Internationale Vrouwendag: waarom ook alweer? Oh ja: vrouwen in de V.S. staakten tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie. Datum: 8 maart 1908.
Ruim een eeuw geleden en midden in de eerste feministische golf. Dat te herdenken is de moeite waard.

Terug naar nu. Wat heeft 2011 nog met 1908 te maken? Niet veel, en dat blijkt uit de verschillende festiviteiten die er in Nederland zijn. Na jaren van een bijna stilletjes beleden dag, lijkt er in 2011 vooral ruimte voor activiteiten die ontplooiing van de individuele vrouw beogen.
Waar wij in feite op 8 maart onze vrijheid vieren, is die in een land als Egypte nog ver weg. En dat laatste is ook een reden om stil te staan bij deze bijzondere datum. Wat verbindt ons vrouwen, anders dan leven in relatieve vrijheid in een land als Nederland? Ik vond het een mooie vraag, het thema van ‘De Vrouw van 2011‘, een bijeenkomst met lezingen, workshops en netwerkmogelijkheden. Als het maar niet gaat over problemen en beren op de weg, denk ik voorafgaand. En dan is dinsdag deze week ook nog eens mijn enige vrije avond. Maar mijn partner bij thenextwomen.nl Sigrid van der Hoeven geeft er een workshop over social media.
Dus overboord met de weerstand, het is vast de moeite waard. En vrije tijd is ook zo’n overgewaardeerd begrip.

Jeuk

Als ik middenin de paneldiscussie val, is het meteen mis. De stelling ‘vrouwen kunnen zorg en werk niet combineren’ bezorgt me jeuk. Het zet vrouwen in een slachtofferrol waarmee ik me niet kan en wil identificeren. Ik ervaar het probleem niet, waarmee ik niet zeg dat het altijd gemakkelijk is. Maar daarover gaat dit helemaal niet. Slachtofferschap betekent per definitie dat je met die ander in een ongelijkwaardige relatie staat. Bovendien haal je door slachtofferschap de verantwoordelijkheid bij jezelf weg om wat te doen aan je situatie. En daar verzet ik me tegen. Als ras-liberaal meen ik oprecht dat je vooral zelf het heft in handen moet nemen om wat aan een ongewenste situatie te doen, en die verantwoordelijkheid niet bij een ander moet leggen. Kan er een heleboel over zeggen, maar dat doen we een andere keer.

Waarom

Gelukkig, tijd voor de workshops. ‘Laat jezelf zien’ kies ik uit. Aardige inleiding door Judith Webber. Heb niet je elevator pitch paraat, zegt zij, maar probeer het gesprek over wat je doet, te beginnen met de vraag ‘waarom doe je wat je doet’. Dan heb je meteen een veel interessanter gesprek. Webber schreef er een gelijknamig boek over. Het draait om de drie cruciale vragen voor succesvol ondernemerschap: ‘waarom’ dus, als tweede vraag. Voorafgegaan door met ‘wie’ je zaken wil doen. En dan ten derde: ‘hoe’ je dat wil doen. Veel workshops zijn er voor de bijna 200 mensen, merendeels vrouwen, die zich vanmiddag hebben verzameld. Een niet gering aantal, in aanmerking nemende dat het organiserende comité pas zeven weken geleden met het plan startte om een event op te zetten op 8 maart 2011. Zo’n 15 vrouwen organiseerden het, tezamen met de ongeveer 25 vrouwen die workshops en lezingen geven vandaag, onbezoldigd. Doel: geld inzamelen voor de Stichting Wellbeing Foundation, die wellness biedt voor zeer gekwetste vrouwen.

Cup of tea

Volgende ronde. We slaan de paneldiscussie maar even over. Naar de verhalenkamer. Veel vrouwen bijeen wederom. Eerst een verhaal van Monique van Etten. En zowaar, daar kom ik helemaal aan mijn cup of tea. Van slachtofferschap naar kracht. De stap die zij zet lijkt klein, maar wat een effect. Van Etten verhaalt over haar relatie met een man met taaislijmziekte. 18 jaar mochten ze samen zijn, voordat de ziekte zijn definitieve tol eiste. ‘Voor elk probleem is een oplossing’, leerde ze. Is het niet nu, dan zeker in de toekomst. En dat er een dun lijntje is tussen af- en onafhankelijkheid. In je kracht staan – Van Etten had niks met die kreet, maar inmiddels weet ze wat het betekent. Het betekent niet dat je geen verdriet ervaart. Wel, dat je het alleen ook goed weet te rooien, met en zonder partner. Haar coachpraktijk loopt inmiddels als een trein.
Haar boek ook: “Veranderingen“. Koop dat boek.

Relatie met jezelf

Een volgend verhaal was van Monique Rosier. Acteur (Zeg ‘ns AAA, wie kent het niet), coach en schrijver van ‘Monster en Mo‘, over eetverslavingen en vooral hoe ervan af te komen. We leven in een verwarrende wereld, met alles voor het grijpen, zei Rosier. We moeten ons niet concentreren op hoe we van een verslaving afkomen, zei ze, het gaat om wat de reden van de verslaving is. Eetverslaving gaat niet over eten. Het gaat om onze diepste verlangens, wie we zijn en wat er aan drijfveren in ons zit. Niet de verslaving veroordelen en nog strenger voor onszelf zijn qua eten, is de oplossing, maar de verslaving omarmen en accepteren. Verbinden met jezelf, heling van wie je écht bent, is waar echte genezing ligt. De hulpverlening is nu nog veel te veel gericht op de relatie met eten; zie de relatie met jezelf te herstellen.

Hilarisch

Daar hadden we weer een ronde workshops. Er waren wel erg veel babyklanken, meditatie en energieheling. Kom, ontspannen doe ik wel in mijn vrije tijd. Op naar de workshop ‘een opgeruimd huis’, want na een heftige verbouwing en verhuizing, zijn er nog altijd verhuisdozen. Uit het zicht, netjes opgestapeld en op alfabet, dat wel maar toch. Yvonne de Bruin en Sonja Buijs gaven een workshop waarin het Enneagram werd gekoppeld aan de voor jou beste manier van opruimen. Hilarisch en praktisch tegelijk, ik kan niet anders zeggen. Voor de inhoud moet u even wachten. Want ik kocht het boek dat zij samen schreven. Als het de moeite waard is, en dat verwacht ik wel, dan leest u er binnenkort meer over.

Old-girlsnetwork

Nog even terug naar de organisatie. Jacqueline Rozenhart was een van hen. Coach van beroep en eigenaar van de Mindfulness-workshop vandaag. Kunnen vrouwen wel verbinden? – greep ze terug op het thema van vandaag. Want we doen wel zo empathisch, maar zijn we in staat om de ander (vrouw) haar succes te gunnen? Kunnen we een old-girlsnetwork creëren naast de mannelijke variant? Terechte vragen wat mij betreft. The vibe was meer dan goed vandaag, dat is niet (meer) het probleem. Maar kunnen we ook die extra stap zetten, door elkaar niet als concurrenten te zien, maar net als jij een ander op weg naar succes? De toekomst zal het leren.
Vandaag was zonder meer een goede stap. Tevreden en energiek toog ik huiswaarts. ‘Don’t Let Me Be Misunderstood’ uit de boxen (Kill Bill I).