Wat een baalweek. Het loopt allemaal niet zoals ik had gehoopt. Het contract met mijn Engelse businesspartners had al weken geleden afgerond moeten zijn. De ontwikkeling van de software had meteen daarna moeten starten. Echter, het contract is nog steeds niet getekend. Weken zijn verloren. Als een irritante boemerang, een niet te vermorzelen kakkerlak, blijven zij terugkomen met iedere keer weer nieuwe punten. Punten die hen meer en meer beschermen. Punten die mij meer en meer aan banden leggen. Juridisch allemaal best logisch vanuit hun perspectief, maar het voelt allemaal niet fijn. Lekker hoor, die afhankelijkheid, en ondertussen loopt de urenteller bij de advocaat flink door.
In dergelijke frustrerende weken kun je niet veel hebben. Toen ook een echt leuke en goede potentiële investor afbelde, was de maat vol. De twijfel sloeg toe. Op de trap naar boven om dit bedrijf neer te zetten voelde ik me meer en meer naar beneden glijden en was ik beland op de treden van twijfel. Wat ben ik eigenlijk aan het doen hier? Als het zo moeilijk is om een normaal contract te sluiten voor gewoon een licentie, wat voor signaal is dat? Hoeveel blijf ik slikken? Wil ik wel met dergelijke mensen werken? Als een leuke potentiële investeerder afbelt, is mijn plan dan wel goed genoeg? Kortom, niets was meer goed.
Positivisme en vertrouwen in wat je doet zijn waarschijnlijk de belangrijkste ingrediënten om een bedrijf te kunnen starten. Zij zorgen dat je bij treden van twijfel doorgaat. Mis je dat, dan gaat het niet. Bij mij was het compleet weg afgelopen week. De angst en onzekerheid van het loslaten van al mijn zekerheden namen de overhand. Ik heb een week machteloos gestaan om het tij te keren. Ik voelde me onrechtmatig behandeld. Ik was boos op mijn Engelse businesspartners, zij kennen mijn planning en blijven draaien en dingen veranderen. Ik kom maar niet verder. Voelde me compleet afhankelijk. Ik stond op het punt ze de rug toe te keren, na anderhalf jaar met ze in contact te zijn. Best zonde.
Mijn geest was een kwelgeest, maar gelukkig kan hij ook vergeven. Ik stelde mij de vraag: waarom doen de Engelse businesspartners zo moeilijk? Onzekerheid en angst. Ook voor hen is het nieuw, zo’n contract. Dus alles wat mogelijk verkeerd kan gaan, waardoor hun geïnvesteerde software nutteloos wordt, moet worden voorkomen. Ieder detail wordt binnenstebuiten gekeerd en iedere letter in het contract wordt gewogen. Angst is iets in jezelf. Angst is nooit een goede raadgever. Hun angst zorgt ervoor dat ik de deal kan afblazen. Maar toen bedacht ik me dat ze nog jong zijn, onervaren. Het gaat niet om mij persoonlijk. Ze zijn gewoon echt bang voor alles wat mis kan gaan. Ik kan niet anders dan hun angst accepteren. Ik zal het ze maar moeten vergeven.
En de investeerder? Ik moet vasthouden aan mijn visie, uiteindelijk is het zijn gemis. Ook bij investeerders is sprake van twijfel en angst om je centen te stoppen in iets waarvan niet 100% zeker is dat het wat wordt. Het heet niet voor niets risicokapitaal. Iedere investeerder heeft het volle recht nee te zeggen tegen mijn plan, maar loopt daarmee wel degelijk kans iets moois mis te lopen. Dat is dan hun trede van twijfel voor de toekomst. Ik sta inmiddels weer op een wat positievere trede.
