Ik ben niet van het proces. Ik geniet van resultaat. Daarnaast wil ik ook nog eens graag snel resultaat. Niet erg Zen dus. Het is jammer voor mij, maar het starten van een bedrijf is een proces. Dus ik moet er maar aan wennen. De verlichte filosofen hebben stellingen als ‘het verleden is herinnering, de toekomst is verwachting, maar het heden is bewustzijn’. Dus houd je aandacht in het heden en je intentie voor de toekomst. Ik zou ook graag een gebalanceerd mens willen zijn, maar ik denk niet dat ik het kan.
Het opzetten van een bedrijf is een langdurig proces. Er komt veel bij kijken. Een kleine greep uit mijn actielijst: je begint met het idee, dan businessplan, nieuwe naam, in mijn geval onderhandelingen met businesspartners, financiering verkrijgen, designs en presentaties, softwareontwikkelaar zoeken en briefen, akte van oprichting voor de BV verkrijgen bij de notaris, naar de bank, veel geld storten, veel rekeningen betalen, een contract opstellen met een advocaat voor het vergeven van aandelen aan de businesspartners, PR-bureau selecteren, een launching partner zoeken, launching klanten zoeken en ga zo maar door. Mijn basisactielijst dijt gaandeweg uit zonder dat er veel zaken die erop stonden worden afgevinkt. Kortom, het proces om te beginnen wordt langer en langer en de te te nemen horden lijken hoger en hoger. Althans, bij mijn plan.
Ik moet af en toe bewust stilstaan bij wat ik doe. Bewust even genieten dat ik echt aan het doen ben wat ik ga doen. Ik voel me soms op een duikplank in het zwembad. Ik zie de duikplank en het grote zwembad van ondernemerschap onder me liggen. Aantrekkelijk met een mooie schittering erin. Ik kan de vrijheid en spanning tegelijkertijd ruiken en voelen. Alleen is de duikplank bij mij wel erg lang; ik moet wel behoorlijk veel stappen nemen voordat ik mag duiken. Het lijkt eindeloos te duren.
Toch voel ik soms ook wel een klein beetje trots. Dat is best bijzonder, want het lukt mij en vaak mensen in het algemeen niet zo vaak trots te zijn op wat we doen. Eerder klagen we, en ik doe daar hard aan mee, over wat we allemaal niet kunnen of doen of hebben gedaan. Ik kan een flinterdun straaltje trots voelen dat ik het toch maar mooi aan het doen ben. Met name als het ingewikkeld wordt, zorgt dat kleine beetje trots ervoor dat ik het mijzelf kan vergeven als ik het niet meteen goed doe.
Dat gevoel gaat in mijn levensbagage. Die nemen ze mij niet meer af. Dat gevoel dat ik het wel heb geprobeerd. Mocht het onverhoopt niet zo succesvol worden als ik nu hoop, dus spaargeld en een paar jaar van mijn leven weg, dan heb ik toch iets gewonnen. Ik zal nooit meer het gevoel hebben dat ik nooit heb geprobeerd een eigen bedrijf te starten. Die winst is er dan. Maar ja, dan heb ik het weer over een resultaat hè, een eindstand waar ik naar kijk.
Hoe zorg je nu dat je geniet terwijl je maar aan het doen bent? Dat ook alle stappen in het proces leuk en nuttig zijn om ze intens te beleven. Ja, ook de stappen met advocaten, notarissen, bankmensen en ga zo maar door. Ik blijf het lastig vinden, voor mij voelen ze echt als ‘noodzakelijk kwaad’: processtappen om daar te komen waar ik wil zijn. Ik vind het koud op de duikplank van het proces. Ik moet teveel stappen zetten, te lang op mijn beurt wachten. Ik wil gewoon erin duiken, het water voelen, ondernemer zijn, aan de slag ermee. Het proces mogen ze houden. Niet erg Zen. Sorry.
