Wat zou je in  de toekomst veranderd zien?

Ik zou graag zien dat we met z’n allen stoppen om de hele evolutie van de mensheid af te meten aan onze high-tech gadgets. Ik zou willen zien dat we met zijn allen meer inzien dat het er in de toekomst in de eerste plaats om gaat dat we empathie cultiveren voor elkaar en voor onze omgeving. Daar is niet altijd hig-tech voor nodig, maar ook onderwijs, low-tech werk, literatuur, kunst, politieke participatie etc. Ik zou graag zien dat werk in de low-tech sector evenveel status zou krijgen (en dus evenveel betaald) als werk in de high-tech sector, en verzorgende banen en onderwijsbanen zouden evenveel gewaardeerd moeten worden als banen in de high-tech sector. Alleen op die manier creëer je de voorwaarden voor gelijkwaardige partnerschappen in de samenleving, waarbij informatie technologieen ten dienste staan van menselijke waarden (whatever that may be) en andersom. Ook zou ik heel graag zien dat mensen veel meer begrip krijgen van de technologieën waarmee ze werken: waar komen de grondstoffen waar ze mee gemaakt worden eigenlijk vandaan? Onder wat voor omstandigheden worden ze in elkaar gezet? Wat gebeurt er met ze nadat je ze weggooit, en wat voor invloed kun je als consument hebben op deze keten? Wie heeft de transatlantische kabels eigenlijk in handen en wie bepaalt welke routes onze data eigenlijk volgt? Wat gebeurt er met die data onderweg? En hoe overleven we eigenlijk met elkaar als we al die informatietechnologie niet meer hebben? Ik vind dat we nu informatietechnologie teveel beschouwen als een natuurlijk gegeven, dat we het misschien iets teveel ‘for granted’ nemen.

Wat is voor jou de belangrijkste maatschappelijke ontwikkeling die technologie heeft veroorzaakt?

Vooral bij technologie zijn we inderdaad geneigd om het te zien als aanjager van verandering en vernieuwing, maar er is heel veel aan technologie dat eigenlijk erg conservatief is. Bijvoorbeeld, in de manier waarop informatietechnologie wordt toegepast zetten bepaalde eeuwenoude structuren zich voort: zoals de neiging van mensen om anderen te willen overheersen door middel van de monopolie op informatie en kennis waar ook die anderen van afhankelijk zijn. Dat is precies het mechanisme waar Google haar enorme economische en politieke machtspositie mee heeft verworven, maar dat is wat anders dan te zeggen dat Google dat mechanisme heeft veroorzaakt. Ook is het al van alle tijden dat macht niet altijd zichtbaar is, maar het meest effect heeft als ze juist onzichtbaar is: datzelfde principe geldt voor al die onzichtbare sensor en ‘tracking’ technologieën waarmee we omgeven zijn.

Wat ik bedoel te zeggen is dat je soms voorzichtig moet zijn in het veronderstellen dat ‘technologie’ iets heeft veroorzaakt, maar dat veranderingen altijd ontstaan als samenhang van allerlei factoren waarbij vaak ook eeuwenoude culturele patronen een rol spelen.

Dat gezegd hebbende speelt het internet, en vooral alle communicatievormen die daarmee samenhangen, uiteraard een hele grote rol in de manier waarop veel mensen werken, de nabijheid van mensen ver weg kunnen ervaren, de wijze waarop we aan ons nieuws en literatuur kunnen komen, etc. Maar ook die veranderingen zijn nog altijd veelal ingebed in bestaande bedrijfsstructuren, verdienmodellen, en sociaal-economische verschillen tussen mensen. Ik ben op dit moment vooral erg benieuwd wat er gebeurt op al die vlakken van ons sociale leven met de komst van het zogenaamde ‘Internet of Things’ – waarbij “intelligente” technologie meer en meer onderdeel wordt van de publieke ruimte.

Supersnel internet? Heb je futuristische gedachten die je kunt delen?

Als dat samengaat met snelle wireless verbindingen, en met betere en goedkope toegankelijkheid van wireless netwerken voor mobiele devices, en met betere mogelijkheden voor individuen om hun eigen data op veilige manier zelf te beheren, dan kan er echt iets veranderen. Dan zou heel snel internet, toegankelijk voor individuen, een goede tegenhanger kunnen zijn voor het ‘internet of things’ zoals dat nu door overheden en grote bedrijven wordt gebruikt om enorme databases aan te leggen met daarin elke scheet die we als burger-consument laten.

Als ook individuen toegang hebben tot snel internet, en als die andere randvoorwaarden ook zijn vervuld, zou je je een toekomst kunnen voorstellen waarin de rollen ook omgedraaid kunnen worden: waarbij ook individuen of kleine groepen mensen bedrijven, overheidsdiensten of producten in real-time kunnen volgen.

Ze zouden bijvoorbeeld de beloften van politici in real-time kunnen checken met hun daadwerkelijke daden; of in real-time de effecten kunnen meten van de snelheidsverhoging op de ring, voor de kwaliteit van lucht (uiteraard zijn hier allerlei projecten al voor in ontwikkeling). Dus in de context van andere democratiserende ontwikkelingen zou ook supersnel internet iets mooi in kunnen houden. Zonder die context, echter, zou supersnel internet op z’n hoogst betekenen dat bedrijven, overheden etc. nog sneller grip op mensen kunnen krijgen, of dat mensen nog sneller met elkaar kunnen communiceren, nog grotere bestanden kunnen uploaden, nog meer kunnen live-streamen, kortom, meer van hetzelfde, maar dan sneller.

Wat heb je geleerd van je mede-denktank leden? Welk idee/opmerking was opmerkelijk?

Sinds mijn onderzoek in Californië kijk ik met een speciale interesse naar trendwatchers en futuristen en ook naar de culturele rol van dit soort denktanks.

Wat ik opvallend vind, ook dit keer in deze denktank, is het optimisme voor de technologische toekomst, en de consensus over wat die technologische toekomst inhoudt (supersnel internet, Internet of Things, etc.). Gezien de huidige omstandigheden in de wereld zijn er zoveel andere, nogal negatieve en realistische toekomstscenario’s te bedenken – waarin bijvoorbeeld de energievoorraad te snel opraakt en we helemaal niet meer kunnen voorzien in de de nu steeds groter groeiende data-behoefte. Gezien deze realiteit, denk ik dat  toekomstdenken niet zozeer te maken heeft met het voorspellen van de toekomst, maar vooral met het creëren van voorwaarden om bepaalde toekomstbeelden meer aandacht te geven dan anderen, waardoor de kans vergroot dat ze werkelijkheid worden.

Eerder in de reeks:

1.: Xs4All & TheNextWomen interview: Peter Foppen

2.: Xs4All & TheNextWomen interview: Alexandra Wiegman

3.: Xs4All&TheNextWomen interview: Paul Iske

4.:Xs4All&TheNextWomen interview: Lieke Lamb

Elke twee weken publiceert The Next Women, in samenwerking met XS4ALL, een interview over de toekomst van het internet en technologie.Vierde in de reeks is trendwatcher Lieke Lamb: samen met haar man Richard Lamb vormt zij hét trendwatchers-duo van Nederland. Vanuit Bureau Trendwatcher.com verzorgen zij dagelijks trend-presentaties en brainstormsessies. Wekelijks geven zij op BNR Nieuwsradio hun TrendsVerwachting. Onlangs verscheen bij SDU hun trendboek ´Your Future!´, het trendwatchers-handboek.

Wie ben je en wat heb je zakelijk met ‘de toekomst’

Sinds 1993 verzorg ik als trendwatcher toekomstgerichte lezingen. Daarnaast ben ik columniste, onder andere voor Libelle. Ik houd mij bezig met de veranderingen in de maatschappij en de invloed daarvan op de verschillende branches. Ik begeleid allerlei soorten bedrijven en overheden met de vertaling van trends naar innovatie(processen). Bij BNR Nieuwsradio geef ik wekelijk m’n TrendsVerwachting. De trends lopen uiteen van technologie, economie, lifestyle, retail, e-commerce en consumenten tot heel specifieke trends rond de feminisering van de maatschappij. Ik spreek ook regelmatig over de rolverdeling tussen vrouwen en mannen, nu en in de toekomst. Als moeder van vier kinderen ben ik natuurlijk ook ervaringsdeskundige en uiteraard doorlopend op zoek naar de optimale Work-Life Balance. In het verlengde daarvan heb ik ook de website www.BalanceBabes.com opgericht en ben ik hoofdredacteur van www.Mama.nl.

Is technologie belangrijk voor je? Prive en/of zakelijk?

Zowel zakelijk als privé is technologie extreem belangrijk geworden in de loop der jaren. Als ik vakantie boek zijn de beschikbaarheid van WiFi en een zwembad de belangrijkste voorwaarden. In die volgorde trouwens

Vanwege de trendpresentaties in het land ben ik natuurlijk veel onderweg en het toonbeeld van de Digital Native. Als digitale nomade sleep ik momenteel drie smartphones met mij mee (Apple; Samsung en Nokia). Daarnaast twee tablets, een iPad en een Galaxy Tab. Twee high-end Acer laptops voor het draaien van extreem zware powerpoints complementeren de boel.

Naast het feit dat het hebben ervan noodzakelijk kwaad vind ik ook de invloed van technologie op de maatschappij leuk om te volgen.

Wat zou je in  de toekomst veranderd zien?

Ik kan niet wachten op de doorbraak van nano-technogie. Nadat we een paar jaar de  de 3D-printer hebben gebruikt krijgen we hoogstwaarschijnlijk de Nano-assemblers op ons bureau. Daarmee zullen we op atomair niveau zelf vloeistoffen; producten en gassen kunnen produceren. Denk bijvoorbeeld aan een spray die je kleding zo glad maakt dat er zelfs geen honingdruppel op blijft plakken. Nano-technologie zal ongekende mogelijkheden met zich meebrengen. Zo enthousiast als ik ben, ben ik al ben ik even huiverig voor alle negatieve aspecten ervan.

Wat is voor jou de belangrijkste maatschappelijke ontwikkeling die technologie heeftveroorzaakt?

Technologie is de sleutel tot nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen. Denk alleen maar eens aan wat de boekdrukkunst destijds heeft veroorzaakt. In de jaren ’90 heeft het internet tot een gelijksoortige verandering geleid. We kennen hierdoor een hoge graad van transparantie waardoor het bedrijfsleven en de overheden scherp gehouden worden. De opkomst van social media als Facebook en Twitter gaven ons de mogelijkheid om voortaan razendsnel de kennis van anderen aan te spreken, zonder tussenkomst van een bedrijf. We realiseren ons nu nog te weinig hoe belangrijk die stap is geweest. Tevens heeft het internet bijgedragen tot een nieuwe soort golf van emancipatie van vrouwen.

Supersnel internet? Heb je futuristische gedachten die je kunt delen?

Supersnel internet, vast en mobiel zal de komende jaren hard nodig zijn, alleen al vanwege ‘the internet-of-things’ dat voor de deur staat. Vrijwel alle objecten om ons heen zullen voorzien worden van minuscule sensoren; actoren en een draadloos gegevens uitwisselen met andere objecten in hun omgeving. Denk bijvoorbeeld aan een e-spijkerbroek die aan de fabrikant doorgeeft dat de broek tot op de draad versleten is en het hoog tijd voor een nieuw exemplaar is. Ook kan de persoon die de broek draagt gewaarschuwd worden als er te veel fijnstof in de lucht zit.

Vast staat dat the internet-of-things voor BigData gaat zorgen en dus een heleboel extra internet traffic en dan heb ik het nog niet eens over de Virtual Windows, de op ramen lijkende verticale LCD-schermen waarvan we er een paar in onze huiskamer hangen. Naar wens kijken we in 3D uit over het San Marco plein in Venetië of wanen we ons in een berghut van Yosemite National Park in Californië.

Wat heb je geleerd van je mede-denktank leden? Welk idee/opmerking was opmerkelijk?

Ik heb ervaren hoe belangrijk het is om professionals met verschillende disciplines bij elkaar te zetten. Dat geeft een mooi breed palet aan inzichten. Er worden geen platgetreden paden bewandeld. Diversiteit op alle vlakken is trouwens erg belangrijk.

Lieke Lamb, www.Trendwatcher.com , www.BalanceBabes.com

Eerder in de reeks:

Eerste Xs4All & TheNextWomen interview: Peter Foppen

Tweede Xs4All & TheNextWomen interview: Alexandra Wiegman

Derde Xs4All&TheNextWomen interview: Paul Iske

Elke twee weken publiceert The Next Women, in samenwerking met XS4ALL, een interview over de toekomst van het internet en technologie. Derde in de reeks, Paul Iske: professort Open Innovatie en Business Venturing aan de Universiteit Maastricht en Chief Dialogues Officer bij ABN AMRO Bank.

Wie ben je en wat heb je zakelijk met ‘de toekomst?

Ik ben Paul Iske, professor Open Innovatie en Business Venturing aan de Universiteit Maastricht en Chief Dialogues Officer bij ABN AMRO Bank. In een vroeger leven ben ik gepromoveerd als theoretisch natuurkundige. In die tijd heb ik mijn plezier in conceptueel denken verder ontwikkeld. Ik houd veel van (onverwachte) combinaties. Heb zelf ook wel een mix van schijnbare tegenstrijdige eigenschappen: Ik ben voortdurend bezig met concepten voor de toekomst, maar aan de andere kant heb ik net als ieder ander mijn conservatieve kanten. Zo ben ik een liefhebber van de Noorwegen, onder meer vanwege het feit dat de Noorse bergen en fjorden eigenlijk altijd dezelfde rust en schoonheid uitstralen. Ik zie geen verschil met mijn eerste bezoek van ruim 30 jaar geleden. ‘t Is wel handig dat ik nu mijn GPS-programma op de iPhone kan gebruiken, dat wel.. Ik ben op zoek naar verschillende vormen van waardecreatie, niet alleen financieel, en doe dat het liefst in combinatie met andere partijen. Combinatorische Innovatie noem ik dat. Dit was ook het thema van mijn inauguratie.

Is technologie belangrijk voor je? Prive en/of zakelijk?

Ik ben wel een gadget-man. Wil ook alle nieuwe snufjes als eerste hebben. Dat kost ook wel eens veel tijd (en geld). De early adaptor, of lead-user innovator, heeft dan wel het plezier om als eerste met de nieuwste technologie om te gaan, maar dat is dan wel inclusief alle kinderziektes. Ik heb het gevoel dat we in een doorbraak-periode leven. Later zal m.i. Gesproken worden over de grote transitie tussen 1950 en 2050, hoewel de aanzet natuurlijk in het begin van de 20e is gegeven door onder ander andere grote doorbraken in de wetenschap.

Wat zou je in  de toekomst veranderd zien?

Minder geïnstitutionaliseerde domheid: ik denk dat veel conflicten en problemen veroorzaakt worden door het feit dat grote groepen mensen onwetend worden gehouden en afgesloten van de ontwikkelingen die we op wetenschappelijk gebied aan het meemaken zijn.

Het goede nieuws is dat ik geloof dat dit geen houdbare situatie is en dat mensen steeds meer hun intelligentie kunnen koppelen met informatie en op die manier zullen samenwerken om de aarde beter en langer bewoonbaar te houden.

Wat is voor jou de belangrijkste maatschappelijke ontwikkeling die technologie heeft veroorzaakt?

Technologie heeft een aantal fase-overgangen veroorzaakt waardoor nieuwe concepten die eerst in theorie denkbaar waren, nu ook werkelijkheid kunnen worden. Kleine organisaties kunnen wereldspelers worden, mensen kunnen experts worden zonder afhankelijk te zijn van toegang tot onderwijs, nieuwe mogelijkheden binnen de geneeskunde worden in rap tempo ontwikkeld.

Wat mij tot nu toe heeft verbaasd is dat de toegenomen technologische ondersteuning niet heeft geleid tot vermindering van werkdruk, maar alleen tot verhoging van productiviteit. Heft iets te maken met de zucht naar meer, vrees ik. Altijd maar dat woord: groei (en dan vooral economisch).

Supersnel internet? Heb je futuristische gedachten die je kunt delen?

Met supersnel internet zullen een aantal paradigma’s kunnen verschuiven en nieuwe ontwikkelingen worden gerealiseerd. In eerste instantie denk ik dan aan de gezondheidszorg, maar op langere termijn zie ik vooral spectaculaire ontwikkelingen op het gebied van gekoppelde intelligentie. Dat zie je nu al een beetje in rudimentaire vorm bij crowd-sourcing. Bijna twintig jaar gelden heb ik al met een collega een soort van kennis-gouden-gids bedacht voor Shell. Maar dat was te vroeg (en je weet: te vroeg is ook niet op tijd). Nu zien we dat we echt nieuwe mogelijkheden krijgen die veel verder reiken dan zo’n smoelenboekje.

Jij zit in een denktank van Xs4all? Wat heb je geleerd van je mede-denktank leden? Welk idee/opmerking was opmerkelijk?

De diversiteit in de denktank is aantrekkelijk. Ieder heeft een heel interessante achtergrond en kijkt vanuit een ander perspectief naar het thema Snel Internet. Dat is leuk en leerzaam en ik hoop dat de discussies nog veel verder zullen gaan. Ik doe graag mee!

Eerder in de reeks:

Eerste Xs4All & TheNextWomen interview: Peter Foppen

Tweede Xs4All & TheNextWomen interview: Alexandra Wiegman

Wie ben je, wat is je business? Freekje Bots (38), ik ben gezondheidsmanagementadviseur en eigenaar van Bots BodyWorks. We bestaan 5 jaar. We begeleiden bedrijven bij het opzetten van een gezondheidsmanagementbeleid en de interventies die daarbij horen.

Hoe sta je er nu – zakelijk – voor? Het team van BBW (Bots BodyWorks) bestaat uit een groep masseurs (15), een beweginingswetenschapper/ergononome, fysiotherapeut/ergonoom, bedrijfsartsen, arbeidsdeskundige, arbeidshygienist, mindfulnesstrainer, verzuimcoordinator, body awarenesstrainer, leefstijldeskundige. Het aanbod is dynamisch dus voor nieuwe opdrachten zoals de gezondheidsweken worden soms hardlooptrainers of andere deskundigen aangetrokken. Deze mensen zijn niet fulltime maar werken op freelancebasis.

Iets over de cijfers? Onze omzet is 6- cijferig met een gezonde winstmarge. We hebben een aantal vaste opdrachtgevers, naast ad-hoc opdrachtgevers.

Hoe het allemaal begon? Vijf jaar geleden was ik na twee studies (Maatschappelijk Werk en Cultuur, Organisatie en Management ) wel uitgeleerd en ook bij mijn bijbaan als officemanager en pz adviseur miste ik uitdaging. Ik heb in mijn leven altijd veel gesport en gedanst en dit fysieke altijd gecombineerd met een grenzeloze interesse in alles wat met de wisselwerking tussen lichaam en geest te maken heeft. Op mijn toenmalige werk maakte ik kennis met stoelmassage. Ik was onder de indruk van het effect wat deze stoelmassage op mij had: zeer rustgevend. En ik kon na de slaperigheid van me te hebben afgeschut weer met hernieuwde energie aan het werk. Dit bracht mij op een idee, en dat heb ik uitgewerkt.

Wat was de eerste stap op weg naar succes?

Het bedrijf wat destijds stoelmassage organiseerde bood allerlei diensten aan op het gebied van gezondheid en preventie.  Ik dacht: “dit kan ik ook maar dan beter”. Een betere werkgever voor mijn werknemers zijn en daardoor ook betere werknemers aantrekken die het beste uit zichzelf willen halen.

Daarna was het een heel gaaf moment om mijn eerste klanten binnen te halen en te merken dat zij ontzettend blij waren met de stoelmassages die we gaven. Later kwamen hier steeds meer diensten bij die onder de noemer gezondheidsmanagement vielen. Ik stopte zelf met masseren en ging Bots BodyWorks verder uitbouwen met diensten die ervoor zorgen dat werknemers lekker in hun vel komen zitten.

Toen je begon: had je startkapitaal nodig? Startkapitaal heb ik niet nodig gehad . Destijds is mijn website en huisstijl ontworpen en gebouwd door het bedrijf waar ik wegging. Deze huisstijl is nog steeds passend. Mijn website heb ik nu net na 5 jaar weer vernieuwd.

Als je één advies zou mogen geven aan een startende ondernemer, welk zou dat zijn? Durven en doen. Niet te lang nadenken van te voren.

Ik wist voordat ik startte dat ik niet alleen stoelmassages wilden gaan aanbieden maar een breder dienstenpakket wilde neerzetten. Dus bedacht ik de enigszins saaie overkoepelende term: gezondheidsmanagement. Hierdoor creëerde ik voor mezelf potentie tot groeien.

Heb je een vallen en weer opstaan-moment gekend? Eigenlijk ervaar ik mijn bedrijf als 1 stijgende lijn. Wat ik echt heb moet leren als zelfstandig ondernemer is dat je met onzekerheid om moet leren gaan en erop moet leren vertrouwen dat er altijd weer werk naar je toe komt. Vaak uit onverwachtse hoek. Mijn omzet groeit nog flink ieder jaar.

Wat zou je achteraf gesproken anders doen, nu je 5 jaar bezig bent? Ik zou meer vertrouwen op het feit dat er altijd weer nieuwe dingen op je pad komen. Ook merk ik dat de groei naar nieuwe diensten zich natuurlijkerwijs ontwikkelt.

Wat zijn jouw lessons learned? Als voorheen een werknemer zich ziek meldde of als er een opdracht op korte termijn binnenkwam was ik bang geen vervanging te vinden of de klant te moeten teleurstellen. Uiteindelijk blijkt dat ik het altijd weer op tijd geregeld krijg.

Zet jij social media in?Ja, linkedin, twitter en facebook. Twitter en linkedin zijn voor mij meer informatiebronnen dan potentiële opdrachtgevers.

Ik richt mij op mkb en (middel)grote bedrijven, die zoeken voor diensten niet echt op social media. Er komen vooral opdrachten via google of via mijn eigen netwerk binnen.

Hoe heb je jouw merk gebouwd? Mijn website is mijn visitekaartje, dus daar besteed ik veel aandacht aan en zorg dat ik goed vindbaar ben op Google. Verder onderhoud ik mijn bestaande klantenkring goed en zorg ik dat ik in gesprek blijf. Ik luister naar de klant en pik op waaraan op het gebied van preventie en gezondheidsmanagement behoefte is. Zo zijn veel bedrijven ontevreden over de bedrijfsarts via de grote arbodiensten. Ik speel hier op in door dit zelf voor bedrijven te gaan regelen.

Hoe ga je om met deze economische crisis? Ik heb tot nu toe geen last van de crisis en ben alleen maar doorgegroeid. Er zijn minder evenementen maar meer vaste klanten en die vaste klanten blijf ik bedienen met nieuwe relevante diensten. Ook merk ik dat opdrachtgevers steeds vaker via via bij mij terecht komen.

Ik blijf relatief veel investeren in mijn vindbaarheid op Google.

Waaraan moet een merk volgens jou in deze tijd voldoen? Curatesse, met passie over je bedrijf kunnen vertellen, kwaliteit leveren en liefst nog wat extra doen.’ Practice what you preach’: wij dragen uit dat je goed voor jezelf moet zorgen door gezond te leven. Dat doen wijzelf ook. Wij hebben bijvoorbeeld geen mensen die roken die voor ons werken. Ook sporten de meeste mensen veel en eten gezond.

Hoe kies je jouw zakenpartners? Op basis van intuïtie en werkervaring.  Ik heb met alle professionals een gesprek en de masseurs moeten mij masseren. Dat is natuurlijk geen straf en de beste manier om te ‘voelen’ of ze goed zijn. Met de professionals (bewegingswetenschappers, fysiotherapeuten, bedrijfsartsen etc) ga ik uitgebreid in gesprek. Daarna evalueer ik met de klant of het bevallen is en stuur ik bij waar nodig.

En wie zijn je adviseurs? Mijn man heeft commercieel en contractueel veel ervaring. Vooral de eerste paar jaar heeft hij vaak offerts doorgelezen en van commentaar voorzien. Ook spraken we de gesprekken met klanten van te voren door. Inmiddels doe ik dit grotendeels alleen. Verder lees ik veel kranten en online media en volg ik discussies op platforms zoals linkedin en twitter.

Wat zijn je doelen voor de komende drie jaar? Je groeistrategie? Het onderhouden en verder uitbreiden van het dienstenpakket  van Bots BodyWorks en daarnaast de relatie met mijn klanten intensiveren.

Luisteren naar de wensen van de klant, verder veel lezen en inspelen op thema’s als duurzaamheid en vergrijzing. Bedrijven zitten nu in financieel zwaar weer maar een aantal bedrijven beseffen ook dat straks de arbeidsmarkt weer krapper wordt en de werknemerspopulatie vergrijsd.

Mijn aanbod pas ik constant aan op de vraag en is dan ook dynamisch. Doordat ik een groot netwerk heb bedenk ik samen met de opdrachtgever welk aanbod passend is. Ik werk dus vraaggestuurd. Dit kan ik ook doen omdat ik alleen maar met (vaste) freelancers werk.

Ook wil ik verder groeien in mijn adviseursrol.