Brigitte van Tuijl heeft een e-book geschreven waarin ze 21 succesfactoren beschrijft die je helpen je doelen sneller en makkelijker te bereiken.

Tijdens de zomervakantie nemen veel mensen zich van alles voor. Na de vakantie gaan ze afvallen. Weer sporten. Of eindelijk op zoek naar dat leuke werk. Meestal zijn deze voornemens binnen twee weken na thuiskomst weer vergeten. Waarna ze met oudjaar opnieuw worden bedacht.

Zonde! Doelen bereiken is niet altijd makkelijk, maar nooit onmogelijk. Brigitte van Tuijl heeft 21 succesfactoren die hierbij helpen bijeengebracht in een praktisch en inspirerend e-book.

Elke succesfactor wordt duidelijk uitgelegd en in handige stappen uiteengerafeld. Je kunt direct aan de slag om je eigen doel na te streven én te bereiken. Voorkom dat je opgeeft of langer bezig bent dan nodig is!

Het e-book is geschreven door Brigitte van Tuijl. Sinds 2003 heeft zij een eigen bedrijf waarin ze mensen helpt ontdekken wat ze écht willen. Zij doet dat o.a. door middel van workshops, groepsprogramma’s, e-courses en teleseminars. Ook heeft zij een boek en vele artikelen over dit onderwerp geschreven. Zij is erin gespecialiseerd om mensen op een praktische manier te helpen ontdekken wat ze écht willen, en daar hun werk van te maken. Doelen bereiken is daar onlosmakelijk mee verbonden.

Je kunt dit e-book bestellen op de site www.brigittevantuijl.nl. Het kost tijdelijk € 7,- excl. BTW.

Ik ben een groot aanhanger van de ‘core business’ filosofie. Zowel voor organisaties als voor mensen. Core business betekent voor mij focus, datgene doen waar je goed in bent en de rest aan anderen overlaten. Eigenlijk een vorm van kwetsbaar en open zijn en je tegelijkertijd heel sterk opstellen.

De website die ik ga starten heeft als core business de meningen van klanten over bedrijven. Alle bedrijven. De reden om mijn site te bezoeken, is weten wat andere mensen van het bedrijf vonden, om zelf een mening te geven en verbeteringen aan te dragen. Ook de positieve feedback. Dat lijkt me een online verademing, want geklaagd wordt er genoeg. Met een heus beurskoersen mechanisme zie je welke bedrijven het beste (en slechtste) scoren op service en waar-voor-het-geld. Electronic Word of Mouth (eWOM): dit wordt de core business en niet breder.

Het delen van mijn plannen met anderen zorgt dat mensen gaan meedenken. Super, want zo heb ik meerdere online ogen in het www-veld. Er zijn heel veel sites die natuurlijk iets soortgelijks doen, meestal op bepaalde typen bedrijven gericht. Maar Google is natuurlijk mijn grootste dreiging. Dat krijg ik van alle kanten terug. Echter, Google is een bedreiging voor ieder succesvol online concept. Google heeft haar core business nogal ruim gedefinieerd. Alle content beheren. Ze zijn één van de machtigste bedrijven van de wereld, dus ze doen wel het een en ander goed. Alleen, ze laten niet veel ruimte voor andere ondernemers. In het begin natuurlijk wel, totdat ze het overnemen. In de “doe-goed-filosofie” die zij hanteren vind ik dat niet echt een mooi uitgangspunt. Ik geloof niet dat je goed moet willen zijn in alles. Uiteindelijk maak je fouten. Word je te groot en verlies je slagkracht. Daar zijn genoeg voorbeelden van.

Ik heb veel respect voor de merken die hun core business aanhangen, de single use products en services die niet afwijken van hun gekozen pad en niet nog andere dingen willen meepikken: TomTom, Funda, Coca-Cola, IKEA. Ze hebben bewezen dat ’stick to the core’ helderheid biedt aan klanten en daarmee aan hun visie.

Ook voor mensen geldt dat je eigenlijk niet alles goed kan. Op een paar supermensen na die alles lijken te beheersen, zijn wij stervelingen ook gedoemd tot bepaalde kwaliteiten. Als we die kwaliteiten vinden en inzetten zijn we vaak het meest succesvol en gelukkig. Wat je leuk vindt, doe je vaak ook goed. Ook voor mensen geldt dus eigenlijk: blijf bij je core business, doe datgene waar je goed in bent en laat de rest over aan anderen. Ik probeer die filosofie na te leven en ben bezig de juiste mensen te zoeken om mijn bedrijf straks te versterken, op die paar dingen na die ik denk zelf te kunnen en waar ik blij van word.

Ik geloof in mijn succes omdat ik geloof in die core business, die focus. Ik leg me toe op datgene wat anderen er soms een beetje bij doen. Maar er zijn natuurlijk genoeg voorbeelden van succesvolle alleenheersers. Ik hoop dan maar dat mijn geheime wapen, de pure liefde voor dat ene ding, mij toch dat plekje verschaft om dat te doen waar ik goed in ben.

Rotterdam is vanaf 26 augustus 2010 een nieuw samenwerkingsconcept rijker: Good Place 2 Work, het flexibele kantoorconcept voor én door vrouwen. Speciaal voor de vrouwelijke ondernemer in Rotterdam en omgeving biedt Good Place 2 Work betaalbare kantoorruimte buitenshuis zonder de verplichting om een langetermijncontract aan te gaan of om dagelijks gebruik te maken van de kantoorruimte. Bij Good Place 2 Work kun je per dag, maar ook per uur, kantoorruimte huren in een goed bereikbare en inspirerende omgeving waar ook andere vrouwelijke ondernemers aan het werk zijn. Thuis werken? Prima! Maar van gedachten kunnen wisselen in een fijne omgeving met gelijkgestemden en gebruik maken van elkaars netwerk en expertise, geeft weer nieuwe energie en inspiratie.

Zijn mannen niet welkom bij Good Place 2 Work?
Ook mannen kunnen zeker gebruikmaken van de flexibele kantoorruimtes. Het grote gedeelde open kantoor is echter alleen voor de vrouwelijke ondernemers bedoeld.

Juist doordat vrouwen hun onderneming vaak parttime vanuit huis runnen, maken zij minder snel en vaak de stap naar een vaste kantoorruimte buitenshuis. Door het strippenkaartsysteem biedt Good Place 2 Work de mogelijkheid zoveel of zo weinig als men wil, gebruik te maken van een inspirerend en professioneel kantoor.

De andere ruimtes, zoals de spreekkamers en vergaderruimtes, kunnen echter ook door mannen gehuurd worden. Deze flexibele en bijzonder ingerichte ruimtes zijn bijvoorbeeld zeer geschikt voor coaches (mannelijke en vrouwelijke!), die hun klanten niet thuis, maar in een meer zakelijke omgeving willen ontvangen. Of voor loopbaanadviseurs en recruiters die geen eigen kantoor in Rotterdam hebben, maar toch flexibel de mogelijkheid willen hebben om in Rotterdam in een zakelijke omgeving af te spreken. Ook zijn de ruimtes zeer geschikt voor het geven van workshops of trainingen.

Programma lancering Good Place 2 Work 26 augustus
Op 26 augustus aanstaande wordt Good Place 2 Work officieel met onderstaand programma gelanceerd.

15.30 – Inloop & Ontvangst
16.00 – Welkomstwoord door Noëlla de Jager, initiator van GP2W
16.10 – Vrouwen & Ondernemerschap – Jolanda Holwerda – hoofdredactrice en uitgeefster LOF! magazine
16.30 – Formele opening GP2W
16.40 – Mini-workshops (3 keuzes)

• “Speedcursus Twitter” – Marjon de Vroomen van Het Scheidingsinstituut en Vrouwinzicht
• “Het gezicht van jouw bedrijf” – Mirella Magielsen van Het Beste Uit Jezelf
• “Personal Branding” – Tessa Faber van Making Sense

17.40 – Wethouder Korrie Louwes (D66) namens de gemeente Rotterdam over “Vrouwen & Ondernemerschap”
18.00 – Afsluiting door Noëlla de Jager
18.15 – Einde

Tijdens de workshops kan er genoten worden van oesters, een wijnproeverij en heerlijke Italiaanse hapjes. Geef je op voor de lancering via info@goodplace2work.com.

Good Place 2 Work: niet alleen offline, maar ook online
De achterliggende filosofie van GP2W gaat verder dan alleen maar het aanbieden van kantoorruimtes. Zo hecht GP2W ook belang aan online samenwerken via social networksites als Twitter of LinkedIn.

Vandaag lanceren initiatiefnemers Vera Kamphorst en Rutger Jansen RIDE HERE RIGHT NOW!, de eerste carpoolsite van Nederland, speciaal voor evenementen. Op RIDEHERE.NL kunnen bezoekers gratis een carpoolafspraak voor een concert of festival maken. Door gebruik te maken van RIDEHERE.NL  is carpoolen niet meer suf, maar juist leuk, kostenbesparend en minder belasten voor het milieu. Launching partner ID&T zal als eerste met Mystery Land gebruik maken van de speciale bezoekersmodule. De eerste evenementenlocatie die zich verbonden heeft aan de nieuwe carpoolservice is Ahoy in Rotterdam.

VERDUURZAMING IN DE EVENEMENTENBRANCHE
Het idee voor RIDEHERE.NL ontstond begin dit jaar tijdens een seminar over duurzaamheid van de Europese festivals op Noorderslag. ‘De evenementenbranche is op zoek naar verduurzaming en tegelijkertijd naar een oplossing voor het mobiliteitsprobleem. Door carpoolen naar evenementen te stimuleren sla je twee vliegen in een klap’, zegt Vera Kamphorst. De evenementenbezoeker die gebruik maakt van RIDEHERE.NL levert op een sympathieke wijze een bijdrage aan een betere leefomgeving. Iedere auto die blijft staan is pure winst.

OPLOSSING MOBILITEITSPROBLEEM
Naast het terugdringen van de CO2 uitstoot biedt RIDEHERE.NL ook een oplossing voor het mobiliteitsprobleem van grote evenementen en festivals. De drukte op de weg zorgt voor veel vertraging en overlast voor de omgeving. Carpoolen biedt naast het openbaar vervoer een oplossing voor het terugdringen van de verkeersstromen. Niet iedereen is bereid en in de gelegenheid met het openbaar vervoer te reizen.
Autobezitters die via RIDE HERE, RIGHT NOW! bezoekers meenemen houden de vrijheid van het reizen met eigen vervoer en leveren een positieve bijdrage aan het mobiliteitsprobleem. ‘Binnen een paar jaar moet ons initiatief een vast onderdeel zijn van het keuzepakket binnen het mobiliteitsaanbod van evenementen. Ik ben ervan overtuigd dat er een mentaliteitsverandering zal plaatsvinden bij de consument’, zegt Vera Kamphorst.

100% GRATIS
Carpoolen via RIDEHERE.NL is helemaal gratis voor bezoekers. Autobezitters delen de lege plaatsen in de auto met medebezoekers van een evenement en reizen niet meer afzonderlijk. De reiskosten worden onderling gedeeld, wat een directe kostenbesparing betekent. Tenslotte levert het carpoolen ook persoonlijke voordelen op zoals bijvoorbeeld: kans maken op VIP-kaarten, parkeren dichtbij de ingang, gratis consumpties of een meet & greet met artiesten.

PARTNERS
Voor de lancering werkt RIDE HERE RIGHT NOW! samen met ID&T als launching partner. Ahoy in Rotterdam heeft zich als eerste evenementenlocatie aan RIDEHERE.NL verbonden. Jolanda Jansen, General Manager Consumer Events over RIDE HERE RIGHT NOW!: ‘Ahoy is zeer enthousiast over het initiatief, omdat dit een nuttige en milieubewuste service is die veel gemak biedt. Zo kunnen bezoekers van evenementen met gelijkgestemden reizen en samen kosten delen. RIDE HERE RIGHT NOW! is vernieuwend en past perfect in deze tijd van bewustwording en duurzaamheid; Ahoy ondersteunt dit initiatief van harte.’

BIO VERA KAMPHORST
Na een HBO-opleiding Politiek en Bestuur en een paar jaar bedrijfsleven weet Vera Kamphorst (36) het wel. Geen 9-tot-5-baan en veel contact met mensen. Tijdens haar acht jaar werkervaring bij Mojo Concerts wordt ze verliefd op het produceren van evenementen.
Met deze passie start Vera BE DARE! event productions.
BE DARE! staat volgens haar voor Ben jezelf, Durf te zijn en Ben erbij! Als freelance producent stroopt zij graag haar mouwen op voor een klus. Hoe zwaar een productie ook is, er is bij haar altijd ruimte voor een lach. “We zijn tenslotte mensen.”
Balans vinden tussen werk en leven is lastig in het vak van producent. Die balans zoekt Vera in de natuur. Ze woont in haar geboortestad Rotterdam, maar wil binnen drie jaar de drukke Randstad verruilen voor een boerderij in het bos met wat kippen en konijnen in de achtertuin.

Bruiloft volledig geregeld door gebruik sociale media

Op woensdag 20 oktober 2010 vindt in Zeist de eerste volledig gecrowdsourcede en gecrowdfunde bruiloft plaats. René Hoksbergen (48) en Jannetta Dorsman (44) geven elkaar het jawoord tijdens hun ‘Twedding‘. De bruiloft is volledig gepland en geregeld via sociaal netwerk en nieuwsmedium Twitter. Het is de eerste bruiloft volledig tot stand gekomen middels crowdsourcing en crowdfunding. Nederland heeft hiermee een wereldprimeur.

Aanzoek via Twitter aanleiding
Het aanzoek dat René Hoksbergen, zelf actief Twittergebruiker, tijdens een Twitterevenement deed, was de aanleiding tot Twedding. Velen waren – virtueel of ter plekke – getuige van het aanzoek. Dit leidde direct tot aanbiedingen om het bruidspaar te helpen hun bruiloft te regelen. Weddingplanners en fotografen boden belangeloos hun diensten aan, evenals grafisch ontwerpers voor de trouwkaart. Zelfs een huwelijksreis werd spontaan aangeboden.

Kracht van sociale media
Het idee om de bruiloft volledig te laten crowdsourcen en -funden door gebruik van sociale media ontstond daarna als vanzelf. Het bruidspaar is erg actief met netwerken via diverse sociale media en ziet hun Twedding als een kans om te laten zien hoe sterk online banden kunnen zijn. “Het is echt ongelooflijk wat er de laatste maanden is gebeurd. Sociale media begint in de eerste plaats met delen en geven, daarvan waren wij wel op de hoogte. Maar dat zo veel mensen, die ons nog nooit in het echt hebben ontmoet, samen zo veel voor elkaar krijgen hadden wij nooit kunnen dromen,” aldus Jannetta Dorsman. Naast de bruidskleding en de taart zijn via sociale media onder meer de locatie van de huwelijksvoltrekking en een feest waar 1000 mensen aanwezig kunnen zijn geregeld. Diverse artiesten treden op en twittermuzikanten vormen voor de gelegenheid een Tweddingband. Voor de presentatie van de avond is men in gesprek met een bekende Nederlander. Tijdens het feest zal geld worden ingezameld voor een goed doel dat nog gekozen gaat worden.

Het bruidspaar
René Hoksbergen (48) en Jannetta Dorsman (44) zijn beiden ondernemers in de professionele dienstverlening. Samen zetten zij in het verleden een succesvol makelaarskantoor op. Na deze vorig jaar te hebben verkocht, zijn zij recentelijk een landelijk opererende makelaarsformule (Woningadviseurs) gestart.
Daarnaast is Jannetta consultant en trainer op het gebied van marketing, communicatie en sociale media. Binnen de makelaardij wordt Jannetta gezien als een autoriteit binnen haar vakgebied digitale marketing. Daarnaast is zij docente bij het opleidingsinstituut van de NVM, de grootste makelaarsvereniging van Nederland. Zij spreekt regelmatig voor diverse groepen ondernemers in Nederland over marketing en sociale media en bekleedt een bestuursfuntie bij een ondernemersvereniging.

Internet
Speciaal voor de gelegenheid is een website gelanceerd: www.twedding.nl. Op deze site wordt al het nieuws rondom Twedding verzameld. Ook kan men zich hier aanmelden voor het feest. Op Twitter is Twedding te volgen via @TweddingNL en #twedding.

Wie ben je, wat is je elevator pitch?
Ik ben Yvonne van Bokhoven, 39 jaar, Vice President Western Europe LEWIS PR, internationaal PR-bureau met 40 vestigingen wereldwijd. Ik ben verantwoordelijk voor de regio West-Europa. Wij zorgen dat onze klanten zoveel mogelijk op een positieve manier in de (social) media komen. Wij bedenken ideeën om hen te profileren en managen crises als deze zich voordoen.

Hoe het allemaal begon…
Ik was werkzaam als marketeer en erna als verantwoordelijke voor PR bij een Amerikaans bedrijf en kwam daar in aanraking met PR-bureaus. Ik was er niet meteen van gecharmeerd. Wel wilde ik altijd een eigen zaak beginnen. Toen ik werd gevraagd door de holding van LEWIS om een PR-vestiging voor LEWIS in Nederland te openen, aarzelde ik wel even. Zou het bureauleven mijn ding zijn? Maar de ondernemersdrang won het, en ik heb nooit spijt gehad. Het is de beste beslissing in mijn zakelijke leven geweest. PR past helemaal bij mij – het vak is me op het lijf geschreven.

Wat was de eerste stap op weg naar succes?
De eerste stap op weg naar succes was een proactieve houding. Nooit tevreden zijn en altijd vooruit kijken. Stilstand is achteruitgang, je moet continu blijven doorontwikkelen en blijven vechten. Ook moet je een enorme dosis positiviteit en optimisme hebben en altijd nieuwe mogelijkheden blijven zien.

Welk advies geef jij een startende ondernemer?
Je bruggen nooit achter je verbranden. De wereld is klein en je netwerk van enorm belang. Je moet proberen met iedereen een goede verstandhouding te hebben en houden, ook al is dat soms moeilijk. Benader mensen zoals je zelf ook benaderd zou willen worden. Ga voor langetermijnrelaties en belang in plaats van winst op de korte termijn.

Heb je een vallen en weer opstaan – moment gekend?
Ik heb een aantal van dat soort momenten gekend in de afgelopen 10 jaren in deze business. Dan lijkt alles even tegen te zitten, het ene na het andere probleem dient zich aan en de dingen gaan niet zoals je wilt dat ze gaan. Dan is het een kwestie van doorbijten en uit het dal klimmen. Met veel energie er weer tegenaan en de problemen oplossen. Als je dat dan uiteindelijk lukt, is de voldoening des te groter.

Wat zou je achteraf gesproken anders doen?
Ik zou sneller personeel hebben aangenomen met ervaring en expertise. Dan was de groei sneller gegaan; nu heb ik veel tijd moeten investeren in het opleiden van mensen. Een niet-investeringsbereid moederbedrijf hielp qua aannamebeleid ook niet echt mee.

Lessons learned?
Positief: blijf altijd jezelf, probeer jezelf te verbeteren maar accepteer ook je sterke en zwakke kanten. Verzamel mensen om je heen die je zwakke kanten aanvullen en van wie je kunt leren. Wees niet bang om fouten te maken en toe te geven dat je een fout hebt gemaakt!
Negatief: je kunt het als baas nooit goed doen. Dat kun je maar beter accepteren. Het heeft daarom geen zin te proberen om het iedereen naar de zin te maken, dat lukt toch niet.

Zet jij social media in?
Ik ben enthousiast LinkedIn gebruiker – voor het werk een onmisbare tool. Een superfijne online database die zichzelf bijhoudt – ideaal! Facebook vind ik ook te gek, zeker om op de hoogte te blijven van het wel en wee van buitenlandse vrienden en kennissen. Daarnaast ben ik fervent Twitteraar met een groeiend aantal volgers (@YvonneVB).

Hoe heb je jouw merk gebouwd?
Door mezelf te zijn en te blijven.

Hoe ga je om met deze economische crisis?
Iedere crisis biedt bedreigingen en kansen. Uiteraard zijn ook wij klanten kwijtgeraakt, die failliet zijn gegaan of geen budget meer hadden. Maar we hebben ook nieuwe klanten weten te vinden, omdat bedrijven in crisistijd op zoek gaan naar betaalbaardere alternatieven die duidelijke ROI bieden. PR wint het op dat gebied vaak van bijvoorbeeld adverteren. Dus de crisis hebben we ook in ons voordeel weten om te buigen.

Waaraan moet een merk in deze tijd voldoen om te overleven?
Een merk moet consistent zijn, en duidelijk in zijn focus. Veel bedrijven willen alles voor iedereen zijn. Ik geloof in de kracht van de niche, iets heel goed doen en duidelijk en eenvoudig communiceren over de voordelen van je aanbod. Kijk maar naar Google, en Apple, die bedrijven hebben de kracht van de eenvoud enorm goed begrepen.

Wat is jouw verdienmodel?
Wij zijn een consultancy maar rekenen loon naar prestaties – geen uurtje factuurtje. Dit is erg aantrekkelijk voor de opdrachtgever maar heeft regelmatig het nadeel dat we klanten ‘overservicen’. Dat hoort er ook een beetje bij in onze branche – je moet de verwachtingen van de klant overtreffen.

Hoe kies je jouw zakenpartners?
Het moet klikken – ze moeten dezelfde cultuur hebben als wij. En daarnaast moeten we elkaar natuurlijk meerwaarde kunnen bieden. Maar de klik is belangrijk, met mensen die niet op één lijn met je zitten, is het erg moeilijk samenwerken.

Wat een baalweek. Het loopt allemaal niet zoals ik had gehoopt. Het contract met mijn Engelse businesspartners had al weken geleden afgerond moeten zijn. De ontwikkeling van de software had meteen daarna moeten starten. Echter, het contract is nog steeds niet getekend. Weken zijn verloren. Als een irritante boemerang, een niet te vermorzelen kakkerlak, blijven zij terugkomen met iedere keer weer nieuwe punten. Punten die hen meer en meer beschermen. Punten die mij meer en meer aan banden leggen. Juridisch allemaal best logisch vanuit hun perspectief, maar het voelt allemaal niet fijn. Lekker hoor, die afhankelijkheid, en ondertussen loopt de urenteller bij de advocaat flink door.

In dergelijke frustrerende weken kun je niet veel hebben. Toen ook een echt leuke en goede potentiële investor afbelde, was de maat vol. De twijfel sloeg toe. Op de trap naar boven om dit bedrijf neer te zetten voelde ik me meer en meer naar beneden glijden en was ik beland op de treden van twijfel. Wat ben ik eigenlijk aan het doen hier? Als het zo moeilijk is om een normaal contract te sluiten voor gewoon een licentie, wat voor signaal is dat? Hoeveel blijf ik slikken? Wil ik wel met dergelijke mensen werken? Als een leuke potentiële investeerder afbelt, is mijn plan dan wel goed genoeg? Kortom, niets was meer goed.

Positivisme en vertrouwen in wat je doet zijn waarschijnlijk de belangrijkste ingrediënten om een bedrijf te kunnen starten. Zij zorgen dat je bij treden van twijfel doorgaat. Mis je dat, dan gaat het niet. Bij mij was het compleet weg afgelopen week. De angst en onzekerheid van het loslaten van al mijn zekerheden namen de overhand. Ik heb een week machteloos gestaan om het tij te keren. Ik voelde me onrechtmatig behandeld. Ik was boos op mijn Engelse businesspartners, zij kennen mijn planning en blijven draaien en dingen veranderen. Ik kom maar niet verder. Voelde me compleet afhankelijk. Ik stond op het punt ze de rug toe te keren, na anderhalf jaar met ze in contact te zijn. Best zonde.

Mijn geest was een kwelgeest, maar gelukkig kan hij ook vergeven. Ik stelde mij de vraag: waarom doen de Engelse businesspartners zo moeilijk? Onzekerheid en angst. Ook voor hen is het nieuw, zo’n contract. Dus alles wat mogelijk verkeerd kan gaan, waardoor hun geïnvesteerde software nutteloos wordt, moet worden voorkomen. Ieder detail wordt binnenstebuiten gekeerd en iedere letter in het contract wordt gewogen. Angst is iets in jezelf. Angst is nooit een goede raadgever. Hun angst zorgt ervoor dat ik de deal kan afblazen. Maar toen bedacht ik me dat ze nog jong zijn, onervaren. Het gaat niet om mij persoonlijk. Ze zijn gewoon echt bang voor alles wat mis kan gaan. Ik kan niet anders dan hun angst accepteren. Ik zal het ze maar moeten vergeven.

En de investeerder? Ik moet vasthouden aan mijn visie, uiteindelijk is het zijn gemis. Ook bij investeerders is sprake van twijfel en angst om je centen te stoppen in iets waarvan niet 100% zeker is dat het wat wordt. Het heet niet voor niets risicokapitaal. Iedere investeerder heeft het volle recht nee te zeggen tegen mijn plan, maar loopt daarmee wel degelijk kans iets moois mis te lopen. Dat is dan hun trede van twijfel voor de toekomst. Ik sta inmiddels weer op een wat positievere trede.

Studente Zlata Brouwer (24) is doorgedrongen tot de finale van de Studenten Ondernemersprijs. Haar Hilversumse bedrijf Zlata Strijkinstrumenten is een goedlopende zaak in de verkoop en verhuur van strijkinstrumenten. Het ondernemerschap combineert ze met haar studies viool en bedrijfseconomie.

Enfant terrible
Het enfant terrible van de strijkinstrumenten is in een tijdsbestek van twee jaar doorgebroken in een conservatieve markt. Ze richt zich op innovaties in het vakgebied en op het koppelen van mens en instrument. Ze maakt de besloten wereld toegankelijk voor een breed publiek. Zo neemt ze niet alleen een middensegment van de markt over, maar creëert ze ook een nieuwe markt. “Strijkinstrumenten zijn steeds meer in opkomst in moderne muziekstijlen en beperken zich niet meer tot de klassieke muziek. Er is een grote markt voor onconventionele strijkinstrumenten”, aldus Zlata Brouwer. Zlata importeert instrumenten uit onder meer Engeland, Frankrijk, Tsjechië en China. De verwachte jaarwinst voor 2010 is € 50.000,-.

Unieke wedstrijd
In 2008 lanceerde ImpressiveGreenApple de Studenten Ondernemersprijs. Een serieuze wedstrijd, die is uitgegroeid tot een jaarlijks terugkerende strijd. Er bestonden al diverse prijzen voor ondernemende studenten met een sterk businessplan. De Studenten Ondernemersprijs heeft een heel eigen plek verworven door niet zo zeer het plan als wel de uitvoering te belonen: het getoonde ondernemerschap. “Met deze prijs vestigen we aandacht op jong ondernemerschap. We proberen op die manier studenten het ondernemerschap als een optie te laten zien”, aldus Pia van Boven van ImpressiveGreenApple en initiatiefneemster van de prijs.

De finale
Wie zich uiteindelijk de Student Ondernemer van 2010 mag noemen, wordt op 31 augustus aanstaande bekend gemaakt, tijdens de grote finale in het Circustheater te Scheveningen.

In het afgelopen anderhalf jaar werkten we aan het boek ‘Meestersprekers, over de kunst van het spreken’ dat september dit jaar zal verschijnen bij Academic Service. In dit boek komen negentien bekende sprekers aan het woord, waaronder Hans Wiegel, Ben Tiggelaar en Hedy d’Ancona. Zij geven diepgaande en verrassende inkijkjes in de praktijk van het presenteren. Bij wijze van voorpublicatie vind je hier een deel van onze bevindingen rondom het onderwerp ‘Vrouwen en spreken’.

Toen we begin 2009 begonnen met de voorbereidingen van dit boek hadden we nooit kunnen bevroeden hoe ongelooflijk moeilijk het zou zijn om vrouwelijke meestersprekers te vinden en ze vervolgens ook nog te verleiden tot een interview. In de oriënterende fase van het boek vroegen we allerlei mensen naar lijstjes met meestersprekers. De namen die vervolgens genoemd werden bleken bijna allemaal mannen; we hebben blijkbaar maar weinig sprekende vrouwen op ons netvlies. Intensiever zoeken leverde al wat meer resultaat op, maar helaas bleek toen dat veel vrouwen niet wilden meewerken. Wat was hier aan de hand? Kunnen vrouwen niet presenteren? Kunnen ze het wel, maar willen ze niet?

Overigens komt die vraag niet alleen bij het presenteren op. Ook in bijvoorbeeld de media blijkt het aandeel zichtbare vrouwen klein te zijn. Volgens het Global Media Monitoring Project, dat iedere vijf jaar wereldwijd uitgevoerd wordt, was in 2009 slechts 30 procent van de mensen die op tv kwamen vrouw. Op de vraag waarom er toch zo weinig vrouwelijke deskundigen aan het woord komen in bijvoorbeeld actualiteitenrubrieken, antwoorden redacteuren dat er geen vrouwelijke specialisten zijn, en dat als ze er wel zijn, ze niet op tv willen. Het klinkt ons bekend in de oren.

Het zit hem denk ik een beetje in het verleiden van de zaal. Dat kunnen vrouwen ook prima, maar het veróveren van een zaal, de zaal op sleeptouw nemen, daar moet een bepaald machismo achter zitten. Vrouwen verontschuldigen zich bijna dat ze er staan. Ik moest voor de Avond van Wetenschap en Maatschappij regelen dat de tafelgesprekken werden voorgezeten door leden van de academie. Ik had een lijst van 24 wetenschappers, die ging ik allemaal opbellen om ze te vragen. Een enkeling kon niet omdat hij in het buitenland zat, maar de rest zei allemaal ‘ja’. Toen kwam ik bij de eerste vrouw in het gezelschap en die zei: ‘Kan ik dat wel?’. Ik zei: ‘Jezusmina, wat zit je nou weer stereotypen te bevestigen? Nou heb ik al vijftien mannen gesproken en níemand heeft gevraagd ‘Kan ik dat wel?’. Ze zeiden allemaal: ‘Prima, doe ik, leuk’.’ Zij antwoordde: ‘Ja, maar ik heb ook zo’n zachte stem.’ (Frits van Oostrom)

Er zijn dus wel capabele vrouwen voorhanden, maar ze hebben het lef niet om zich als deskundige te profileren. Ze willen álles van een onderwerp afweten en alsof dat niet genoeg is, willen ze ook nog eens een stem als een klok hebben voordat ze het podium durven te beklimmen. Zolang ze niet aan hun eigen hoge eisen voldoen, slaan ze de uitnodiging om te spreken liever af.

Of vrouwen anders spreken dan mannen? Vrouwen komen überhaupt niet opdagen. Ze zijn er wel, maar ze doen het niet. Ze vinden het geen onderdeel van hun werk. Ze begrijpen niet dat het een onderdeel is van hun leadership: profileren. Ze zijn te bescheiden, omdat ze denken dat ze niet genoeg weten over een onderwerp. Als je leider wilt worden in een bepaald veld en je wilt ergens de beste in worden, dan moet je dus niet achter je computer blijven zitten. Dan moet je laten zien dat jij de leider bent en ook voor mensen gaan spreken en uitdragen wat je kunt. Dat is onderdeel van je werk. En dat zien vrouwen gewoon niet. (Simone Brummelhuis)

Naast de belemmeringen die vrouwelijke sprekers voor zichzelf opwerpen, zien de meestersprekers in hun praktijk ook de nodige ouderwetse discriminatie. Misschien niet moedwillig en bewust, maar wellicht doordat mannen een minder goed gevoel hebben bij vrouwen, of doordat ze simpelweg minder vrouwen kennen.

Er zijn wel weinig vrouwelijke sprekers, maar er zijn sowieso heel weinig goede sprekers. Dus het ligt niet helemaal aan de vrouwen. Het heeft er ook mee te maken dat mannen zich vaak bedreigd voelen en dan duwen ze vrouwen een beetje omlaag. Hier bij INSEAD bijvoorbeeld krijgen de vrouwelijke hoogleraren bij de studentenbeoordelingen in het algemeen een punt minder dan de mannelijke hoogleraren. (Manfred Kets de Vries)

Het blijft onduidelijk wat de doorslag geeft in het gebrek aan vrouwelijke sprekers: ze kunnen wel, maar willen niet, of: ze willen wel, maar het wordt ze niet gegund. Misschien is het wel een combinatie van beide. Uiteindelijk is het ook niet zo interessant om deze schuldvraag te beantwoorden.

Vrouwen zijn per definitie niet van op de snelste hoekjes staan en anderen vertellen wat ze moeten doen. Vrouwen zijn per definitie van de zorgkant, van de achterkant, van ‘Ga jij maar spreken, ga jij het maar doen.’ Dat is de kracht van vrouwen. Ik kan me goed voorstellen dat er daardoor weinig vrouwen op de voorgrond treden. Het is ook wel een beetje egoïstisch om voor een zaal te gaan staan en te spreken. In het begin was het bij mij ook zo: ‘Oh, ik word gevraagd!’ Op een gegeven moment ga je leren om jezelf weg te cijferen en je boodschap naar voren te brengen. Dat is een proces, dat de boodschap de boventoon gaat voeren en niet het ego. Ik geloof dat de beste sprekers dat proces hebben moeten meemaken. Vrouwen hebben vaak het ego niet om daar te gaan staan. Ik vind het ook jammer dat in deze samenleving, waarin zichtbaarheid zo belangrijk is, de eigenschappen van vrouwen niet zichtbaar worden. Maar ik ga vrouwen niet duwen, zo van ‘Ga jij maar’, want het is niet eigen, het past niet. (Bercan Günel)

Günel voelt niet de behoefte om vrouwen het podium op te duwen, omdat het volgens haar niet past. Wij voelen die behoefte wel. Wat de reden voor het gebrek aan sprekende vrouwen ook is, wij kunnen er maar moeilijk mee leven. Want de invloed van de spreker reikt ver, vaak verder dan gedacht. Mèt de microfoon laten veel vrouwen ook een kans op invloed aan zich voorbijgaan.
Natuurlijk heeft presenteren iets te maken met ego. Volgens Bercan Günel is het misschien zelfs wel de hoofdzaak. Maar Günel laat ook zien dat iedere goede spreker gaandeweg het inzicht krijgt dat het niet over het ego gaat, maar over het dienen van je publiek met de inhoud.
Als het waar is dat vrouwen meer van het dienen dan van het profileren zijn, dan roepen we alle vrouwen op om de wereld te dienen met hun presentaties.

Arnhem, juli 2010
Farah Nobbe en Natalie Holwerda

Meer diversiteit in de top van het Spaarne Ziekenhuis gaat niet vanzelf. Yvonne Wilders, lid van de Raad van Bestuur, en manager Stéphanie de Blécourt ondertekenden daarom in mei het charter ‘Talent naar de Top’. Stéphanie de Blécourt, Denise Nio (vaatchirurg) en Dominique Boks (medisch leider verloskunde/gynaecologie en gynaecoloog) leggen graag uit waarom het belangrijk is om meer diversiteit in de top van een ziekenhuis te hebben.

Het charter Talent naar de Top is een resultante van een samenwerking tussen bedrijfsleven, overheid en vakverenigingen. Het beoogt meer vrouwelijk talent aan de top. Met het ondertekenen van het charter belooft ook het Spaarne Ziekenhuis een duidelijke strategie te ontwikkelen voor toestroom, doorstroom en behoud van meer vrouwelijk talent. Het Spaarne Ziekenhuis is één van de 106 ondertekenaars tot nu toe van dit charter. Goede intenties zijn er vaak wel, zegt De Blécourt. “Maar in de praktijk komt er niet zo veel terecht van de doorstroming van vrouwen naar de top van organisaties.” Door het ondertekenen van dit charter, blijven de intenties niet steken in vrijblijvendheid. Het is noodzakelijk dat meer vrouwen gaan werken en dat zij doorstromen naar de top. De Blécourt: “Bedrijven waarin de top van de organisatie uit een diversiteit aan mensen bestaat, doen het bedrijfseconomisch gewoon beter.” De noodzaak is er, ook om de vergrijzing het hoofd te bieden. Maar hoe bereiken we dat zowel vrouwen als mensen met een andere culturele achtergrond doordringen tot de top? En: hoe verhogen we überhaupt de (fulltime) arbeidsparticipatie van vrouwen?

Succesvol
Denise Nio is de enige vrouw van de acht chirurgen van de maatschap. Naast Dominique Boks zijn er nog twee vrouwelijke gynaecologen van de acht. Stéphanie de Blécourt is één van de drie vrouwelijke bedrijfsleiders, van de zes in totaal. Voor De Blécourt, Nio en Boks is een fulltime baan vanzelfsprekend. Alledrie benadrukken zij dat iedereen de vrije keuze moet hebben om (fulltime) te werken of niet. Zij hebben een duidelijke keuze gemaakt: alledrie combineren zij een fulltime baan met het moederschap. Nio: “Ik ben heel gelukkig met mijn kinderen en ik ben tegelijkertijd heel gelukkig met mijn werk.” Boks: “Van participeren in het arbeidsproces word ik een beter mens.”

Eén oppasadresje
Da’s dus duidelijk. Maar waarom werkt het voor hen om beide te combineren? Sterker nog: Nio en Boks vinden beiden fulltime werken noodzakelijk voor een specialist. Als zij de keuze hebben tussen een nieuwe collega die parttime wil werken of een die fulltime prefereert, kiezen zij onomwonden voor de fulltime kandidaat. Het is veel lastiger om de overdracht goed te regelen als collega’s parttime werken, essentieel voor een professionele patiëntenzorg. Zoals bekend gaan veel vrouwen in Nederland parttime werken of stoppen zelfs helemaal met werken, zodra er kinderen komen. Denise Nio: “De kinderopvang goed regelen, dat is stap 1. Je bent er niet met één oppasadresje. Daarnaast vraagt het van mij een mentale omslag omdat chirurgen perfectionisten zijn. Het betekent dat ik moet accepteren dat de dingen ook wel eens niet helemaal gaan zoals ik wil.”

Flexibel
Dominique Boks: “De openingstijden van het kinderdagverblijf zijn niet ingesteld op de werktijden van een medisch specialist en de meeste scholen bieden geen voorschoolse opvang, terwijl ze dit wettelijk verplicht zijn.” Stéphanie de Blécourt: “De randvoorwaarden voor fulltime werkende ouders zijn in feite waardeloos. Je moet echt verschillende alternatieven hebben voor de opvang van je kinderen. Een circuit waarop je kunt terugvallen. Anders lukt het niet.” Boks: “Als specialist heb je geen 9 tot 5 baan. Dat is niet alleen maar ‘zwaar’; het biedt wel degelijk voordelen. Flexibel omgaan met een toneelstuk op school bijvoorbeeld, waar je als ouder bij wilt zijn.” Nio: “Ter compensatie van nacht- of weekenddiensten proberen we onszelf één dag in de week vrij te plannen. De meeste artsen brengen wel eens de kinderen naar school.” Een goede opvang voor de kinderen regelen en flexibiliteit op het werk, dat lijkt de oplossing. De Blécourt: “Als we nou eens beginnen met opnieuw te kijken hoe we ons werk en de randvoorwaarden organiseren, dat lijkt me heel interessant.”