Meer diversiteit in de top van het Spaarne Ziekenhuis gaat niet vanzelf. Yvonne Wilders, lid van de Raad van Bestuur, en manager Stéphanie de Blécourt ondertekenden daarom in mei het charter ‘Talent naar de Top’. Stéphanie de Blécourt, Denise Nio (vaatchirurg) en Dominique Boks (medisch leider verloskunde/gynaecologie en gynaecoloog) leggen graag uit waarom het belangrijk is om meer diversiteit in de top van een ziekenhuis te hebben.

Het charter Talent naar de Top is een resultante van een samenwerking tussen bedrijfsleven, overheid en vakverenigingen. Het beoogt meer vrouwelijk talent aan de top. Met het ondertekenen van het charter belooft ook het Spaarne Ziekenhuis een duidelijke strategie te ontwikkelen voor toestroom, doorstroom en behoud van meer vrouwelijk talent. Het Spaarne Ziekenhuis is één van de 106 ondertekenaars tot nu toe van dit charter. Goede intenties zijn er vaak wel, zegt De Blécourt. “Maar in de praktijk komt er niet zo veel terecht van de doorstroming van vrouwen naar de top van organisaties.” Door het ondertekenen van dit charter, blijven de intenties niet steken in vrijblijvendheid. Het is noodzakelijk dat meer vrouwen gaan werken en dat zij doorstromen naar de top. De Blécourt: “Bedrijven waarin de top van de organisatie uit een diversiteit aan mensen bestaat, doen het bedrijfseconomisch gewoon beter.” De noodzaak is er, ook om de vergrijzing het hoofd te bieden. Maar hoe bereiken we dat zowel vrouwen als mensen met een andere culturele achtergrond doordringen tot de top? En: hoe verhogen we überhaupt de (fulltime) arbeidsparticipatie van vrouwen?

Succesvol
Denise Nio is de enige vrouw van de acht chirurgen van de maatschap. Naast Dominique Boks zijn er nog twee vrouwelijke gynaecologen van de acht. Stéphanie de Blécourt is één van de drie vrouwelijke bedrijfsleiders, van de zes in totaal. Voor De Blécourt, Nio en Boks is een fulltime baan vanzelfsprekend. Alledrie benadrukken zij dat iedereen de vrije keuze moet hebben om (fulltime) te werken of niet. Zij hebben een duidelijke keuze gemaakt: alledrie combineren zij een fulltime baan met het moederschap. Nio: “Ik ben heel gelukkig met mijn kinderen en ik ben tegelijkertijd heel gelukkig met mijn werk.” Boks: “Van participeren in het arbeidsproces word ik een beter mens.”

Eén oppasadresje
Da’s dus duidelijk. Maar waarom werkt het voor hen om beide te combineren? Sterker nog: Nio en Boks vinden beiden fulltime werken noodzakelijk voor een specialist. Als zij de keuze hebben tussen een nieuwe collega die parttime wil werken of een die fulltime prefereert, kiezen zij onomwonden voor de fulltime kandidaat. Het is veel lastiger om de overdracht goed te regelen als collega’s parttime werken, essentieel voor een professionele patiëntenzorg. Zoals bekend gaan veel vrouwen in Nederland parttime werken of stoppen zelfs helemaal met werken, zodra er kinderen komen. Denise Nio: “De kinderopvang goed regelen, dat is stap 1. Je bent er niet met één oppasadresje. Daarnaast vraagt het van mij een mentale omslag omdat chirurgen perfectionisten zijn. Het betekent dat ik moet accepteren dat de dingen ook wel eens niet helemaal gaan zoals ik wil.”

Flexibel
Dominique Boks: “De openingstijden van het kinderdagverblijf zijn niet ingesteld op de werktijden van een medisch specialist en de meeste scholen bieden geen voorschoolse opvang, terwijl ze dit wettelijk verplicht zijn.” Stéphanie de Blécourt: “De randvoorwaarden voor fulltime werkende ouders zijn in feite waardeloos. Je moet echt verschillende alternatieven hebben voor de opvang van je kinderen. Een circuit waarop je kunt terugvallen. Anders lukt het niet.” Boks: “Als specialist heb je geen 9 tot 5 baan. Dat is niet alleen maar ‘zwaar’; het biedt wel degelijk voordelen. Flexibel omgaan met een toneelstuk op school bijvoorbeeld, waar je als ouder bij wilt zijn.” Nio: “Ter compensatie van nacht- of weekenddiensten proberen we onszelf één dag in de week vrij te plannen. De meeste artsen brengen wel eens de kinderen naar school.” Een goede opvang voor de kinderen regelen en flexibiliteit op het werk, dat lijkt de oplossing. De Blécourt: “Als we nou eens beginnen met opnieuw te kijken hoe we ons werk en de randvoorwaarden organiseren, dat lijkt me heel interessant.”