Ik weet dat ‘t niets helpt. Doemdenken. Twijfelen. Boos zijn. Verongelijkt zijn. Toch overkomt het me best vaak in dit project. En moet het niet eigenlijk altijd leuk zijn wat je doet? Ben je anders niet verkeerd bezig? Ik voel af en toe de kracht en energie in hoog tempo wegvloeien naar onbekende terreinen. Tijd om in te grijpen.

Het is tijd voor meer zen. Dingen laten komen zoals ze komen. Vertrouwen dat het blijkbaar allemaal even zo moet gaan. Proberen de positieve kanten te zien van de dingen die er gebeuren. Met lichtheid naar de dingen kijken. Concentreren op wat ik allemaal wel al heb bereikt. Want er staat heus al heel wat. Mijn aandelendeal met de Engelse partners is rond. De BV’s zijn officieel per 1 oktober. Ik heb mijn merk gedeponeerd, het concept beschermd en de domeinen geclaimd. De website is weliswaar zwaar over tijd, maar ik zie groei, ik zie ontwikkeling. En ik ben nog steeds in gesprek met partijen om het project te financieren. Ik heb nog steeds de ‘misschien’-gevallen en dat is beter dan alleen maar ‘nee’.

Het eindpunt blijven zien en daar je focus op houden. Ik moet er af en toe weer op gewezen worden. Ik zie vaak de lege kant van het glas, als het nog niet loopt zoals het moet lopen. Mijn stemming is soms net eb en vloed; alles of niets. Ik word ook moe van mijzelf. Dus ik moet terug naar de kern. Waarom wil ik dit ook al weer. Aan de basis voelt het goed, gaaf en spannend. Dus dan klopt het toch? Het loslaten van de regie van wat wanneer moet gebeuren, dat is mijn uitdaging. Ik moet gewoon weer een beetje zen-feeling brengen in dit project. Zen-nig blijven dus.

De tijd tikt weg. En ja, niet alles gaat snel genoeg. Jammer dan, maar het gaat toch echt gebeuren. Ik ga dit doen en ik wil niet opgeven, hoe verleidelijk dit af en toe naar mij lonkt. Dus ik klauter nog even lekker verder over de hobbels die ik niet had verwacht met een zen attitude gericht op het eindpunt. Maar hopen dat het eindpunt echt zo aantrekkelijk is als ik verwacht.