Iedere ochtend zit ik op Google Analytics om te zien hoeveel bezoekers er zijn geweest op preferenso.nl. Soms ga ik daarna vrolijk ontbijten. Soms niet. Dat ligt aan het resultaat. Meerdere keren per dag kijk ik in mijn administratiesysteem hoeveel reviews er binnen zijn gekomen. Ook deze cijfers kunnen weer bepalend zijn voor mijn stemming. Helaas, ik laat me toch een beetje gek maken door de cijfers.

Maar dit zijn niet de enige parameters die mij nu beheersen. Ik zit iedere dag op Twitter met @preferenso, maar ook met @preferenso2. Het aantal volgers zien groeien is toch erg leuk en je hoort er nog eens wat. Bijna iedere dag bezoek ik mijn Facebook-pagina. Ook het verkrijgen van fans heeft een hoge aantrekkingskracht. Ik houd mijn LinkedIn bij. Op de voet volg ik de clicks via de AdWords-campagnes, resultaten van mijn Facebook-advertentie, clicks via Crumbtag en clicks via het Mad Mimi nieuwsbriefsysteem. Snakkend naar aandacht voor Preferenso volg ik alle cijfers; iedere dag, ieder moment. Best vermoeiend, zo’n internetbedrijf. En nu bied ik bedrijven nog een belangrijke parameter om te volgen: hun klantkoers, hun preferenso rating.

Eigenlijk hebben cijfers en resultaten mij altijd beheerst. In mijn eerste baan bij Psion zat ik in de sales om industriële handheld computers te verkopen. Huh, zeg je dan, wat zijn dat dan? Ouderwetse voorlopers van een iPad-idee in een robuust jasje die mensen op weg alle informatie meegaven die men nodig had om te kunnen werken. Toen lag ik soms wakker omdat ik mijn salestargets niet haalde. Iedere dag keek ik in de inkoop/sales systemen of bepaalde mensen hadden besteld. Wachtend op een hiep-hiep-hoera-moment.

Waarom laat ik me zo gek maken door de cijfers en resultaten? De toenmalige directeur gaf me toen een goed advies, waar ik nu nog steeds wel eens aan moet denken. “Neem het allemaal niet zo serieus, meisje”, zei hij dan. En hij was de baas. Je zou denken dat juist hij zich zorgen maakte om mijn cijfers. Het was niemand minder dan Harold Goddijn die dat toen zei. Nu supersuccesvol met TomTom. Het behoeft geen introductie dat je zijn adviezen niet in de wind moet slaan. (Nog bedankt, Harold!)

Rustig blijven. Luchtig blijven. Luchtig leven. Iedere fase kent zijn eigen groeitempo. Ik heb 350% groeiscores op traffic. Sommige bedrijven dromen ervan, ik ben ontevreden. Alles bijhouden om de groei in de motor te houden met, voorlopig, nog maar 1 paar handen. Alles volgen zonder mania dus. En maar niet denken aan alle platformen waar ik nu (nog) niets mee doe. Ja, Foursquare, je bent next.

De cijfers zijn er iedere dag. Maar het is aan mij hoe ik de cijfers beoordeel. Ik moet mild zijn. Preferenso is nog jong. Naar kinderen ben je ook mild in hun groei. Stiekem hoop ik natuurlijk wel een paar groeispurts.

Het klinkt misschien gek, maar ik word er vaak blij van als ik vriendelijk word geholpen door een bedrijf of professional. Een vriendelijke en positieve houding heeft op mij meteen effect. Ik vergeef het allemaal ook sneller als het niet loopt zoals ik dat wil. Op een onvriendelijke houding echter reageer ik ook vaak narrig terug. Ik ben daarin natuurlijk niet uniek. Sterker nog: dit geldt voor de meeste mensen. Net gepubliceerd: 57% van de Nederlanders is wel eens uitgevallen tegen een klantenservice. Dat is meer dan de helft van alle Nederlanders. Ik durf te wedden dat dit gebeurde omdat de medewerker onvriendelijk en/of onverschillig was. Waarom wordt goede service door veel bedrijven nog steeds niet begrepen?

Gisteren haalde ik mijn koffie bij Starbucks op het Centraal Station in Amsterdam. Ik had ook naar de Kiosk, HEMA of een andere plek kunnen gaan. Daar zijn de rijen zelfs minder lang, is de koffie goedkoper en de kwaliteit ook best okee. Waarom ga ik toch naar Starbucks? Eigenlijk voor de sfeer. Ja, het is Amerikaanse blijheid waarvan je de echtheid in twijfel kunt trekken. Maar iedereen is er altijd vrolijk en vriendelijk en doet zijn best om alles zo snel mogelijk te maken. De glimlach hoort bij hun service, bij de merkbeleving van Starbucks. Ik voel me echt een beetje meer klant daar. Ik word er blij van.

Goede service lijkt een zeldzaam goed. Op Twitter volg ik nu een aantal weken wat mensen zeggen over goede en slechte service. De verhouding is goed scheef naar slechte-service-meldingen. Is dit omdat wij Hollanders een klagend volkje zijn? Of is het gewoonweg slecht gesteld in Nederland met de dienstverlening? Zijn onze eisen te hoog? Prachtig en herkenbaar spreekt Lebbis over de perfecte service-ervaring in één van zijn theatershows. Wat hij zegt klinkt zo logisch, maar we ervaren het zelden.

Op Preferenso kunnen mensen laten horen wat ze goede service vonden en wat niet. Hier ga je het onderscheid vinden tussen goede en slechte service. Het wordt een soort service-barometer van alle bedrijven in Nederland. Heb je een slecht cijfer als bedrijf? Ga er dan wat aan doen. Klanten doen niet zo gemakkelijk mee aan onderzoek en laten niet zo snel reviews achter. Dus schat iedere mening op waarde. Er zijn meer mensen die hetzelfde vinden, maar het niet vertellen. Dat zijn klanten die je niet meer terug ziet als bedrijf. Klanten die nu klant van een ander zijn.

Service zal het toverwoord worden de komende jaren. Lees een willekeurig trendwatchersverslag en het staat ertussen. Op lage prijs alleen kun je het niet meer winnen als bedrijf. Een goede prijs is een basisvoorwaarde. Een innovatie heeft even een onderscheidend karakter, maar wordt vaak meteen gekopieerd. Service Leadership als de nieuwe strategie, riep Egbert Jan van Bel onlangs in een workshop. Daar gaat het naartoe. Ik hoop dat het zo is. Ik heb behoefte aan meer service. Ben ik wat vaker blij.

Ik werk momenteel nog alleen. Een heerlijk voordeel is dat als ik nu iets bedenk, ik het volgende week heb uitgevoerd. Een somber nadeel is dat je weinig klankbord hebt. Ik kan me nog geen personeel, adviseurs of coaches permitteren om mij dagelijks te begeleiden. Maar soms liggen de beste coaches bij je in bed. Ofwel: het is je eigen partner. Ze zien jou iedere dag en kennen jou vaak beter dan je eigenlijk zou willen.

Ik ben van de actie. Ik heb genoeg zelfkennis om dit niet te ontkennen. Ik heb een plan en dan ga ik dat gewoon doen. En het liefst ook een beetje snel en met succes. Ik kan dan een soort duwboot zijn die met onverminderde vaart eropaf gaat. Maar soms heb je anderen nodig die je een tip geven dat die ijsberg, waar jij recht doorheen wilt varen, misschien via linksom gemakkelijk te omzeilen is. Als eigenaar moet je altijd zelf de koers bepalen. Maar je hebt anderen nodig om je van tips en adviezen te voorzien; jouw ogen zien nu eenmaal niet alles.

Het is echt niet leuk als je man je zegt dat je als een hamstertje in een kooitje rondjes loopt en dat je bestemming niet helder lijkt te zijn. Hij zei mij uit mijn kooi te stappen en af en toe even niets te doen. Even te kijken en te denken in plaats van te doen. Dus ik heb, bijna met tegenzin, mijzelf al een paar keer een middag vrij gegeven. Om even niets te doen. Om mijn hoofd leeg te maken. En dan ontstaat het wonderlijke proces van De Vrije Ruimte. Er komt altijd weer een nieuw idee of inzicht naar boven. Zo’n idee dat in de draaiende molen niet was ontstaan.

Met veel drukte in je hoofd is er geen ruimte voor nieuwe dingen. Er is simpelweg geen plek. Belangrijk als ondernemer, maar eigenlijk voor iedereen die werkt, is de actie regelmatig af te wisselen met reflectie. Werkt het wel? Klopt het wel? Moet het anders? Pas in de vrije ruimte kun je de antwoorden vinden. Maar dan moet je er wel tijd voor maken.

Er zijn bedrijven die de kracht van ruimte in je hoofd onderkennen op zo’n wijze dat hun werknemers in werktijd die ruimte mogen opzoeken. Er zijn mensen die tijdens werktijd ieder moment van de dag mogen sporten, zoals bij Nike. Of ze mogen relaxen en spelletjes doen in de tijd van de baas, zoals bij Google. Die werktijd wordt geïnvesteerd om mensen tot meer creativiteit te brengen, en dat zie je terug bij die merken.

Je rechterhersenhelft doet o.a. aan (dag)dromen en verbeeldingskracht. Je linkerhersenhelft is meer bezig met o.a. logica, volgorde en analyse. Op school worden we opgeleid met de linkerkant te werken. Terwijl: als je beide helften van je brein inzet, benut je je hersenen 5 tot 10 maal beter. Het “Preferenso-team” is vanaf vandaag verplicht met beide te werken. De vrije ruimte is niet alleen relaxed, maar ook nog eens efficiënt en effectief.

Dinsdag zat ik op het congres van de Week van de Ondernemer. Zal wel bij mijn fase in ondernemerschap horen. In het ochtendprogramma stond Marc Lammers, oud-bondscoach van het Nederlands dameshockeyteam op het programma. Eigenlijk zakte ik al weg in mijn stoel omdat de parallel tussen ondernemen en topsport zo vaak wordt gelegd dat dit op mij een slaapverwekkend effect heeft. Ik zat al verveeld te e-mailen op mijn mobiel. Maar Marc’s verhaal greep me aan en ik neem er echt iets van mee.

Zijn boodschap was heel helder: wij allen, onze ouders, leraren, leidinggevenden en dus ook coaches en ondernemers hebben de neiging om aandacht te geven aan die dingen die iemand nog niet zo goed doet of dingen die niet goed gaan. De aandacht gaat liggen op de verbeterpunten. Ik spitste mijn oren. Dit is wat ik zag, deed en heb ervaren in mijn managementtijd. Altijd maar trainen op de verbeterpunten van mensen en zijdelings een beetje op hun krachten. Zelden werd iemand op training gestuurd om verder te werken aan zijn kracht.

Dit is dus helemaal fout. Weg met die houding. Jarenlang verloor Marc Lammers met het Nederlands dameshockeyteam het goud. Ze wonnen weliswaar zilver, maar dat is dus niet goed genoeg in topsport. In diepgaande sessies (met NLP als keerpunt) van Marc zelf en de hele club kwam de oorzaak feilloos naar boven. Hij trainde hen op het verbeteren van hun zwaktes, niet op hun sterktes. Na die constatering en verandering kwam die hele club in de flow. Ze speelden in op elkaars kracht. Ze wisten precies wie ze waar en op welk moment moesten aanspelen, hoe en waarom. Ze wonnen daarna vele malen goud.

Het klinkt als een open deur. Werken en leven vanuit je kracht in plaats van uit je zwaktes. Maar doen we het ook? Ik ga er weer op letten bij mijzelf, maar ook bij het stimuleren van mijn kinderen. Ook bedrijven kunnen hier van leren in hun omgang met klanten. Ze focussen zich vaak meer op de klagende klant dan op diegenen die tevreden zijn, met alle gevolgen van dien. Veel bedrijven kijken vaak naar wat de concurrentie beter kan en doet. In plaats daarvan zouden zij moeten kijken waar ze zelf in excelleren, om dat vervolgens juist nog sterker en beter te maken.

Preferenso biedt bedrijven een blik in hoofden van hun klanten. De oordelen komen van mensen die de moeite nemen bedrijven te vertellen wat ze niet goed vinden of wat juist wel. Verbeterpunten en kritiek zijn belangrijk om naar te luisteren, maar ik hoop dat bedrijven ook de complimenten bekijken en daar iets mee doen. Dit zijn namelijk je sterktes als bedrijf en als je daar geen aandacht meer aan geeft, ga je juist datgene verliezen waar je zo goed in was. En wat houd je dan over?

Een klachtbrief schrijven doen mensen echt niet zomaar. Er is dan al veel gebeurd. Er is dan niet één druppel die de emmer doet overlopen, maar een tsunami van negatieve gevoelens. Een klacht gaat zelden over één ding. Het is vaak een opeenstapeling van zaken die misgaan. Als de medewerkers van een bedrijf daarbij ook nog negatief, onverschillig of onvriendelijk zijn, dan verliest het bedrijf de klant of ze krijgen een laatste kans via een boze brief. Deze brief is een vraag om persoonlijke aandacht. Deze brief is een vraag om goed behandeld te worden. Deze brief is een kans voor de ontvanger. Een kans om het goed te maken.

Het antwoord op een klachtbrief duurt veelal minimaal twee weken. Als je geluk hebt. Als je belt, dan heb je kans dat je wellicht meteen wordt geholpen, maar soms kan het je nog wanhopiger maken. De irritatiestroom komt er dan meteen uit. De reactie die daar dan weer op volgt, is cruciaal voor hoe de relatie tussen bedrijf en klant zich dan verder ontwikkelt. Denk maar aan de relatie Youp en T-Mobile.

In mijn tijd als hoofd marketing behandelde ik de ergste klachtbrieven zelf. Dit waren onze intensive care klanten. Deze klanten waren het zo ontzettend zat met ons. Hoe reageer je dan op een dergelijke brief van drie kantjes waar je zelf ook buikpijn van krijgt? Luisteren. Luisteren is het allerbelangrijkste wat je kunt doen als bedrijf. Door te luisteren als persoon heb ik nog menig relatie kunnen redden.

De komst van de online klacht via Twitter, Facebook, blogs en andere online platformen gaat echter alles veranderen. De boosheid op een bedrijf wordt meteen vanuit het toetsenbord op het World Wide Web gespuugd. En het blijft er staan. Voor altijd. Het zal maar over jou gaan. Ook op Preferenso.nl staan al harde kritieken die om een luisterend oor van een bedrijf roepen.

De macht van een online klacht is vele malen groter dan die van de traditionele klacht. De online klacht gaat van één persoon naar velen en soms nog meer. Dankzij de ‘retweet’ kunnen ze blijven ronddobberen op de golfstromen van de digitale zee. Een klacht wordt 23 keer doorverteld, een compliment maar 8 keer. De online klacht reikt echter nog vele malen verder. Je kunt ze dus maar beter niet negeren.

Er zijn dus zaken behoorlijk aan het veranderen. De online klacht krijgt voorrang. De online klacht heeft een fast lane. Bedrijven zijn zich inmiddels bewust dat die klachten ellenlang zichtbaar blijven en zij reageren er dus sneller en beter op. De online klacht is aan de macht. Maar wat als straks niemand meer de telefoon of de pen oppakt? Zitten de klantenservice-medewerkers straks alleen nog maar aan de knoppen van de sociale media, te reageren op reviews en blogs?

Met Preferenso.nl hoop ik dat het daar naartoe gaat. De online klacht biedt transparantie die de telefonische of schriftelijke klacht niet bracht. Zij vertellen je uiteindelijk wie de goede en wie de slechte bedrijven zijn. De online klacht is aan de macht. Er is geen weg terug. Het is aan de leveranciers om deze klacht om te zetten in een kans. In een relatie ga je toch niet twee weken wachten totdat je het weer goedmaakt?

Iets positiefs zeggen over een ander is heel krachtig. Toch doen we het niet regelmatig. We zijn vaak erg druk met van alles en nog wat en vooral met onszelf. Niets om je voor te schamen hoor, dat is ook maar gewoon menselijk. Toch merk je het effect van een compliment meteen. Waardering is tenslotte een basisbehoefte. Als je een compliment ontvangt, dan doet dat iets met je. Het geeft je een lekker gevoel. Waarom doen we het dan toch zo weinig, terwijl je weet dat je iets toevoegt voor de ander?

Ook als bedrijf ontvang je wel eens een compliment. Een klant is dan zo aangenaam verrast, vooral vaak onverwacht verrast, dat deze je een brief schrijft om dit te melden. Dit is eigenlijk de hoogste vorm van een compliment. Er is moeite gedaan om het je te melden, zonder dat er sprake is van een persoonlijk gewin.

In mijn vorige banen bij NS Hispeed, Palm en Psion kwam een dergelijke brief nog wel eens aan de muur, op de leestafel of in de interne nieuwsbrief terecht. Maar veel verder reikte deze boodschap niet. Ik had als marketingverantwoordelijke de behoefte om deze complimenten van klanten aan andere klanten te laten zien. Maar waar doe je dat? Op je eigen website? Dat komt natuurlijk niet erg objectief over. Dus net als vele anderen deed ik er niets mee. Zo blijft die brief van een tevreden klant, je meest krachtige marketingboodschap, liggen op je bureau. En erger nog: daarna raakt het in een ‘file’ om daarna af te treden naar de prullenbak. Wat enorm zonde!

Dit was voor mij één van de redenen om te geloven in het Preferenso-concept. Ik geloof in de kracht van een compliment. Ik ga ervoor strijden dat mensen hun compliment over bedrijven gaan plaatsen op Preferenso. Daarmee wordt het transparant wie de goede bedrijven zijn. Bedrijven bestaan uit mensen en mensen verdienen een compliment als ze het goed doen.

In de conceptfase van Preferenso kreeg ik vaak de vraag: hoe voorkom je dat mensen alleen gaan klagen op Preferenso.nl? Dat voorkom ik inderdaad niet. Sterker nog: doet iemand het slecht, dan moet dat ook transparant zijn. Er is ook zoiets als de kracht van de klacht. De huidige verhouding op Preferenso is nu dat 80% positief is over hun ervaringen met bedrijven en professionals en 20% negatief. Het is nog een pril begin en we leven in Nederland, dus de balans zal wel 50/50 worden.

Ja, we zijn allemaal druk, druk en nog eens druk. Maar mocht je de tijd hebben gevonden dit artikel uit te lezen, en mocht de kracht van het compliment je hebben geïnspireerd, plaats dan meteen een compliment op Preferenso.nl aan een bedrijf, organisatie of professional. Maak je iemand blij. Zomaar.

Het is zover: ik ben internetondernemer! Wat voelt dat een potje lekker zeg! Alle inspanningen van de afgelopen 1,5 jaar glijden als een ‘nooitgeweestgevoel’ van mijn schouders. Ieder moment dat ik nu achter mijn laptop zit, voelt als een feestje. Als ik terug reken, is het wel een lange rit geweest. Het plan om echt de stap te nemen naar ondernemerschap is eigenlijk meer dan twee jaar geleden. Echter, de daad bij het woord voegen deed ik pas begin 2009. Een half jaar heeft het me gekost om hét idee te vinden waar mijn hart sneller van ging kloppen en waarmee ik ook wat kan verdienen. Niet onbelangrijk uiteindelijk.

Bijna een jaar heeft het geduurd om er met mijn Engelse businesspartners uit te komen. Uiteindelijk is het een hele andere relatie geworden. In plaats van dat ik in hun bedrijf ging participeren, zijn zij minderheidsaandeelhouders geworden in het mijne, in ruil voor de softwarecode. Maar in dat jaar is natuurlijk ook het businessplan geschreven, zijn veel contacten gelegd, is gesproken met financierders en zo zijn de eerste zaadjes voor preferenso.nl gezaaid. Ook groeide en bloeide het concept verder in mij en het geloof dat dit gewoon een keigoed concept is.

De website-ontwikkeling vond ik het pijnlijkst. De afhankelijkheid die ik heb gevoeld, heeft me regelmatig naar de meditatieboeken doen grijpen om maar rustig te blijven. Ik kon niet anders dan lijdzaam accepteren dat de weken voorbij gingen. De aanvankelijk 12 weken ontwikkeltijd werden er vrolijk 24. Maar al die inspanning voelt nu licht. Wat een heerlijk gevoel om even te zwelgen in het moment dat het nu echt zo ver is. Het meest idiote is dat het voelt als vakantie als ik nu werk. Toch wel een beetje bizar.

De Grote Uitdaging komt eigenlijk nu pas echt. De boel is gebouwd en nu moet het gebeuren. Hoe zorg ik dat iedereen zijn mening gaat achterlaten over ervaringen met bedrijven, organisaties en professionals. Hoe wordt Preferenso bekend en blijft het top of mind? Je kunt dus reflecteren op je ervaring en met je mening help je andere klanten en het bedrijf. Maar is dit voldoende voor mensen om die moeite te nemen en het echt op de site te plaatsen?

Op mijn platform gaan bedrijven luisteren naar hun klant. Op Twitter ben ik dan ook gestart met de cases #nietgoedluisterennaarjeklant en #luisterennaarjeklant. Maar ik kreeg gisteren wel een behoorlijke spiegel te zien in het kader van #luisteren. Mijn oudste zoon van 7 was op de hoogte van mijn eerste week in ondernemerschap. Hij feliciteerde mij dan ook heel serieus met de start van mijn bedrijf. Doch keek hij mij strak aan en zei: “Maar mama, nu je eigen baas bent, ga je wel minder achter de laptop zitten hè en wat meer tijd voor ons maken?” Ik moet dat werken met vakantiegevoel dus niet te veel overdrijven.

Toen ik dinsdag uit bed stapte was ik ondernemer. Ik ben nu officieel een nieuw pad aan het bewandelen. Wat voelt dat heerlijk. Voor het eerst in mijn werkleven heb ik geen baas. Ik heb geen tien vergaderingen op een dag. Ik hoef niet dagelijks ergens ’s ochtends aan te treden. Ik hoef geen stapels informatie te lezen over besluiten die dienen te worden genomen. Goodbye corporate leven.

Natuurlijk had het zijn leuke kanten. Je hebt andere mensen om je heen, voor de gezelligheid maar ook om mee te sparren. Je voelt je onderdeel van een team. Je hoort ergens bij. Je hoeft niet alles alleen te doen. Dat zijn zeker dingen die ik op termijn wel weer zal gaan missen. Maar die energie ga ik nu krijgen van mensen die mijn website gaan bezoeken, van partnerships, van klanten en het netwerken waar ik mij op ga toeleggen de komende periode.

De verantwoordelijkheid die ik voorheen voelde maakt plaats voor een nieuw ander gevoel. Verantwoordelijkheid over je eigen toko. Ik ben altijd al een behoorlijk betrokken werknemer geweest, dus dat is geen groot verschil. Maar de realiteit is nu: als ik niets doe, dan gebeurt er ook niets. Die druk voel ik dus wel.

In driekwart jaar zal ik het project van de grond moeten trekken. En de eerste tegenslag voel ik al. De ontwikkelaar zit te schuiven met het live zetten van preferenso.nl, iedere keer weer een dag, dan twee dagen en nu weer een weekend. Ik ben echt op van ongeduld en heel erg knorrig nu. Al die dagen gaan van mijn opbouwperiode af.

Het nu live zetten van de site is eng. De meningen zijn verdeeld of het slim is. Hij is nu ook nog erg leeg. Maar zonder de echte opening komen er ook geen meningen. Een typisch kip-ei-geval. Ik  weet dat nog niet alles 100% zal werken en leuke dingen die ik had bedacht nog moeten worden geïmplementeerd. Maar het moet nu kunnen. En de feedback van echte mensen gaat helpen om het iedere dag weer wat mooier te maken.

Zelfs de langste weg begint met de eerste stap. Dit was de tekst op zo’n boeddhistisch kaartje dat uit zo’n doosje komt. Ik heb het maanden geleden een keer getrokken uit de stapel en ergens neergelegd. Ik zag het vandaag liggen in de badkamer (vraag me niet waarom het daar lag). Waarom heb ik het vandaag opgepakt of gevonden? Ik weet niet. Maar het is wel een passende stelling voor een ongeduldige ondernemer als ik.

Ik zou willen dat ik kon programmeren. Ik heb niet eerder die behoefte gevoeld, maar nu is die echt goed aanwezig. Mijn Engelse websitebouwer heeft me nogal laten zitten deze week. En een website wordt nu eenmaal door een ontwikkelaar gebouwd. Zonder code, geen website. Deadlines maken hem nerveus. Hij verdween weer in zijn mentale grot en had zichzelf afgesloten van de buitenwereld. Helaas niet voor de eerste keer.

De afhankelijkheid die je dan voelt, is niet fijn. Je kunt wel boos en geïrriteerd zijn, maar veel schiet je er niet mee op. Dus dan berust je maar. Geen 21e februari livegang van de site en je slikt de vierde vertraging weg. Een nogal onrechtvaardig gevoel, dat je ook maar weer gewoon terzijde moet zetten. Als het straks goed draait ben je deze periode weer vergeten. Zeggen ze.

Het voelde toch wel een beetje of ik nu echt de sleutels zou krijgen van mijn langverwachte nieuw verbouwde huis. Dat gevoel dat je de spanning van je schouders kan afschudden. Dat je even heerlijk kunt genieten van het moment dat je dan je huis binnentreedt. Jezelf nestelt in dat gevoel, dat het erop zit. Ook al weet je best dat er dan nog van alles moet worden gedaan aan dat huis en dat de inrichting dan pas echt begint. Dit geldt ook voor Preferenso. Als de fundering staat, is er nog heel veel content nodig om de site te meubileren. Dan pas start het echte werk.

Dus ik moet nog een week geduld hebben. Het kan er nog wel bij. Als het eindresultaat maar goed is. Volgende week dan maar. Maar misschien moet ik ondertussen toch maar een snelcursus programmeren doen. Voor het geval de geluidsdichte programmeursgrot weer een hoge aantrekkingskracht krijgt voor mijn websitebouwer.

Ik heb nog veel te doen. Er staan precies 76 acties op mijn lijst die voor 21 februari moeten zijn gerealiseerd. Ik heb ze geteld. Dit moet ik van niemand anders dan van mijzelf. Ik ben tenslotte mijn eigen baas. Bijna. De deadline van de 21e heb ik zelf verzonnen. Ik ben echter een strenge baas voor mijzelf: ik ga niet meer schuiven. Het wordt dus nog even flink buffelen.

Ik heb op dit moment ook nog een vakantie tussendoor, die was al gepland. Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd voor vakantie in dit stadium. Ik moet nog veel te veel doen. Hoe kan ik nu gaan relaxen? Maar de gedachte om het allemaal eens even te laten gaan, geen actielijsten, geen werk; het klinkt superverleidelijk. Ik hoop dat ik het even van me af kan schudden en dat ik me kan opladen voor de laatste eindsprint deze maand.

Ze zeggen dat multitasking niet gezond is. Ik doe momenteel niets anders, ik doe nu alles tegelijk en alles door elkaar. Maar multitasken is niet “mindfulness”. Ofwel: dingen doen met je hele bewustzijn erbij en niet op de automatische piloot met oogkleppen op. Ik ben bang dat het even niet anders kan deze komende periode. Nu maar hopen dat ik niks omver loop met die blinde gewaarwording.

Ik wil veel, dat weet ik best. Ik wil naast werken ook nog een leuke moeder zijn, een goede vriendin, een leuke partner. Ik wil mijn huidige baan de komende weken nog goed afronden; tot 1 maart ben ik tenslotte nog gewoon in dienst. Ik wil genieten tijdens mijn 5-daagse vakantie. En ik wil alles rond hebben als de website de 21e live gaat. Ik wil. Ik moet. Ik wil. Dit zijn niet echt bepaald de woorden van iemand die lekker senang bezig is.

Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn verstand erbij hou in de dagen die nu komen. Dat ik in mijn haast en drukte geen domme fouten maak. Niet te bewust over nadenken is nu even mijn strategie. Ik zet mindfulness even in de ijskast en haal het er later wel uit. Ik ga gewoon een fiks aantal vrije dagen plannen met als agendapunt ‘niets’. Zou het zo kunnen werken? Kan ik door rust in te plannen op een later moment, nu de rust creëren in mijn hoofd? Nog 13 dagen buffelen tot 1 maart. Nog 13 dagen tot fulltime ondernemerschap.